Lou Reed - The Bells (1979)

Na een eerste luisterbeurt kan ik het gemiddelde bij dit album wel begrijpen. Onbegrijpelijk dat Lou Reed zoveel briljant werk afwisselt met erg matig werk

Ik snap het gemiddelde niet. Dit is een vrij goede plaat. Niet zo best als andere platen. Maar wel een heel eigen geluid en goede nummers. Met name de sax van Cherry (volgens mij de vader van...) valt erg op. Hoogtepunt is The Bells. Prachtige bass en mooie opbouw.

Disco Mystic is echt een bagger nummer,voor de rest is het hele album vrij zwak

Erg experimenteel album. Als je wat meer van lou reed wilt weten zou je beter eerst albums als tramsformer of lou reed kunnen kopen. Maar de echte lou reed fan moet hem wel thuis hebben liggen.

Nou, als echte Lou Reed fan heb ik hem thuis liggen maar... wat een k*tplaat!

allerslechtste lou reed album dat er bestaat , echt zeer slecht
geen enkel nummer kan me boeien , ongelooflijk hoe lou hier volledig de mist ingaat

Deze laast uit de uitverkoopbak opgevist.... just for laughs... maar na beluistering verging me het lachen echter snel, ik hoor hier een lekker losse, jazzy en avontuurlijke Lou met, ik kan het niet anders noemen, een fantastische en bevlogen backingband! Die blazers! en jawel: de hoes leerde mij dat trompet-vrijbuiter Don Cherry van de partij was.
Je hoort duidelijke echo's uit eind jaren 70 (De Berlijn-Bowie bijvoorbeeld en eind jaren 70 stones). Ik bezit zowat alles wat Reed op de plaat heeft gezet, maar dit behoort toch volgens mij (en volgens ome Lou zelf ook las ik ergens) tot een van de sappigste!
Ik breek dus een lans voor deze plaat met... kom ik doe es gek.. 4 sterren!
Wie dit afdoet als allerstlechtste Lou-plaat a) luistert niet goed of b) heeft Metal Machine Music nog niet gehoord (maar zelfs over die plaat kan ik positief uitweiden..)

Niet zijn beste, maar zeker ook niet zijn minste. Ik vind het een erg interessant werkje van Lou Reed en dan met name Stupid Man, Disco Mystic en The Bells.

Het is misschien op punten een K.T plaat, zeker vergelijking met de platen die hij hiervoor maakte, zijn jaren 70 periode kende alleen maar hoogtepunten, dus was The Bells wel even slikken. Toch vind ik het op een vreemde wijze een bijzondere plaat. Stupid man, with you en Looking for love blijven ruwe diamanten.

Ik vind hem eigenlijk best wel goed, vooral het laatste en het eerste nummer. Erg experimenteel, maar ik kan het smaken, blijkbaar.



Erger dan Metal Machine Music

Krijg nou wat

Dit album valt mij niet tegen hoor, in tegendeel zelfs, na meerdere keren draaien valt het steeds beter.
Aan Stupid Man moest ik eerst even wennen, vooral de wijze waarop Lou 'zingt'. Maar nu heeft het wel wat.
Disco Mystic is een heerlijk disco nummer op zijn Reed's Een experiment die prima uitpakt.
I want to boogie with you, is m.n door die sax een heel onderhoudend nummer en een van de betere van het album.
With You, laat Lou weer een andere kant van zijn 'stem' horen en past prima in die periode van punk a la Johnny Rotten.
Grappig ook dat Nils Lofgren aan meerdere nummers heeft meegeschreven alsook dit nummer.
Looking for Love heeft een dikke vette drive, met een sax a la Clarence Clemons. Afwisseling genoeg te vinden op dit album.
City Limits gaat vrolijk verder met een prima band en daarnaast die variabele stem van Lou. Bevreemdend nummer. Als eigenlijk al heel het album al is.
Families....how is the Family? Lou's geheel eigen kijk daarop.
The Bells een interessant experimenteel stuk, dat goed uitpakt. Zou zo op Low van David Bowie kunnen.

Dit album heeft met o.a Don Cherry, Marty Fogel en Ellard Boles(luister maar eens naar de bas op All through the night) een prima band achter zich, die ook allemaal een bijdrage hebben geleverd aan de nummers zelf.

Matig? Allerslechtste album? Nope, daar ben ik het niet mee eens.
Het is idd. op een vreemde wijze een bijzondere plaat en in zijn geheel wat mij betreft een ruwe diamant, om bij de woorden van devel-hunt te blijven.

Prachtig album van Lou Reed, vooral Looking for Love, het titelnummer, Disco Mystic en Stupid Man zijn subliem. Ik begrijp van deze lage score helemaal niks.

Ik ook niet...

