The Pharaohs - Awakening (1972)

Ergens tussen de afrocentrische jazzritmes van het collectief Artistic Heritage Ensemble en de soul/funk going on disco van supergroep Earth, Wind & Fire bevinden zich The Pharaohs. Deze overgangsgroep vol topmuzikanten combineert het beste van beide werelden en zorgt voor ongezien ritmische en warme jazz-funk straight from the pyramids. Walk, move, dance and get delirious like an Epytian!

Vanaf de eerste noten brengt Awakening je in een trance. De blazers gaan recht voor de benen, zeker op deze achtergrond van Afrikaanse drums en funky gitaren. De ene trompetsolo volgt de andere saxsolo op, het werkt aanstekelijk. Lichaamsgewrichten die al jaren vastgeroest lijken, bewegen zich in ongeziene richtingen. 'Damballa', de oppergod van het Voodoo-religie, heeft ons betoverd voor de komende 40 minuten.
De losgeslagen percussie van 'Ibo' brengt je helemaal tot bij de gelijknamige stam in Nigeria. Alsof je oog in oog staat met en stel negers voor een strijd om de hand van de koningsdochter. Een strijd die mijn voeten niet kunnen winnen, wat is het heerlijk ten onder gaan.
Ook de twee covers op het album doen hun werk. Smokey Robinsons 'The Tracks of My Tears', een van de mooiste songs ooit geschreven, is misschien een plotse vreemde eend in de bijt, maar toch niet. De zanger begint tussen het geroezemoes van een aflopend feestje (wanneer enkel nog de beste vrienden overblijven) zijn verhaal uit de doeken te doen. Uiteraard wordt alles nog wat opgefunkt, maar gelukkig niet te veel. Daar vraagt deze song niet om. Ook op het album is dit een mooi geplaatst intiemer moment. Zulk een heerlijk rollende dwarsfluit doet het altijd.
De andere cover, 'Somebody's Been Sleeping' van 100 Proof (Aged in Soul), kent ook een volledige transformatie. De tekst wordt herleidt tot wat "somebody"-geshout, de rest wordt echter geniaal vertaald naar een extreem hoog gespeelde trompetsolo die meer verteld dan woorden ooit zullen kunnen. Door merg en been, in een letterlijke betekenis bijna!
Het is moeilijk te zeggen als alles zo klopt binnen een album, maar volgens mij moet het beste nog komen. 'Freedom Road' bijvoorbeeld, een verheffende brok inspiratie voor mind, body en soul. Je waant je op top van de piramide, top van de wereld. Zo plaveit deze song een weg naar het epische slotstuk: 'Great House'. Bijna onhoorbaar kickt de bass in en pingelt zich een weg naar de ritmesectie. Het wah-wah-geluid slaat je om de oren en klopt je van de top recht de piramide in. De blazersectie gaat snel en brengt er een stevig tempo in. In een labyrint van beheerste en losgeslagen kopersolo's ben je gedoemd een paar keer het hoofd te stoten. Een bluesy gitaar verzacht de zoete pijn. Wah wah loert om elke hoek van het doolhof. Oerkreten scatten brengt geen oplossing, maar biedt mogelijkheden. De top van de piramide schreeuwt terug. Blazers duwen langzaam in de rug, 'Great House' kent zijn ontknoping. "Go", roept het. "Go". Wah wah heeft zijn werk gedaan. Met de laatste voetstappen op de Afrikaanse trommels is een top weer bereikt. "Great" is een understatement, "thee best" komt dichter in de buurt.

Eens de toverspreuk is verbroken, is het nog lekker na-ijlen. Bestaat het echt, afro-jazz/funk als dit? Een knijp in mijn arm zegt van wel. Ik vraag het voor de zekerheid nog eens aan Damballa...

Ik moet kemm toch ietwat teleurstellen denk ik. Ik heb het album nu drie keer beluisterd maar het komt nochtans niet binnen huize Reijersen. Het klinkt allemaal best wel lekker hoor, maar ik mis toch een soort klik met de muziek waardoor het mij volledig overtuigd. Misschien zijn het Afrikaanse invloeden waar ik niet zoveel mee heb, misschien het gebrek aan vocalen die ik node mis. Ik weet het niet. Nog een paar luisterbeurten ga ik het wel geven.

