Babe Ruth - First Base (1972)

The Mexican is een fantastisch liedje, een van de leukere liedjes uit de jaren '70. Komt ook door de sample van Ennio Morricone. Ben dit liedje op het spoor gekomen doordat het ook in Liam Howlett's Dirtchamber Sessions langs komt. De rest van het album ken ik niet.

The Mexican staat in mijn favoriete top 10, ik vind het dus meer dan fantastisch. Bij mij staat het op een van 'The Breaks'cd's: DJ Pogo presents Block Party Breaks (Classic Original Breaks & Rare Funk '45s). De rest ken ik ook niet.

Wat voor CDs zijn dat dan precies?

Cd's waar de originele versies van veelgebruikte samples op staan. Je hebt er verschillende reeksen van. Ik vind die van Harmless erg goed: Pulp Fusion, Cutmaster Swift presents The Breaks, e.a. The Mexican stond toevallig op een cd van een ander label: Strut.

Ok. Ik heb daar ook wel wat van (met o.a. samples die gebruikt werden door Beck en DJ Shadow). Leuk om eens te horen, maar draai het niet echt vaak.

Babe Ruth was een engelse Rockband uit Hatfield in de jaare 70. Hun grotst success had die band in Noord Amerika en Canada gehad maar helaas nooit in Europa.

Ze noemden zich na een amerikanse basball speeler. (George Herman Ruth, Jr. (February 6, 1895 – August 16, 1948), ook onder de naam "Babe" bekent.

Hun drummer Dick Powell is de broer van Slade drummer Don Powell

Hun bekendeste nummers zijn "The Mexican" en "Wells Fargo"

ik moet deze cd eens checken, ken alleen het nummer ´The mexican´ en die is vet!! Apart geluid, niet echt te vergelijken met iets anders vind ik.

The Mexican is natuurlijk de troef van dit album.
Later ook nog door Todd Terry bewerkt tot The Texican.

King Kong is een Zappa-cover.
Verder doet dit vooral aan de latere Earth & Fire denken.

Vandaar wellicht ook de titel van deze LP

Hmm wat gek. Ik was in 1972 nog niet geboren, maar ik leerde in de jaren 80 en daarna wel nummers van Babe ruth kennen. Mexican is zeker de klassieker. We hadden een combi plaat met amar caballero en first base, waar nummers als lady, baby pride en doctor love op stonden. King kong is een heerlijk gitaren nummer. Maar als ik een meesterlijk lied als LADY weer hoor springen de tranen me in de ogen. Zulk mooi vrouwelijke zang en heerlijke ritme violen. Baby pride is een lekker emotioneel zacht nummer dat ik vaak gebruikte om te relativeren. Mocht iemand hier ooit nog eens gaan snuffelen, dan wil ik de andere plaat amar caballero zeker aanraden.

Zojuist gedownload voor m'n iPod. Het album (vinyl) al jaren in m'n bezit, ooit ergens in de jaren '70 voor wèinig gekocht. Hoogtepunt voor mij is eigenlijk The Runaways met die geweldige opzwepende celli naar het einde toe. Verder is die Alan Shaklock wel een beetje vergeten meestergitarist. Wat ie bij Wells Fargo, maar zeker ook bij Zappa's cover King Kong laat horen, is niet mis. Ik denk, zeker met dit album, dat de band ten onder is gegaan aan z'n eigen diversiteit qua stijlen. En ja, van de stem van Jenny Haan moet je houden, al heeft hij de klankkleur van een echte rockbitch. Getuige de filmpjes op Youtube had ze overigens meer kwaliteiten dan zingen. Gewoon een lekker frontwijf dus.

Ze is een zangeres.

Gisteren op Pinguin Classics The Mexican voor het eerst voorbij horen komen. Ken de band verder niet...

Zo goed dat ik meteen hun 2-op-1 cdtjes wil bestellen!!!

Tof nummer!

