Lou Reed - The Bells (1979)

Moest er in het begin aan wennen maar ik hou er wel van als Lou aan het experimenteren ging.

Faalhaas Het is geen onzin, het is een mening. Lou Reed is 1 van mijn favoriete artiesten, maar dit album is, en dat is mijn mening, zwaar onder de maat.

Ik vond jouw mening onzin. En dat is mijn mening.

Heb ook erg moeten wennen aan dit album. Als ik een score had gegeven na een paar maal luisteren was ik niet hoger dan 2 sterren gekomen. Maar het bleek een groeiertje. Zoals wel meer platen van ome Lou.

Ja, dit album heeft me veel tijd gekost om hem op zijn waarde te kunnen schatten, en ik vind het nog steeds niet een van Lou's betere, maar dat komt ook wel omdat ik de sax een instrument vind dat je zeer spaarzaam moet gebruiken, zelfs als Don Cherry hem aan zijn mond zet. Verder zijn sommige nummers helaas wat te lang.

Niettemin kent dit album (zeer) goede en afwisselende songs, wat een verschil bijvoorbeeld tussen de songs Disco Mystic en The Bells.... En toch beide erg goed.

Heb hem na vier jaar opnieuw goed beluisterd, maar ik vind dat ik boven nog te positief was over dit album. Nee, ook als Lou Reed-fan moet ik erkennen dat niet al zijn werk van goede kwaliteit is. Eigenlijk vind ik alleen 'Disco Mystic' een goede song en kan ik ook wel Çity Lights, 'Through the Night' en 'The Bells' net nog waarderen, maar dan houdt het wel op.

Wat is er zoal mis?
* Reed zelf zing of 'rapt' hier niet, het is veel meer dreinen of jankerig zingen (luister naar 'With You' en huiver) ,
* verder is de saxofoon in sommige songs veel te nadrukkelijk aanwezig en klinkt deze ook nog oubollig
* zitten er weinig memorabele melodielijnen in de verreweg de meeste songs...
* ... en zijn de drums ook nog eens saai/vlak geproduceerd...

Ja, Lou Reed zat toentertijd aardig in de drank en daar is dit album niet beter op geworden, uitgezonderd misschien sommige teksten van de songs.
Waarschijnlijk had Bowie dit abominabele album ook gehoord. Kort na dit album vroeg Reed in een Londens restaurant hem zijn volgend album te produceren waarop Bowie terecht vroeg of Reed dan wel eerst van de drank af wilde komen. (helaas was hij niet ertoe bereid; Reed antwoordde hem namelijk met een paar tikken waarna hun vriendschap ten einde kwam - Maar dat terzijde).


PS: in mijn eerdere reactie boven noemde ik Don Cherry als de vreselijke saxofonist, maar dat moet Marty Fogel zijn. Stomme fout, Don Cherry is uiteraard de trompettist op dit album, maar die heb ik helaas maar spaarzaam op The Bells gehoord.

PS2: iemand die mijn cd (Japanse versie, incl. obi) over wil nemen?

Doorheen de tijd ben ik deze plaat steeds meer gaan waarderen. Ik heb wel continu het idee dat Lou het allemaal totaal niet serieus bedoeld. Dat komt vooral door de enorm ironische zang (deze lijkt trouwens wel versneld), alsof ik continu in de zeik word genomen (wat misschien ook zo is...), het begint gelijk al bij de eerste seconden van Stupid Man (you tokking to me?). De opvallend goede band, muziek en productie contrasteert behoorlijk met de zang. Muzikaal is dit één van de beste Reed-albums. Op Stupid Man en With You na dan, dat blijven echt genant slechte nummers.
Alleen op het titelnummer klopt het totaalplaatje, een erg intrigerend werkstukje dat ik uiteindelijk beter vind dan de meer bekende en geroemde voorganger Street Hassle.

Disco Mystic door die boxen van het Despacio soundsystem. Het zit een week later nog steeds in mijn hoofd.

Ik was indertijd een fan van Reed. Ik hoorde dit album en las tegelijkertijd over de samenwerking met Nils Lofgren. Van laatstgenoemde heb ik nooit iets gehoord waarbij ik een warm gevoel overhield. Een en ander verklaart dat dat warme gevoel eveneens ontbreekt bij the Bells van Lou Reed. Een rommelig geheel. Terrible.....een ander woord heb ik er niet voor

beetje stijl ' back of Bagaloo' van Ringo Star

New York is verreweg het beste wat Reed gebracht heeft. Samen met Magic en Loss

De periode waarin Lou samenwerkte met toetsenist Michael Fonfara heeft weinig goeds opgeleverd, de sfeervolle live-plaat Take No Prisoners daargelaten. Vooral als songschrijver zat Reed eind jaren ‘70 in een dal.

Album cover eigenlijk best spooky beetje The Ring vibes.