Bee Gees - Here at Last... (1977)

Dit dubbel-album bevat live-opnamen van hun Amerikaanse tournee.
Daar deden de albums 'Main Course' en 'Children of the World' het erg goed.
Mijn Nederlandse Polydor-persing had een foutje: kant 1 was gekoppeld aan kant 4 en kant 2 aan kant 3.
De eerste plaatkant opent sterk met 'I've gotta get a message to you', een klassieker uit hun 60s-periode, daarna volgen tracks van 'Main Course' en 'COTW'. Heel mooi is het country-achtige 'Come on Over'. Olivia Newton-John maakte rond die tijd een cover van dit nummer. In Amerika verscheen de live-versie van 'Edge of the universe' op single.
Kant 2 is de medley-kant. Ze brengen hier nummers uit de jaren 60/begin jaren 70. Je hoort het publiek enthousiast reageren als ze het nummer herkennen.
Kant 3 opent met 2 dansbare nummers: een lange versie van 'You should be dancing', gevolgd door 'Boogie child'. Het rockende 'Down the Road' komt van het album 'Mr. Natural' uit 1974 en Demis Roussos heeft het nog eens gecoverd.
De plaatkant eindigt met de door de Barry Gibb gezongen ballad 'Words'.
Kant 4 (mijn meest favoriete plaatzijde) bevat uitstekende versies van 'Wind of Change', 'Nights on Broadway' en 'Jive talkin'' van het 'Main Course' album. Deze versies swingen nog meer dan de studio-versies. Het album sluit af met de uitsmijter 'Lonely Days'.

Ik vind het helemaal nog niet eens een slecht album.

Er wordt best redelijk op gemusiceerd, de heren Gibb zowaar opbeurend gemotiveerd. Jammer dat er altijd zo hard gejuicht moet worden, een hoop gegil ook, tijdens de nummers al en na afloop daarvan. Maar ja, volgens mij n.a.v. Amerikaanse concerten.

Het album heeft in die zin toch een belangrijke waarde, je kunt het ook aan de nummers zien, dat dit nog één van de laatste concertreeksen is vóór het tijdperk Saturday night fever en daarna. Eigenlijk een soort van afsluiting van de jaren '60 voor de Bee gees en tevens ook van de tot dan toe uiterst magere jaren '70 in Europa.

Draai je het vaak, nee, dat dan weer niet. Maar het zijn zonder meer professionele concerten uit een boeiend tijdperk.

Dit dubbel-album heb ik nog op vinyl in de kast staan.
Rond 1989/90 waren de CD/platenmaatschappijen heel slim om dit album uit 1977 opnieuw onder de aandacht te brengen als dubbel-CD, maar later is daar het goed verkopende One Night Only voor in de plaats gekomen, waarop ook weer die latere Bee Gees dansbare klassiekers staan.

Maar dat is toch ook niet zo gek? Er zit 21 jaar tussen Here at last.... en One night only. Je kunt toch moeilijk nooit meer een live cd uitbrengen als er eenmaals één is uitgebracht.

Ongewtijfeld is Here at last... waarschijnlijk een beter album, met betere (oudere) nummers. Maar ik denk niet dat dit album is 'weggedrukt' om plaats te maken voor One night only. Daarvoor verschillen beide te sterk.

De Bee Gees hebben na de dood van Maurice Gibb nog steeds een grote aanhang en veel fans zouden hun One Night Only graag inwisselen voor de 90's dubbel-CD heruitgave van het album Here At Last ... Bee Gees Live.
Bij bol.com hebben ze nog van die acties waarbij klanten hun tweedehands exemplaar te koop aanbieden.
Ik vind Here at Last beter dan One Night Only, want het is veel sterker, klinkt niet zoals een herhalingsoefening en het voegt zelfs iets toe aan de originele album-versies.
Eind jaren 80 en in de jaren 90 waren de Bee Gees weer flink aan het touren. Misschien was het beter geweest om in de jaren 90 Here At Last uit te brengen met die latere live-nummers op een bonus-CD.
Op One Night Only was het wel een verrassing om een 60's nummer als And The Sun Will Shine live te horen, want dat is toch een van de pareltjes die ontbrak op Here At Last.
Op Youtube kom ik fraaie begin jaren 70-versies tegen van Melody Fair. Ik heb nooit begrepen waarom er voor 1977 geen officiele live-LP uitgebracht is. Met bootlegs heb ik niet zoveel, omdat de geluidskwaliteit vaak onder de maat is. Alleen bij Live In Bern, 1968 heb ik een keer, vanwege de songkeuze, een uitzondering gemaakt.
Bij Here At Last, dus live in Amerika is de klemtoon gelegd op de albums Main Course en Children Of The World, die het daar goed deden. Daar waren ze toen ook heel blij dat ze hun hits van eind jaren 60/begin jaren 70 weer eens live deden.
De LP's die in Amerika begin jaren 70 op Atco verschenen, deden het niet zo best, maar de meeste singles van die albums wel (b.v. Lonely Days en How Can You Mend A Broken Heart). Vanaf Main Course ging het in Amerika weer goed met de verkoop van de Bee Gees-albums.

Het jaren '70 werk komt er best goed uit op dit live-album, het oudere werk niet altijd. Ik weet niet of ze het tóen live niet meer goed konden brengen of dat nummers als Massachusetts en I've Got To Get A Message To You live nooit zo goed hebben geklonken als op plaat?

Ooit aangeschaft , maar ik draai het eigenlijk nooit. De Bee Gees bezaten de gave om prima liedjes te schrijven , aanstekelijk en ook nog met onderwerpen die hout sneden , maar ik had nooit zoveel met die vocalen. Altijd kwalitatief voldoende , artistiek verantwoord , maar not my cup of tea . 2 en halve ster