Lou Reed - The Blue Mask (1982)

Mooi Popjaar 1982 en de 70's helden ploeterden door in positieve of negatieve zin.
Deze van Lou Reed valt op in de goede zin van het woord.
Fraaie oprechte en persoonlijke plaat en zijn spitsvondigheid is ook hier weer een groot pluspunt.
Lou was misschien niet meer zo populair, maar ik denk dat het hem worst was. Hij was inmiddels ouder en had zich allang bewezen.
The Blue Mask heeft iets tijdloos. Erg sober and basic geproduceerd en afwisselend dreigend en kabbelend.
Daardoor erg aangenaam en op z'n minst dapper. De 80's staan bekend om het gebruik van synths en vaak wat sterieler in produktie en muzikaal. Niets van dat alles op dit album.
Het klinkt onbevangen, soms wat slordig, maar dat is ook gelijk de charme.
Songmatig deugt het zeker en zoals vanouds zoekt Lou het in de donkere hoeken van het bestaan.
Hij had ook wel het één en ander meegemaakt natuurlijk en is ondanks verslavingen uit het verleden nog altijd gezegend met een scherp inlevingsvermogen.

Verrassend sterk album.

De platen hierna niet gehoord? [/quote]
The Blue mask?, mijn nieuwsgierigheid en hernieuwde interesse in Lou reed is weer aangewakkerd na het lezen van een autobiografie over zijn leven. [/quote]

Hoi devil-hunt, bedoel je met de biografie : Transformer van Victor Bockris?
Het boek heb ik nog liggen om te lezen. Ik ken Lou Reed vooral van zijn begin solo periode in de zeventiger jaren.

The Blue mask?, mijn nieuwsgierigheid en hernieuwde interesse in Lou reed is weer aangewakkerd na het lezen van een autobiografie over zijn leven. [/quote]

Hoi devil-hunt, bedoel je met de biografie : Transformer van Victor Bockris?
Het boek heb ik nog liggen om te lezen. Ik ken Lou Reed vooral van zijn begin solo periode in de zeventiger jaren. [/quote]

De biografie van Richard Sounes vind ik toch het beste boek over Lou....

Opvallend: het thema angst (Waves of Fear) speelt ook bij zijn beste 'vriend' John Cale een rol van betekenis. Maar dat terzijde. Deze plaat klinkt lekker los uit de pols gespeeld en opgenomen. Daar hou ik van bij rock. Wat dat betreft ben ik het eens met bikkel2. Tja en gitarist Robert Quine is een klasse apart.

Lou Reed stopte met druggebruik en dat mochten we weten.
Hij haalde er een nieuwe gitarist bij, pakt zelf ook zijn gitaar weer op ( in White Light/White Heat manier).
Dan stript hij alles terug naar een 4- mans band en brengt een plaat uit.
Het klinkt als zijn New York maar dan gemengd met the Velvet Underground.
Vol met goede teksten, observaties, en een ruwe, ongepolijste klank.
Ik hou van dit. Voor mij zijn beste plaat sinds Berlin, maar net iets minder dan New York.
Het bruist soms, het kabbelt, het schuurt en het rockt.

Wat een wederopstanding! Toen deze prachtplaat uitkwam werd Lou omschreven als saaie, brave huisvader, maar in de titelsong, Waves Of Fear en The Gun jaagt hij de luisteraar de stuipen op het lijf. Schitterend gitaarwerk ook van Reed en de tragisch jong overleden Robert Quine (check: Blank Generation van Richard Hell & The Voidoids met geniaal tegendraads gitaarwerk van Quine).