Joan As Police Woman - Cover (2009)
mijn stem
16 stemmen
0
geplaatst: 12 september 2009, 15:56 uur
Joan as Police Woman heeft nu haar eigen 'Pin Ups' (coveralbum van David Bowie) die ze uitbrengt en verkoopt tijdens haar optredens die ze op dit moment geeft.
Het is een album met opmerkelijke covers geworden van rap tot rock en van indie naar pop. Althans dat zijn de originelen. Joan geeft daar haar eigen kenmerkende twist aan.
Het album gaat van start met de Jimi Hendrix-classic Fire. Verwacht geen gierende gitaaruithalen maar verwacht een Nina Simone-achtige interpretatie met hier en daar hoge, kirrende uithalen en fluisterende bezweringen. Joan Wasser haalt vocaal alles uit de kast om dit akoestische nummer zo bijzonder mogelijk te maken. Dat ze violist is horen we in dit nummer weer een keer duidelijk terug, want dat instrument krijgt een belangrijke rol. Move over Jimi? Nee, dat niet, daarvoor is het een té grote klassieker en heb ik de man veel te hoog zitten, maar dit is in elk geval een bijzondere start.
Van rock naar pop en dat gebeurt d.m.v. een Britney Spears-cover genaamd Overprotected. Britney? Covert Joan Britney? Jawel en dat doet ze op een fijne manier. Het nummer komt in dit vernieuwde jasje ineens heel anders over en Joan maakt er een catchy nummer van met rafelige randjes die Britney in z'n geheel doet vergeten. Alhoewel, misschien moeten we erkennen dat La Spears toch wel klassieke popliedjes op naam heeft staan.
Ringleader Man is een nummer van rapper T-Pain. Aangezien ik totaal niet bekend ben in dit genre kan ik er weinig van zeggen ten aanzien van het origineel. Ik ga er maar van uit dat dit een onherkenbare versie is geworden. Ik vind het wel een sexy nummer eigenlijk en Joan laat zien dat het een artieste met lef is door zoveel genres bij elkaar te voegen op één album om het vervolgens in haar eigen blender te gooien waardoor er een zeer smakelijk en vooral coherent geheel tevoorschijn komt.
Baby is een Iggy Pop song afkomstig van het album The Idiot en Joan houdt het nummer puntig. Een katje met scherpe klauwtjes is het hier wel. Doet me een beetje denken aan het sfeertje dat P.J. Harvey soms schept.
Whatever You Like is wat zwieriger en heeft van die lekkere achtergrond-brom-vocalen. Opvallend, want ook dit is van oorsprong een hiphop-nummer van de artiest T.I. en hier meet Joan op haar eigen vrouwelijke wijze een stoere houding aan in met name haar manier van zingen, want de muziek is zoals gezegd helemaal niet zo ruig. Bijzonder nummer dat mij goed bevalt.
Lady lijkt haast wel een CocoRosie nummer met de electronica en maffe stemmetjes. Voeg daar korte flarden gitaarsolo tussendoor en je hebt een maffe cover van een nummer dat ooit door Adam Ant werd gezongen en wat zijn eerste single was stammend uit 1979.
De meest complexe cover is misschien wel die van Public Enemy's She Watch Channel Zero, en het opmerkelijke is dat ze het zo weet te verbouwen dat het eigenlijk weer een zeer herkenbaar Joan as Police Woman-nummer wordt. Ze doet dit echt op voortreffelijke wijze en het is wederom hiphop dat als uitgangspunt mag dienen.
Sacred Trickster is afkomstig van Sonic Youth's album The Eternal. Ze heeft het nummer gestript tot een handjeklap-pop-song met drums als begeleiding. Je ziet de cheerleaders al aan de kant staan huppelen en schreeuwen.
Sweet Thing is een Bowie-cover van het album Diamond Dogs. Ik herkende het aanvankelijk niet eens, misschien door de kale gitaar-benadering (ook hier moet ik denken aan P.J. Harvey). Het zijn hier weer de vocalen van mevrouw Wasser die de aandacht weet te trekken en het nummer naar een hoger niveau tilt.
Noemde ik in opener Fire al de naam Nina Simone, nu mag ik die er zeer zeker bij gaan halen want Keeper of the Flame is een nummer dat van haar afkomstig is. Dit ruim 8 minuten durende nummer wordt wederom gedragen door de stem van Joan en mag best een eerbetoon genoemd worden aan de soul/jazz van Nina Simone. Electronische toetsen en akoestisch gitaargetokkel begeleiden die zang en maken er net zo'n tergend nummer van als waarin Nina Simone ook zo kan uitblinken. Hier en daar op de achtergrond wat spaarzame strijkers en het nummer groeit uit tot een groots, opbouwend geheel waar de onderhuidse spanning voelbaar is.
Cover-albums zijn en blijven lastig maar Joan as Police Woman weet er een geheel eigen album van te maken en als je dat kunt dan mag je jezelf een voortreffelijk muzikant noemen en dat is ze in mijn oren dan ook.
