Sivert Høyem - Moon Landing (2009)
mijn stem
119 stemmen
Noorwegen
Rock
Label: Hektor
-
Belorado (8:47)
-
The Light That Falls Among the Trees (5:05)
-
Moon Landing (4:06)
-
What You Doin' with Him (3:51)
-
Going for Gold (4:34)
-
Lost at Sea (5:16)
-
Shadows / High Meseta (6:32)
-
Empty House (3:56)
-
High Society (4:32)
-
Arcadian Wives (5:11)
-
Return to Nothing Special * (2:56)
-
Sister Sonic Blue * (5:56)
-
Johnny * (4:56)
-
The House of the Rising Sun * (4:11)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
51:50
(1:09:49)
0
geplaatst: 7 oktober 2009, 16:35 uur
Sivert Høyem, Sivert Höyem.... het maakt niet uit, ik wist dat het hier de zanger van Madrugada betrof en opeens besefte ik dat het solo-album Ladies and Gentlemen of the Opposition 5 jaar gelden al eens gehoord heb en terzijde heb gelegd om vervolgens nooit meer op te pikken. Reden? Onbekend!
Wat Madrugada betreft ben ik een laatbloeier die in rap tempo alles ingehaald heeft om vervolgens verslaafd te raken aan hun muziek.
Op zich niet zo verwonderlijk daar ik altijd wel graag te vinden ben in de hoek met warme, donkere rockklanken.
Nu ik deze keer wel wist met wie we te maken hadden was het niet erg moeilijk om hier zeer snel achtereen te gaan en te concluderen dat mister Höyem een heerlijk plaatje heeft afgeleverd.
De eerste klanken van opener Beldorado deed mij denken aan de euforie die Ebenezer Scrooge beleefde op kerstochtend wanneer alle klokken in de stad aankondigen dat het kerst is. Ik hoorde die klokken echt in die eerste paar seconden en net als Ebenezer maakte ik een vreugdesprongetje. Dit is duidelijk minder donker maar nog steeds even plezierig om naar te luisteren.
En zo blijft het het hele album puur genieten als een kind die met kerst zijn kadootjes openmaakt: de ene Ooohhhhh is nog niet verstomd om de andere Aaaaahhhh de kamer te doen vullen.
Iets lichter dan Madrugada maar die stem is en blijft zo karakteristiek en daar zal ik altijd wel van blijven houden.
Moon Landing is een plaatje om te koesteren en dat ga ik de komende tijd dan ook zeker veelvuldig doen.
Wat Madrugada betreft ben ik een laatbloeier die in rap tempo alles ingehaald heeft om vervolgens verslaafd te raken aan hun muziek.
Op zich niet zo verwonderlijk daar ik altijd wel graag te vinden ben in de hoek met warme, donkere rockklanken.
Nu ik deze keer wel wist met wie we te maken hadden was het niet erg moeilijk om hier zeer snel achtereen te gaan en te concluderen dat mister Höyem een heerlijk plaatje heeft afgeleverd.
De eerste klanken van opener Beldorado deed mij denken aan de euforie die Ebenezer Scrooge beleefde op kerstochtend wanneer alle klokken in de stad aankondigen dat het kerst is. Ik hoorde die klokken echt in die eerste paar seconden en net als Ebenezer maakte ik een vreugdesprongetje. Dit is duidelijk minder donker maar nog steeds even plezierig om naar te luisteren.
En zo blijft het het hele album puur genieten als een kind die met kerst zijn kadootjes openmaakt: de ene Ooohhhhh is nog niet verstomd om de andere Aaaaahhhh de kamer te doen vullen.
Iets lichter dan Madrugada maar die stem is en blijft zo karakteristiek en daar zal ik altijd wel van blijven houden.
Moon Landing is een plaatje om te koesteren en dat ga ik de komende tijd dan ook zeker veelvuldig doen.
* denotes required fields.