Lou Reed - Street Hassle (1978)

Ja, Street hassle moet je gewoon kennen als je Reed goed vindt. Ik heb dat nummer live gezien en het is echt magnifiek. De cellos die dat tempo aangeven echt knap nummer. Bruce springsteen komt er zelfs nog heel even in voor.

Oorspronkelijk waren "Dirt" & "Leave Me Alone" twee nummers geschreven tijdens de tijd dat hij Coney Island Baby schreef. Deze twee nrs waren een rechtstreekse aanval op zijn producer Dennis Katz geloof ik.
Op deze plaat komt duidelijk het grauwe van de straat naar boven vind ik, en street hassle zelf heeft enorm veel gevoel.
Een echte aanrader

Vergeet die vervelende Simple Minds-cover. Lou Reed's bijdrage op hun song 'This is your land' is wel o.k.

Mijn vader jaagde vroeger met deze plaat zijn bezoek weg. En die hoes is echt ontieglijk bad-ass.

Dan moet dat bezoek de muziek niet verstaan hebben...

Titelnummer is PRACHTIG. De rest laat me behoorlijk koud. De tekst van "I Wanna Be Black" is wel grappig...

De titelnummer vind ik ook een briljant hoogtepunt en werd later door Simple Minds gecoverd. De overige nummers zijn behoorlijk, dit album van Lou Reed mag er zeker zijn al vind ik het globaal wat minder dan zijn vorige "Coney Island Baby".

Ik heb dit album wat overgewaardeerd met een 4,5. Ik geef 'm 0,5 minder omdat 'Street Hassle' en 'Shooting Star' echt veruit de beste songs zijn. De rest is dus veel minder, maar nog steeds prima.

Oei, zo ga ik poseren voor de hoes voor mijn volgende album.

Aardig album van Lou Reed, gedompeld in een lome sfeer. Ik denk alleen dat de niet-fans er niet veel aan vinden. De nieuwe bewerking van Real Good Time Together had niet gehoeven, deze is waardeloos. Op deze plaat valt het trouwens voor het eerst echt op dat Lou's stem achteruit is gegaan.

Goede plaat van Lou Reed. Het titelnummer Street Hassle is voor mij een van de hoogtepunten uit zijn oeuvre. Steeds als ik het liedje hoor waan ik me in een serie zoals The Wire of The Soprano's, fantastisch sfeertje weet hij daar neer te zetten. Dat meneer Springsteen ook nog langskomt is alleen maar mooi. Ook leuk is de knipoog naar Born to Run (hij zegt namelijk in zijn stukje: There're tramps like us who were born to pay).

De rest is een niveau minder, maar gemiddeld kom het toch neer op 4 sterren wat mij betreft. Heeft Lou trouwens nooit stront aan de spreekwoordelijke knikker gehad voor het nummer I Wanna Be black? Das nogal een politiek incorrect nummertje zeg

"Tongue-in-cheek" heet dat toch...?

Het is inderdaad met een flinke knipoog natuurlijk Maar tegenwoordig wordt je om minder al aangeklaagd: in een tijd dat je geen negerzoenen meer mag eten, maar chocoladezoenen vroeg ik me het af.

Alleen de moeite waard voor het titelnummer... De rest is een aantal niveaus lager, niet te vergelijken... Lijkt een bij-een geraapt zooitje...

Titel nummer is inderdaad erg goed.
Mooi die afwisseling ook.

Op dat nummer praat Lou eigenlijk voor het eerst echt, maar klinkt 't echt goed.
Bij de rest, ik sluit me bij stijn aan, hoor je echt dat zijn stem minder wordt.

Fantastische plaat van Lou Reed, van begin tot het eind een vuig, vuil geluid. Het bijtende Dirt en het fenomenale Street Hassle zijn mijn favoriete nummers, maar ik hou ook van nummers als Leave me Alone of Gimme some good times - dit is wat punk muziek had kunnen worden... Een van de laatste echt goede platen van Lou Reed.

Het klinkt allemaal wat ingegeven door heroine en ander spul, maar dat mag de pret niet drukken.
Street hassle, lekker rommelig en wat chaos hier en daar. Alsof het in een underground club in New York is opgenomen. Ik vind de sound en sfeer erg lekker op deze plaat.

Ooit gekocht omdat ik nieuwsgierig was geworden nadat de Simple minds Street Hassle hadden gecoverd. Hij viel tegen en kwam niet in de buurt van Berlin of Transformer ofzo.

