Social Distortion - Somewhere Between Heaven and Hell (1992)

Social Distortion heb ik altijd wat onderbelicht en ondergewaardeerd gevonden. De band heeft een aantal prachtige platen op haar naam staan, maar is desondanks nooit echt doorgebroken tot een groot publiek. Hun bekendste plaat White Light, White Trash, White Heat is voor mij niets minder dan een klassieker en deze Somewhere Between Heaven and Hell doet daar niet veel voor onder.

Vooral de tamelijk unieke sound - een combinatie van traditionele punk met country- en rock & roll-invloeden – heb ik altijd best origineel gevonden en komt op dit album goed tot uiting. Bovendien is de band gezegdend met een zanger die wat mij betreft de concurrentie ver achter zich houdt. Het maakt dat ik songs als Bad Luck, Cold Feelings, 99 to Life en Sometimes I Do en al die andere songs op dit album erg kan waarderen. Speciale vermelding is er nog voor de aanstekelijke ballad This Time Darlin’, die nergens zoetsappig of cheesy wordt en daardoor blijft boeien.

Een andere reden dat ik deze plaat nog regelmatig draai is dat Dennis Danell hier nog meespeelt. Hij definieerde voor mij onmiskenbaar de sound van Social Distortion door zijn eigentijdse gitaarspel. White Light, White Heat, White Trash was de laatste plaat waarop hij meespeelde. Danell overleed in 2000 aan een aneurysma.