Lou Reed - Set the Twilight Reeling (1996)

Afschuwelijke hoes, knappe plaat!!!

Zeker: "Egg Cream", "NYC Man", "Sex With your Parents, part II" , het vrolijke niemendalletje "Hooky Wooky" en de titelsong!

Een Lou Reed goed rockend, zoals ik hem het liefste heb..

met weerom knappe, soms hilarische, soms bloedserieuze teksten....

goede plaat!

Riptide, haha, echt zon verschrikkelijk geschel van die elektrische geitaren in begin en dan overgang naar de melodie. Mooi nummer.
The proportion, trade in en finish line vind ik ook zeker een aanrader.
En dan het lied waarbij, (toen ik Reed in Brussel en Antwerpen heb gezien) hij de avond afsluit. Ik weet nog dat toen in Brussel, in het koninklijk circus, je het plafond hoorde trillen want die ging alle momenten instorten van de bassen bij dat nummer.

Bij muziekbeleving gaat het hem meestal over de vraag "Hoor ik dit graag", of je nu de plaat gaat analyseren op teksten of niet, voor mij blijft het belangrijkste : hoor ik dit graag, klinkt dit lekker ?

Ik kan dat van dit album absoluut niet zeggen, neen.

Ik blijf Berlin en Transformer gewèldige platen vinden, en New York kan er ook mee door, maar ik zal nooit een zware Reedfan worden.
Daarvoor klinkt hij me te vaak te monotoon, te zeurderig, zoals op dit album.
2 sterren.
**

Lou Reed gebruikt de muziek op deze plaat als een transformer voor de texte

De cover zit bij de originele cd in een blauw-getint doosje, waardoor het gele plaatje een mooi fel blauw wordt, met beetje 3d effect door de blauwe lijnen.
Dan is 'ie juist erg mooi.

Ja, dat is waar!

Mooie hoes

Ik ben het met Patrick eens. De nummers zijn te eentonig, Lou neemt niet eens de moeite om te zingen en neuzelt maar door.

Finish Line is een nummer geschreven voor Sterling Morrison die in 1995 was overleden, maar helaas weet het mij niet te raken. Zo is het eigenlijk met dit hele album. Jammer, want er zitten best wat pakkende riffjes in dit album. Sex With Your Parents vind ik wel erg leuk. Dit soort dingen klinken op de een of andere manier gewoon erg leuk als het uit Lou Reed's mond komt, net zoals I Wanna Be Black op Street Hassle.

Lou op de automatische piloot. Kan het me niet eens meer herinneren wanneer ik voor de laatste keer de cd een draaibeurt gegeven heb, maar vast staat dat het in de vorige eeuw geweest moet zijn. Op Riptide na is er weinig memorabels te ontdekken, maar ook Lou op een slechte dag is nog wel 3* waard hier.

Minder vind ik hem niet echt. Gewoon heel anders en aangepaster aan zijn tijd dan de andere albums. Maar daarom zeker niet slecht. Nummers als The Adventurer, Set the twilight reeling, Trade in, hang on to your emotions en de eerste drie nummers vind ik in ieder geval erg goed. Die hoes is wel heel knap, ontworpen door Stefan Sagmeister. De binnenkant is ook apart qua typografie.

Het geluid van met name de gitaar en Lou's stem op dit album doet heel sterk denken aan dat van mijn geliefde Lou Reed - The Blue Mask (1982).

Ken bijna alles van Lou maar dit album is er één van enkelen die ik weinig heb beluisterd, destijds was ik geïnteresseerd in andere genres en zodoende stond deze na de aanschaf te verstoffen nadat die slechts een paar keer beluisterd was.

Maar nu vind ik dit het beste album van de laatste 4 die hij gemaakt heeft. Ook al ken ik Hudson River Wind Meditations niet, schijnt instrumentaal te zijn. Hierna kwam nog het album Ecstasy ook niks mis mee maar vandaag vind ik Set The Twilight Reeling lekkerder. En is The Raven een prima album maar neigt meer naar theater en een lange zit.

Ergens na Magic & Loss ben ik Lou Reed uit het oog verloren. Niet uit desinteresse maar omdat er zoveel meer was om te ontdekken. Na alles van Velvet Underground grijsgedraaid te hebben, was New York mijn herkenningsmaking die me de jaren 70 en vroege jaren 80 albums deed ontdekken.
Dit album past voor mij in het rijtje Coney Island Baby - Blue Mask - New York. Ze pakten me allemaal meteen in, en na al die jaren nog even fris. Het gitaargeluid wordt steeds zwaarder maar altijd sprankelend, en heel mooi opgenomen. Met terugwerkende kracht een van de beste albums van 1996...

Blijft een zieke plaat.

Ook steeds na al die jaren.

Of zelfs alleen maar des te meer.

Adventurer knallertje momenteel.

Zo on point als altijd.

Alsof het ook nog echt over mij gaat.

Sicke swagger moves.

Zo'n wijf ze zei ooit letterlijk tegen mij, jij bent niet avontuurlijk.

Wees zo'n gap aan, hij wel.

Ga nou met hem weg.

En gingen ze.

Zat laatst te denken dit moet haast wel de reden zijn dat ik sindsdien eigenlijk non-stop op avontuur ben geweest.

Ze wilde onder andere iemand die haar mee op reis zou nemen.

Niet zo'n saaie huismus als ik.

Zei zij.

Waarschijnlijk de hoofdreden dat ik de afgelopen tien jaar hooguit een keer of vier thuis heb geslapen.

Verder enkel hotels.

Of voor mijn part ergens op straat.

Maakt mij niet uit.

NYC Man:

Begin eventjes te spacen en ik ben allang weer verdwenen.

Hoeven helemaal nergens drama van te maken.

Zeg maar hoe je het wil.

Of doe niets.