Een band uit Hertfordshire, Engeland die zich vernoemde naar de legendarische Amerikaanse honkbalspeler (1895 - 1948), het debuut toepasselijk First Base doopte en de opener ervan Wells Fargo waarin over de Rio Grande wordt gezongen. Onengelser kan het niet. Ik begrijp bovendien dat de groep met name in het land van Uncle Sam en Canada vanaf het debuut enige bekendheid genoot.
Ik kom hier terecht door het lezen van de autobiografie van de latere Whitesnakegitarist Bernie Marsden, Where's My Guitar genaamd. Hij trad pas bij het vierde album van Babe Ruth toe tot de groep. Omdat ik wél van de honkballer maar nooit van de groep had gehoord, leek het me leuk om eerst eens de albums van voor zijn tijd bij Babe Ruth te beluisteren.

De genoemde opener is stevig, een dampende mix van rock en soul met blazers én een stem waarin ik zowel iets van Janis Joplin als Tina Turner herken. De Britse "Janis Turner" heet Jenny Haan. Wát een talent! Vreemd dat ik noch de groep, noch haar naam kende. Het gas gaat eraf bij de semiballade The Runaways, dat uitgroeit naar een climax met strijkers. Met die eerste twee zijn wat mij betreft de beste nummers van de plaat gepasseerd.
King Kong is dan weer rockend en enigszins progachtig. Het lijkt geïnspireerd door een jam van The Doors maar is in werkelijkheid een cover van Frank Zappa. Bovendien is het instrumentaal en in één take opgenomen met vrij gecompliceerd gitaar- (Alan Shacklock) en toetsenwerk (Dave Punshon). De ritmesectie is degelijk; bassist Dave Hewitt was tevens het liefje van mevrouw Haan, vertelt Marsden in zijn boek en hierboven lees ik dat drummer Dick Powell de broer is van Don van de mod-/glamrockgroep Slade.

Kant 2 van dit bij Harvest verschenen debuut. Het midtempo Black Dog is een cover van de Amerikaan en later Canadees Jessie Winchester en heeft met zijn lange gitaarlijnen iets van southern rock. De stem van Haan gedijt hierin.
Dan volgt het hierboven geprezen The Mexican, al vermoed ik dat de MuMensen het over een remix of iets dergelijks hebben. Hoe dan ook, uptempo wordt er gemoedelijk gerockt met dansende gitaar- en toetsenlijntjes én castagnetten. Ik word niet omvergeblazen zoals sommigen schreven, maar aardig is het zeker met bijvoorbeeld de wahwahgitaar tijdens de elektrische pianosolo.
Met Joker wordt midtempo afgesloten, de leadzang wordt gedeeld door Haan en Shacklock, maar het doet me niet zoveel. Wel doet de dame haar stem overslaan op een wijze die kwaliteit verraadt.

Aardig debuut, leuk om dit te ontdekken. Haalde volgens Wikipedia goud in Canada (#87) en een site met de statistieken van de V.S.-albumlijst meldt dat het in augustus 1973 #178 bij Billboard bereikte. Brits succes was er niet. Roxy6, ben jij bekend met werk van deze groep?

Hey Ronald, nee nooit van gehoord, zal binnenkort een keer op YouTube gaan kijken (en luisteren).

Ik ken deze band ook in het geheel niet, maar wat ik hier lees, klinkt op z'n minst interessant. De naam Alan Shacklock doet bij mij wel een klein belletje rinkelen, maar dan als producer van albums van o.a. Jeff Beck, The Alarm, Bonnie Tyler, Mike Oldfield en Roger Daltrey. Het blijkt om dezelfde Alan Shacklock te gaan, als ik Wikipedia mag geloven.

Dat door jullie genoemde nummer The Mexican blijkt volgens zijn eigen website inderdaad een inspiratiebron te zijn geweest voor met name dance- en hiphop-artiesten.
Quote: The Mexican has since been embraced as the world's official "Breakdancers Anthem" and has been recorded and honored in full or part by the following artists: Grandmaster Flash, Sugar Ray, R. Kelly, Chemical Brothers, Prodigy and Thalia & Marc Anthony, which was a US Number 1 album for the EMI Latin label. Bijzonder, ik had er geen idee van...

