The Pharaohs - Awakening (1972)

Ergens tussen de afrocentrische jazzritmes van het collectief Artistic Heritage Ensemble en de soul/funk going on disco van supergroep Earth, Wind & Fire bevinden zich The Pharaohs. Deze overgangsgroep vol topmuzikanten combineert het beste van beide werelden en zorgt voor ongezien ritmische en warme jazz-funk straight from the pyramids. Walk, move, dance and get delirious like an Epytian!

Vanaf de eerste noten brengt Awakening je in een trance. De blazers gaan recht voor de benen, zeker op deze achtergrond van Afrikaanse drums en funky gitaren. De ene trompetsolo volgt de andere saxsolo op, het werkt aanstekelijk. Lichaamsgewrichten die al jaren vastgeroest lijken, bewegen zich in ongeziene richtingen. 'Damballa', de oppergod van het Voodoo-religie, heeft ons betoverd voor de komende 40 minuten.
De losgeslagen percussie van 'Ibo' brengt je helemaal tot bij de gelijknamige stam in Nigeria. Alsof je oog in oog staat met en stel negers voor een strijd om de hand van de koningsdochter. Een strijd die mijn voeten niet kunnen winnen, wat is het heerlijk ten onder gaan.
Ook de twee covers op het album doen hun werk. Smokey Robinsons 'The Tracks of My Tears', een van de mooiste songs ooit geschreven, is misschien een plotse vreemde eend in de bijt, maar toch niet. De zanger begint tussen het geroezemoes van een aflopend feestje (wanneer enkel nog de beste vrienden overblijven) zijn verhaal uit de doeken te doen. Uiteraard wordt alles nog wat opgefunkt, maar gelukkig niet te veel. Daar vraagt deze song niet om. Ook op het album is dit een mooi geplaatst intiemer moment. Zulk een heerlijk rollende dwarsfluit doet het altijd.
De andere cover, 'Somebody's Been Sleeping' van 100 Proof (Aged in Soul), kent ook een volledige transformatie. De tekst wordt herleidt tot wat "somebody"-geshout, de rest wordt echter geniaal vertaald naar een extreem hoog gespeelde trompetsolo die meer verteld dan woorden ooit zullen kunnen. Door merg en been, in een letterlijke betekenis bijna!
Het is moeilijk te zeggen als alles zo klopt binnen een album, maar volgens mij moet het beste nog komen. 'Freedom Road' bijvoorbeeld, een verheffende brok inspiratie voor mind, body en soul. Je waant je op top van de piramide, top van de wereld. Zo plaveit deze song een weg naar het epische slotstuk: 'Great House'. Bijna onhoorbaar kickt de bass in en pingelt zich een weg naar de ritmesectie. Het wah-wah-geluid slaat je om de oren en klopt je van de top recht de piramide in. De blazersectie gaat snel en brengt er een stevig tempo in. In een labyrint van beheerste en losgeslagen kopersolo's ben je gedoemd een paar keer het hoofd te stoten. Een bluesy gitaar verzacht de zoete pijn. Wah wah loert om elke hoek van het doolhof. Oerkreten scatten brengt geen oplossing, maar biedt mogelijkheden. De top van de piramide schreeuwt terug. Blazers duwen langzaam in de rug, 'Great House' kent zijn ontknoping. "Go", roept het. "Go". Wah wah heeft zijn werk gedaan. Met de laatste voetstappen op de Afrikaanse trommels is een top weer bereikt. "Great" is een understatement, "thee best" komt dichter in de buurt.

Eens de toverspreuk is verbroken, is het nog lekker na-ijlen. Bestaat het echt, afro-jazz/funk als dit? Een knijp in mijn arm zegt van wel. Ik vraag het voor de zekerheid nog eens aan Damballa...

Echt een Kemm-plaat, dit. Lekker vrij en funky op een zompige manier; van die soort waar trombones in horen. Ook de losse structuur en het gemak waarmee men zich lekker laat gaan in lange breaks maakt het tot een zeer natuurlijk klinkend album, alsof het zo moet zijn. Dat is vooral leuk als je lekker in het nummer zit als bij Damballa, waar behalve goede sfeer, ritme en geluid ook nog allerlei leuke details in zitten (heerlijke improvisaties - de tweede improviatie met een stukje Bolero op 4 minuut 20 ). Ik moet wel zeggen dat ik alle nummers daarna wel een stuk minder vind. Tracks of My Tears , mijn favoriete soulballad doet zelfs een beetje zeer. Freedom Road maakt nog veel goed, want onder het wat niksige, rommelige ritme zit een baspartij die je een stukje boven de grond doet zweven, moeilijk hoorbaar (op mijn laptop blijft er niets van over), maar uiterst effectief: maakt het tot een nummer dat veel ´warmer´ is dan alle andere.

Het is (alweer! - ik zei het al vaker bij het Soul Album vd week) iets met funkalbums dat ze gewoon zelden helemaal goed zijn. De twee genoemde nummers zijn voor mij leuke ontdekkingen en zal ik zeker nog vaker terughalen.