Ik heb slechts één zeer groot punt van kritiek: lieve Joan, breng dit album gewoon via de normale kanalen uit want dan hoeven we iets minder moeite te doen om er aan te komen want het is namelijk meer dan de moeite waard!
Het is een album met opmerkelijke covers geworden van rap tot rock en van indie naar pop. Althans dat zijn de originelen. Joan geeft daar haar eigen kenmerkende twist aan.
Het album gaat van start met de Jimi Hendrix-classic Fire. Verwacht geen gierende gitaaruithalen maar verwacht een Nina Simone-achtige interpretatie met hier en daar hoge, kirrende uithalen en fluisterende bezweringen. Joan Wasser haalt vocaal alles uit de kast om dit akoestische nummer zo bijzonder mogelijk te maken. Dat ze violist is horen we in dit nummer weer een keer duidelijk terug, want dat instrument krijgt een belangrijke rol. Move over Jimi? Nee, dat niet, daarvoor is het een té grote klassieker en heb ik de man veel te hoog zitten, maar dit is in elk geval een bijzondere start.
Van rock naar pop en dat gebeurt d.m.v. een Britney Spears-cover genaamd Overprotected. Britney? Covert Joan Britney? Jawel en dat doet ze op een fijne manier. Het nummer komt in dit vernieuwde jasje ineens heel anders over en Joan maakt er een catchy nummer van met rafelige randjes die Britney in z'n geheel doet vergeten. Alhoewel, misschien moeten we erkennen dat La Spears toch wel klassieke popliedjes op naam heeft staan.
Ringleader Man is een nummer van rapper T-Pain. Aangezien ik totaal niet bekend ben in dit genre kan ik er weinig van zeggen ten aanzien van het origineel. Ik ga er maar van uit dat dit een onherkenbare versie is geworden. Ik vind het wel een sexy nummer eigenlijk en Joan laat zien dat het een artieste met lef is door zoveel genres bij elkaar te voegen op één album om het vervolgens in haar eigen blender te gooien waardoor er een zeer smakelijk en vooral coherent geheel tevoorschijn komt.
Baby is een Iggy Pop song afkomstig van het album The Idiot en Joan houdt het nummer puntig. Een katje met scherpe klauwtjes is het hier wel. Doet me een beetje denken aan het sfeertje dat P.J. Harvey soms schept.
Whatever You Like is wat zwieriger en heeft van die lekkere achtergrond-brom-vocalen. Opvallend, want ook dit is van oorsprong een hiphop-nummer van de artiest T.I. en hier meet Joan op haar eigen vrouwelijke wijze een stoere houding aan in met name haar manier van zingen, want de muziek is zoals gezegd helemaal niet zo ruig. Bijzonder nummer dat mij goed bevalt.
Lady lijkt haast wel een CocoRosie nummer met de electronica en maffe stemmetjes. Voeg daar korte flarden gitaarsolo tussendoor en je hebt een maffe cover van een nummer dat ooit door Adam Ant werd gezongen en wat zijn eerste single was stammend uit 1979.
De meest complexe cover is misschien wel die van Public Enemy's She Watch Channel Zero, en het opmerkelijke is dat ze het zo weet te verbouwen dat het eigenlijk weer een zeer herkenbaar Joan as Police Woman-nummer wordt. Ze doet dit echt op voortreffelijke wijze en het is wederom hiphop dat als uitgangspunt mag dienen.
Sacred Trickster is afkomstig van Sonic Youth's album The Eternal. Ze heeft het nummer gestript tot een handjeklap-pop-song met drums als begeleiding. Je ziet de cheerleaders al aan de kant staan huppelen en schreeuwen.
Sweet Thing is een Bowie-cover van het album Diamond Dogs. Ik herkende het aanvankelijk niet eens, misschien door de kale gitaar-benadering (ook hier moet ik denken aan P.J. Harvey). Het zijn hier weer de vocalen van mevrouw Wasser die de aandacht weet te trekken en het nummer naar een hoger niveau tilt.
Noemde ik in opener Fire al de naam Nina Simone, nu mag ik die er zeer zeker bij gaan halen want Keeper of the Flame is een nummer dat van haar afkomstig is. Dit ruim 8 minuten durende nummer wordt wederom gedragen door de stem van Joan en mag best een eerbetoon genoemd worden aan de soul/jazz van Nina Simone. Electronische toetsen en akoestisch gitaargetokkel begeleiden die zang en maken er net zo'n tergend nummer van als waarin Nina Simone ook zo kan uitblinken. Hier en daar op de achtergrond wat spaarzame strijkers en het nummer groeit uit tot een groots, opbouwend geheel waar de onderhuidse spanning voelbaar is.
Cover-albums zijn en blijven lastig maar Joan as Police Woman weet er een geheel eigen album van te maken en als je dat kunt dan mag je jezelf een voortreffelijk muzikant noemen en dat is ze in mijn oren dan ook.
Ik heb slechts één zeer groot punt van kritiek: lieve Joan, breng dit album gewoon via de normale kanalen uit want dan hoeven we iets minder moeite te doen om er aan te komen want het is namelijk meer dan de moeite waard!
* denotes required fields.
* denotes required fields.