De enige associatie die ik heb met een nummer dat The Mexican heet is dat nummer van Jellybean, waarop Madonna zingt, maar dat schijnt dan toch weer een ander nummer te zijn.

Dank gaucho, voor de aanvulingen! Jij bent een wandelende database met bovendien een brede smaak en grote nieuwsgierigheid - leuk! Mocht Leo Blokhuis ooit bij de Top 2000 vertrekken, dan moeten ze jou maar eens polsen...

Ja, dat zou ik best grappig vinden (verkapte openlijke sollicitatie, haha). Aan de andere kant merk ik voortdurend dat mijn kennis soms tekort schiet. Waardoor het uiteindelijk maar het halve verhaal is, zoals ook uit dit voorbeeld blijkt. Aan de andere kant: tegenwoordig kun je natuurlijk bijna alles opzoeken, en met een natuurlijke nieuwsgierigheid ben ik inderdaad wel gezegend.

Daar staat tegenover dat er er hele genres zijn (trance, hiphop, drum 'n' bass, het zwaardere metal-werk) waar ik heel weinig kennis van heb omdat ik me er niet of nauwelijks in verdiep. En in dat laatste heb ik eigenlijk ook niet zoveel zin. Het moet wel een hobby blijven.

Oef, kijk nou: The Mexican zoals ik dat ken van Jellybean, blijkt dus wel degelijk dezelfde compositie als van Babe Ruth. Jenny Haan is zelfs de zangeres op deze versie!
Achteraf bedenk ik me dat ik in de war was met een andere clubhit van Jellybean: Sidewalk talk. Dat wordt wel gezongen door Madonna.

Toch gek dat Jellybean's The Mexican niet genoemd wordt in dat rijtje uitvoerende artiesten op Shacklock zijn eigen website. Wikipedia meldt dat dat nummer de hoogste sport haalde op de US Dance charts. Daarmee lijkt het me toch de bekendste versie, en als zodanig behoorlijk 'influential'.

En in beide nummers zit dus ook een stukje van het hoofdthema van For a few dollars more van Ennio Morricone, lees (en hoor) ik nu. Ook vandaag weer wat opgestoken dankzij MusicMeter. Een dag zonder muziek is een dag niet geleefd!

Jellybean was de resident DJ van de New Yorkse club The Fun House. Begin jaren '80 begon hij de oude plaat van The Mexican te draaien, die prompt enthousiast werd ontvangen door het destijds opkomende breakdance publiek.
Later pas heeft hij zijn eigen versie op plaat gezet.

Gisteravond en vandaag toch maar eens wat van dit Babe Ruth beluisterd. Ik hoorde dus voor het eerst de originele versie van The Mexican. Wat een beresterk rocknummer, met een ritme waarvan ik me achteraf wel kan voorstellen dat het door breakbeat-aficionados is opgepikt en verwerkt in nieuwe producties.
Ik kende de Jellybean-versie wel, en met terugwerkende kracht vind ik dat dus wel een heel goede cover, die respect betuigt aan het origineel en de song intact laat. Dat Jellybean de originele Babe Ruth-zangeres Jenny Haan inschakelde voor de vocalen van zijn versie, vind ik alleen maar des te mooier.
Ik wist dat ik de Jellybean-versie ergens had, maar kan 'm in eerste instantie niet vinden. Maar het blijkt de B-kant van mijn 12 inch single van Sidewalk talk te zijn, dat nummer waarop Madonna zingt. Het maakt die 12 inch voor mij tot een nóg waardevoller kleinood.