Ook ik kom bij lange na niet aan 5* voor dit aardig album. Blijkt toch weer mijn behoefte aan vocalen of het onvermogen van nagenoeg iedere act om mij genoeg te boeien met een instrumentaal album (misschien Meter en Booker T als uitzonderingen). Ik ben zeker niet puur negatief, want hoewel het een instrumentaal album betreft zit de vaart en afwisseling toch redelijk goed in. Het is allemaal niet vervelend om te luisteren, maar net niet genoeg voor mij om tot een ruime voldoende te komen. Freedom Road en Black Enuff vind ik de betere nummers. Great House is voor mij het minst aantrekkelijke nummer met het chaotische jazzy begin en wat doorkabbelende, Afrikaans rooted "hoogtepunt". Tracks Of My Tears vind ik een matige uitvoering van de wonderschone versie van Smokey. Score: tussen 2,5* en 3*.

Ietwat teleurstellend album, normaal gezien ben ik wel te vinden voor een potje Afrofunk. Black Enuff vind ik een goed nummer en ook Freedom Road en Ibo zijn meer dan ok. Voor de rest kan het me voorlopig weinig boeien.

Die openingstrack is toch een mooie link tussen Ole van Coltrane en Papa's Got a Brand New Pig Bag van Pig Bag. Begin net met luisteren, maar dit alvast een prijswinnaar.

Mmm, zat na de openingstrack in de startblokken voor een goddelijke ervaring, maar die is helaas uitgebleven. Wat mij betreft belooft Damballa wat het zou kunnen worden en vat Great House samen wat het had kunnen zijn. Op afstand de twee beste tracks, en waar Reijersen de vocalen mist ben ik blij als ze hun mond houden. Want muziek maken kunnen ze, en die basloop op de afsluiter is tamelijk verslavend. 3,5 *

Echt een Kemm-plaat, dit. Lekker vrij en funky op een zompige manier; van die soort waar trombones in horen. Ook de losse structuur en het gemak waarmee men zich lekker laat gaan in lange breaks maakt het tot een zeer natuurlijk klinkend album, alsof het zo moet zijn. Dat is vooral leuk als je lekker in het nummer zit als bij Damballa, waar behalve goede sfeer, ritme en geluid ook nog allerlei leuke details in zitten (heerlijke improvisaties - de tweede improviatie met een stukje Bolero op 4 minuut 20 ). Ik moet wel zeggen dat ik alle nummers daarna wel een stuk minder vind. Tracks of My Tears , mijn favoriete soulballad doet zelfs een beetje zeer. Freedom Road maakt nog veel goed, want onder het wat niksige, rommelige ritme zit een baspartij die je een stukje boven de grond doet zweven, moeilijk hoorbaar (op mijn laptop blijft er niets van over), maar uiterst effectief: maakt het tot een nummer dat veel ´warmer´ is dan alle andere.

Het is (alweer! - ik zei het al vaker bij het Soul Album vd week) iets met funkalbums dat ze gewoon zelden helemaal goed zijn. De twee genoemde nummers zijn voor mij leuke ontdekkingen en zal ik zeker nog vaker terughalen.

Erg goed album. Ik heb niet genoeg verstand van alle genres om hier een lange review over te schrijven maar ik ben hier zeer over te spreken. De mengeling van soul, funk, jazz is af en toe lekker chaotisch en zorgt dat je geen moment verveelt. Een dikke 4 met kans op verhoging!

Ik weet na een paar keer nog steeds niet zo goed wat ik met deze plaat aanmoet.
Er staan een paar erg lekkere nummers op, waarbij " freedom road" mij het meeste aanspreekt.
Het kan me toch niet de volledige luistertrip boeien, vooral de cover van Smokey word ik niet vrolijk van.
Al met al toch een ruime voldoende, maar niet goed genoeg om zelf aan te schaffen.

Ik was in eerste instantie erg enthousiast aangezien ik dit soort combinaties toch wel vaak kan waarderen. Helaas slaat het bij mij de plank een beetje mis. De meeste nummers zijn wel aardig maar nergens echt geweldig, een probleem wat ik met meer SAVDW's heb.
Ik hou het nu op een kleine 2,5*