Ik ook niet....

ik moet toch wel erg wennen aan deze plaat, voorlopig geef ik ook 3 sterren, misschien groeit ie nog

Lou Reed vindt dit zelf zijn meest onderschatte album en beweert dat hij dit album echt goed vindt. Al zegt Lou Reed wel vaker dingen....

Ik las dat dit een experimenteel en jazzy album is. Dat klinkt interessant, maar Lou Reed en jazz...?

Gisteren weer eens opgezet, en ik blijf dit gewoon een prima plaat vinden. 'Stupid Man', 'Disco Mystic', 'Families', 'The Bells' en vooral 'City Lights' zijn mijn favorieten. Geen meesterwerk, want 'With You', 'Looking For Love' en 'All Through The Night' zijn bijna vreselijk, maar als geheel is dit album zeker onderschat. Nils Lofgren schreef drie nummers mee.

Ik was toch al even wat van Reed aan het beluisteren, dus heb ik deze er maar achteraan gedaan. Ik las in een boek over de 'binaural sound', en ik moet zeggen dat het goed past bij deze muziek.

Ik geef Lou Reed gelijk dat dit album onderschat is. Het experimentele bevalt me wel en Don Cherry en Marty Fogel zijn hier geweldig. Wat ik wel jammer vind is de tekst/zang in Disco Mystic. Geweldige muziek, maar de constante herhaling van die twee woorden is irritant.

Artistiek gezien was dit best een geslaagd experiment. Commercieel gezien totaal niet. Dit album werd ook nauwelijks gepromoot door Lou's label. Lou zou later het volgende beweren: ''I think it sold two copies, and probably both to me''.

Je kan dat eenvoudig oplossen door anders te luisteren. Dan kun je afwisselend horen: 'disco mystic' 'this go mystic' 'disco miss tic' 'disco mist stick' etc. etc. en voor gevordenden bijv. 'this girl missed dick'. Genoeg afwisseling, in elk geval al snel meer dan een gemiddeld top 40 nummer uit de 21ste eeuw.


Ik begreep van de Wiki dat je die binaural opnamemethode alleen kan horen met koptelefoon op. Heb de LP geluisterd met koptelefoon op en moet zeggen dat hij dan erg fijn klinkt.

De eerste twee nummers zijn erg goed te doen, maar daarna sukkel je langzaam in slaap wat een slappe hap is dit zeg. Pas bij het laatste nummer schrik je weer even wakker. Zoals iemand al aangaf, het doet wat denken aan Bowie in zijn Berlijnse periode, met dit verschil dat Bowie er iets echt spannends van wist te maken.

Net als de meeste users vind ik dat een teleurstellend album. Met gebruik van blazers in vele nummers probeert Lou Reed iets anders maar het songmateriaal laat het hier afweten, sommige nummers zijn te niemendallerig (Disco Mystic) of te langdradig (Families). Zijn stem begint hier ook bij momenten tegen te steken. Hij wil blijkbaar wat te veel bewijzen met dit album en dat pakt ongelukkig uit. Lou Reed is duidelijk op zijn best in ingetogen singer-songwritersongs of simpele maar pittige rocknummers.

Overigens: het gemiddelde hier van The Bells:

Helaas moet ik dit volledig beamen.. Een stuk of 3 goede nummers, 3 ronduit slecht en 2 matig. Het constante gepingel op de saxofoon wordt ook steeds irritanter naarmate het album vordert. Grappig dat de beste man zulk wisselend werk heeft gemaakt, want dat hij goede muziek maken kan heeft hij natuurlijk al lang bewezen.

2,5*

Ik vind dit toch best een aaridg album hoor.
Het stampt er lekker op los, meer uptempo zeg maar.

Godverdomme wat kun je er soms gruwelijk naast zitten! Zoals wel vaker het geval bij albums van ome Lou blijkt dit dus echt een groeier te zijn. Dat losse maar toch ook broeierige jazzy sfeertje werkt zeer verslavend. Afgelopen dagen behoorlijk grijs gedraaid dit. Ik verhoog subiet van 2* naar 4*.

Lou Reed is wat mij betreft sowieso zwaar overrated. Het enige album dat na Transformer en Berlin nog acceptabel is, is Songs for Drella, en dat was dankzij John Cale! En Transformer trouwens dankzij Bowie!

Onzin.

+1
En dan is New York nog een van de beste van Lou.
Mick Ronson heeft meer voor Transformer gedaan dan Bowie en de tunes waren gewoon van Lou (een deel zelfs uit de Velvet tijd).

Ooit de eerste post bij dit album gedaan. Nog 3* uitgedeeld destijds. Dat is toch wel aan de hoge kant. Eigenlijk is dit een heel slecht album.

Wat een onzin.