Maar goed, Babe Ruth dus. Een band waar ik tot gisteren nog nooit van gehoord had. Mijn eerste indruk is wel dat The Mexican en de eveneens van dit album afkomstige track Wells Fargo tot het beste van de band behoren. Ze grossieren in een opmerkelijk amalgaam van bluesrock, hardrock, funky ritmes, soulvolle zang en invloeden uit de soundtracks van western-films. Dat laatste wordt het meest evident in hun tweede album, waarop een lange track volledig aan dit soort muziek gewijd is. Zo op het eerste gehoor kan dat me minder boeien, en ik zie dat RonaldjK in zijn review van gisteravond laat ook niet zo enthousiast is over dat tweede album.

Deze eersteling mag er daarentegen zeker zijn, waarbij ook rustiger stukken als The runaways en Black dog een mooie opbouw kennen. Ik zal het nog wat vaker beluisteren voordat ik met een oordeel kom, maar vooralsnog ben ik redelijk enthousiast over deze nieuwe en late ontdekking.

Wat een podiumbeest is/was die Jenny Haan trouwens zeg, als ik mag afgaan op die oude YouTube-video's. Doet me een beetje denken aan Janis Joplin, ook haar zangstijl komt wel een beetje in de buurt. Er bestaan trouwens relatief recente opnamen waaruit blijkt dat ze ook in het huidige millennium nog steeds optreedt - en goed bij stem is.

Ik heb al voorzichtig gekeken naar wat er aan fysieke geluidsdragers van Babe Ruth voorhanden is, mocht ik daartoe willen overgaan. De meest logische optie lijkt mij de Music On CD-heruitgave van de enige verzamelaar van de band, Grand Slam. Music on Vinyl blijkt dit debuutalbum als LP heruitgebracht te hebben, dus als deze plaat by far het beste blijkt wat ze gemaakt hebben - wat ik niet uitsluit, afgaande op wat ik tot dusver heb beluisterd - dan is dat voor mij wellicht ook een optie.

Grappig overigens dat Jenny Haan in het boekje van die verzamel-CD bij de opsomming van de bandleden wordt beticht van 'vocal power & gymnastics'. Wie die live-beelden op YouTube heeft gezien, zal dit kunnen beamen...

The Mexican is inderdaad een 'breakdance anthem'. De zogenaamde 'uitvinder' van hip-hop, DJ Kool Herc, draaide deze plaat al en mixte het met o.a. James Brown en bijv het eveneens legendarische Bongo Rock (Incredible Bongo Band). Hij vertelt hierover in het volgende filmpje, waarin ie Babe Ruth wel abusievelijk Baby Huey noemt (dat is een andere artiest). Wellicht ging ie er wel vanuit dat het om een zwarte artiest ging ipv een witte, Britse band.

https://www.youtube.com/watch?v=B_yhy54RatQ

Hoe het dan weer bij Kool Herc terecht is gekomen, is de vraag

Nou ja, deze Engelse productie was redelijk succesvol in de VS, dus het kan zijn dat-ie het van de radio of in de discotheken heeft opgepikt. Zelf vraag ik me af hoe het kan dat ik tot dusver nog nooit van Babe Ruth gehoord heb - van de band dus. Die latere Jellybean-versie van The Mexican bezit ik zelf. Daar was ik in de jaren tachtig al behoorlijk dol op. Maar ik heb me nooit gerealiseerd dat het een cover was van een Britse band.

Ook wel weer grappig hoe een stevig, maar ook behoorlijk dansbaar rocknummer kon uitgroeien tot een breakbeat-anthem. Zo zie je maar: muziek kan culturele grenzen doorbreken.

De naam Jellybean zei me niets, met de bijdragen van vandaag begrijp ik inmiddels waarover MuMensen het in 2005 hadden en wat deze rockgroep met een mixalbum heeft te maken. Dank allemaal!

Later vanavond mijn bevindingen bij de derde van Babe Ruth.

Ah ja, dat wist ik volgens mij ook al. Dus dat is nog een kleine tien jaar eerder dan Jellybean waarschijnlijk. Hoewel het breakdancen wel iets later opkwam.

Dat werd juist populair door deze manier van draaien door oa Kool Herc. Herc draaide de instrumentale breaks van nummers en daarop werd gedanst, o.a. ook wat uiteindelijk breakdance werd genoemd.