Van de week herbeluisterd, maar ik begrijp toch niet waarom deze plaat onder fans vaak redelijk goed gewaardeerd wordt. De productie is rommelig en klinkt erg 'hol'. Een beetje dof ook, alsof er iets over de speakers ligt dat het geluid dempt.

Het titelnummer gaat nergens heen, die Velvets-cover kan echt niet en de andere nummers klinken als leftovertjes. 'Shooting Star' is wel aardig. Vind opvolger The Bells sterker en boeiender.

Het titelnummer gaat naar de stijlvolle bijdrage van Bruce Springsteen.

Hey man, that's just a lie
it's a lie she tells her friends

Ik ga 'm gelijk even opzetten.

Jongens, dit begint langzaam de op een na (na MMM) slechtste van Lou Reed te worden. Titelnummer gaat nog wel, maar de rest is voor Lou echt ondermaats. Het vreemde stemgedrag bij Lou Reed is al vaker aangehaald, o.a. door Stijn, en ook ik begrijp er steeds minder van. Dit is een van de hoogst gewaardeerde albums in de subdivisie (net onder de meesterwerken zeg maar ) van Lou's oeuvre, maar ik haal er een halfje vanaf. Vind 'm echt beduidend minder in vergelijking met albums hiervoor en hierna.

De stem van Lou Reed begon inderdaad achteruit te gaan (door zijn druggebruik?) maar het songmateriaal is globaal toch zeer behoorlijk (wat ik minder van zijn volgende twee albums kan zeggen).

Vreemd de toch negatieve mening over Street Hassle. Mijn eerste kennismaking toentertijd met Lou Reed. Weet nog dat ik het een vreemde plaat vond, maar ergens intrigeerde Street Hassle me wel. De sfeer, de vuige vervallen sfeer, de stank van de verlopen New Yorkse clubs vol met travestie en drugs gebruik spatte van het vinyl. Dat nam ik toen als 14 jarige al waar, en die mening heb ik nog steeds. Bovendien zijn de nummers ruw en zonder franje. Ongepolijst en puur.

Zal allemaal best, maar de kwaliteit van de songs is gewoon ondermaats en de zang van Lou is irritant slordig. Na ze vorige week allemaal weer eens geluisterd te hebben, kan ik albums als Rock & Roll Heart en vooral Growing Up in Public veel meer waarderen.

De twee openingsnummers klinken behoorlijk ruw alsof het demo's betreft. Dacht eerst dat het hier een live album betreft maar het titelnummer is duidelijk wel goed uitgewerkt. Misschien dat het aan de Punk zeitgeist lag dat Lou voor dat geluid / die sfeer heeft gekozen bij diverse nummers. Op Discogs wordt vermeld dat er ook live opnames plaatsvonden in Duitsland (ik neem aan tijdens een tournee).

Ben een groot liefhebber van Lou's werk maar dit album krijgt alleen vanwege het titelnummer af een toe een herkansing. Ook aardig zijn Real Good Time Together en Leave Me Alone (deze laatst klinkt als een live uitvoering)

Vanwege de wat lagere waarderingen van dit album, heb ik nooit goed naar het album Street Hassle geluisterd. Jammer is dat, dan had ik langer plezier beleefd aan deze prima plaat van Lou Reed. Veelal gevuld met lekker vuige rock ('n roll). Dat wordt eigenlijk alleen onderbroken door de mooie titelsong met cello's en al.

Het begin van de plaat vind ik ijzersterk met Gimmie Some Good Times en het fantastische Dirt. Maar ook kant B van de LP mag er wezen. Lou's stem klinkt inderdaad behoorlijk schor, maar eigenlijk past dat goed bij de meeste nummers. Wat een fijne plaat van Lou Reed zeg, met ook een hele lekkere seventies sfeer.

Zijn meest smerig klinkende album. Een journalist vroeg hem eens of hij 'gutter rock' maakte. Lou beaamde dit en dit album is daar het perfecte voorbeeld van. Lou klinkt hier alsof hij letterlijk in de goot ligt, en gezien zijn drugsgebruik destijds zal het daar ook niet ver vanaf hebben gezeten. Sommigen hier klagen over zijn stem die naar de kloten zou zijn, ik vind het juist prachtig dat rauwe.

Hierna ging Lou afkicken, op zich verstandig denk ik, maar zijn muziek werd er ook minder spannend door. Ik vind dit zijn laatste écht interessante album.

What a mess, maar wel een heerlijke mess. Duistere stadsromantiek op z’n best, met de titelsong als tijdloos hoogtepunt.