Grizzly Twister - Ont Blod (2007)

Goed genoeg om mijn 800 stem te verdienen. Wel raar dat het zo onbekend is, want de stijl zou toch veel mensen moeten aanspreken. Frisse, moderne Hardcore a lá refused (maar dan chaotischer) gemixt met spannende post-rock ideeën en heel af en toe wat rustigere passages.

Prachtige gestructureerde chaos. Via het Metalalbum van de Week topic ben ik op het spoor gebracht van deze Ont Blod. Een meer dan prettige luisterervaring. Erg goed.

Eerste luisterervaring was wat ontgoochelend, de productie lag me niet zo.

Ik weet niet of het nu The Grizzly Twister, of gewoon Grizzly Twister is. Maar in ieder geval ben ik niet helemaal enthousiast over deze plaat. De productie valt tegen omdat hij veel te dof is en muzikaal is het een beetje een allegaartje van verschillende genres. Het hoofdbestandsdeel is (Post-)Hardcore, maar er zijn ook genoeg andere invloeden te vinden. Zoals Industrial, maar ook af en toe een typisch Black Metal riffje. In ieder geval, deze plaat ligt me niet zo.

Ik hoor gewoon hardcore met een allesvernietigende sound, geweldig album! Productie vind ik niks mis mee, het knalt hier mijn speakers uit. Goeie keuze lambf!

Grizzly Bear meets Yeasayer

Op aanraden van lambf als inzending in de topic Het Metal Album van de Week krijg ik deze Grizzly Twister op mijn bord geserveerd.
De muziek van deze heren is best wel smakelijk en verdient voor mij een vier, mijn probleem blijft met het typische geschreeuw van onze zanger, hiervoor zal ik meer tijd nodig hebben om aan te wennen. De productie lijkt dof maar gek genoeg vind ik het prima: het is chaos maar in iedere chaos is er een zekere orde. Nu besef ik eindelijk dat dergelijke muziek geen al te clean geluid mag hebben. Een mix van genres (dat lelijk woord) hoor ik hier ook, het ligt / lag opnieuw volledig buiten mijn belevingswereld, maar ik ervaar het wel tamelijk positief.
Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik moeite heb om er individuele nummers uit te pikken, hoewel Black Box een toffe opener is. Tot aan de vierde minuut is het slotnummer pure chaos om dan te eindigen met een pianostuk, ideaal om weer rustig te kunnen ademen.
Slotconclusie: een prettige muzikale zijstap voor mij maar aan schreeuwerige zang moet ik nog altijd wennen. Een dikke drie is mijn beloning voor deze brave mensen.

Ben in het kader van het Metalalbum van de Week dit album aan het beluisteren.
Luisterend naar deze cd stel ik me voor dat ik bij een concert van Grizzly Twister ben. De zanger, een kaalgeschoren man met bloot bovenlijf, uiteraard vol getatoeerd, eist alle aandacht op. Leunend met zijn ene voet op de monitor, de rug bijna horizontaal, hoofd richting publiek, en microfoon vastgeklemd tussen 2 knuisten staat hij zijn teksten in de microfoon te spugen.
En clichématiger kan ik mijn voorstelling van een hardcoreband niet maken en deze muziek wekt mijn creativiteit ook niet op. Ik hoor vooral gitaren die huilen omdat ze gemarteld worden en een zanger die net zo schreeuwt als mijn buurman als hij zijn vriendin uitkaffert. Inmiddels z'n ex overigens.

Hoogstens leuk om de gevangenen op Guantanamo Bay geestelijk mee te martelen.

Maar kom, ik ben de beroerdste ook niet, en zal het album later deze week nog een kans geven.

Dankzij deze deze commentaar heb ik toch ook weer iets, weliswaar onrechtstreeks, te genieten gehad van dit album v/d week... tnx wizard

In feite zit Wizard helemaal verkeerd. Qua uiterlijk is deze band zeker geen doordeweeks Hardcorebandje. De leden zien er best gewoon uit.

Dat geloof ik graag. Ik had dan ook geen foto opgezocht maar gewoon neergetypt wat ik in mijn hoofd had toen ik naar deze cd luisterde

[ziften]
Zelfs op muzikaal vlak is het geen doordeweeks hardcorebandje.
[/ziften]

Maar verder wel een leuke beschrijving, ook al ben ik het er niet mee eens.

Ik heb hem nog een keer beluisterd. Krijg er bijna hoofdpijn van. Dit is echt niks voor mij. Het is dat dit het Metal Album van de Week was, anders was ik hier ver van gebleven. Ik hoor vooral een opgefokte zanger en overstuurde gitaren.

Om toch nog iets positiefs te zeggen: ik vind die toetsenpartij in Black Box wel ok.

1.5 voor de moeite.

Ook naar aanleiding van het topic Metal Album v/d week mee in contact gekomen. Net als in de eerste ronde ga ik wijselijk geen beoordeling geven aan het keuze album van lambf. Niks persoonlijks, no hard feelings, I hope. Ik geraak hier echt niet door, ik begrijp dit niet, ik beleef hier geen graantje plezier aan... In de eerste ronde heb ik mezelf nog gepijnigd om enkele albums die me op het eerste gehoor helemaal niet lagen toch te doorworstelen, in de hoop eventueel een goed verscholen parel te ontdekken. Maar deze ronde heb ik besloten te passen voor dingen die te ver van mijn vaarwater liggen. En dit is er zo eentje. Na een drietal mislukte pogingen om een nummer volledig uit te zitten hang ik deze aan de kapstok om er nooit meer af te halen.

Just not my cup of tea...

Ik kan me voorstellen dat die 'zanger' het wat ontoegankelijk maakt met z'n geschreeuw. Mike Patton van Faith No More krijst zo ook wel eens, maar niet de hele tijd. Dat is nogal vermoeiend. Maar als ik daar even aan wen en aan voorbij luister, dan valt hier voor mij zeker van te genieten. Niet de hele plaat in ene keer, maar een paar nummers vind ik wel lekker.

Zo nu en dan hou ik wel van hardcore, maar dan heb ik toch liever minder uitgesponnen hardcore dan wat Grizzly Twister laat horen. Het klinkt allemaal wel goed en aardig, maar het beukt niet echt, op de een of andere manier. Het is wel hard, dat wel, maar dat word gedaan met overstuurde gitaren en een schreeuwlelijk. Nee, ik vind sommige nummers wel aardig, maar verder is dit niks voor mij.