Yoko Ono / Plastic Ono Band - Between My Head and the Sky (2009)

Ondanks alle kritiek, die op Yoko Ono zal losbarsten, op voorhand, ga ik dit album toch eens met een blanco mening, vooraf, eens beluisteren. En wie weet zelfs wel kopen. Deze artieste, zangeres, performer heeft in het verleden ook zeer verrassend en goed matriaal de wereld ingestuurd. Dus ik ben zeer benieuwd.

De nieuwste Plastic Ono band CD, en gelijk de eerste sinds Feeling the space uit 1973. In deze nieuw opgerichte Ono band zit natuurlijk Yoko, maar ook Anthony (van the Johnsons), Sean Lennon en Yuka Honda.

In alle toonaangevende muziekbladen ( Rolling Stone, Mojo, Spin, etc etc..) krijgt deze CD juichende kritieken, en terecht. De laaste jaren geen plaat meer gehoord die zo powerfull is begonnen als met een nummer als Waiting for the d Train. Mooie en bij vlagen hele ontroerende plaat van deze 76 jarige vrouw die ondanks alle hatelijkheden nooit af is geknapt, ik ben een roepende in de woestijn hier op MuMe....luister echt naar haar muziek, en je begint de keuze die Lennon toen voor Ono maakte wel te begrijpen.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd devel-hunt, msh dat je roepen in de woestijn toch 1 iemand heeft overtuigd... laten we het alvast hopen en proberen...

Nou devel en barrett, ik ga deze cd op zeer korte termijn beluisteren en indien goed gelijk aanschaffen.

luister nu op luisterpaal

zeker een bijzondere plaat, zit veel muziek in..
vind haar echter wel een beetje seniel overkomen

Prachtig album van Yoko. John zou trots op haar geweest met dit artistiek hoogstaand werk. Het is een zeer afwisselend album, dat ook geweldig geproduceerd is door o.a. zoon Sean. Hoogtepunten vind ik Memory Of Footsteps, Unun.To, I'm Going Away Smiling, Calling en Higa Noboru. Tijdens het afluisteren heb ik steeds het idee dat de geest van John in de studio rondzweeft. Dit is ontegenzeggelijk (voor mij in ieder geval) het beste wat zij gemaakt heeft. Gezien haar leeftijd haar leeftijd (76) kunnen we niet veel opvolgers tegemoet zien. Maar met dit album laat zij mij in ieder geval dat muziek en inspiratie tijdloos is. Met het laatste nummer I'm Alive laat zij ons horen dat zij een nog steeds een veelzijdig artieste is en idd nog steeds springlevend. Heeft een mooi plekje in mijn muziekverzameling en ik raad een ieder aan dit eens te beluisteren. Yoko op zijn best!!!!

Een zeer mooi document van een vrouw van 76 die terugkijkt op haar leven, en bewogen was het zeker. Niet dat Yoko klinkt of ze morgen gaat, haar looks en innerlijk leven zijn van die van een vrouw van 50. De plaat verrast mij zeer, hele melancholieke teksten en sferen worden opgeroepen in Unon to en Higa nobura, hoe ze in een paar woorden de schoonheid van de aarde bezingt is pure poezie. Terwijl ze met nummers als Waiting for the D-train en Moving mountains het Lennon/Ono gevoel van sometimes in new york city weer tot leven roept. I'm gonne away smiling en Memory of footsteps gaan vast over Lennon, maar klinken na al die jaren wel oprecht en niet te sentimenteel, alsof ze hem na al die jaren alleen maar meer is gaan missen. Schitterende plaat van een sterk en bijzonder mens.

Amen, my bro!

Hele bijzondere en sfeervolle plaat, een grote verrassing wat mij betreft. Gesproken woord (Higa Noboru), een prachtige ballads (I'm Going Away Smiling), een pittige opener en vooral sfeer, veel sfeer. Creatief en spiritueel en vooral - en dat van iemand die voornamelijk verguisd is - optimistisch en positief. 4*

mmmmmmm, na al dat lof hier voel ik me verplicht deze cd te kopen , ben wel zeer benieuwd want yoko is niet altijd mijn vriendin geweest , maar ik wil haar zeker een kans geven !

het is toch geen plaat vol krijsende yoko zoals vroeger , die yoko haatte ik !!

of is het echt een meesterwerk zoals al die bladen ons laten weten ??????

Er wordt niet gekrijst, de band speelt voortreffelijk en er zitten parels van liedjes tussen. Dat ik ooit nog een plaat van La Ono zou kopen zeg...

ok ik bestel hem op cd wow direct !!!

ze werken nu nog eens met maandelijkse bonnen , in mijn geval heb ik sedert vorige maand nu een voucher van 13.58 euro , dus ik kan zeker 2 cd's bestellen , iedere maand krijg je een zeker percentage van je afgelopen aankopen , zeer goed systeem !

Om zeker van je zaak te zijn, hij staat op Luisterpaal.

Toch zijn veel mensen wat Ono betreft in 1969 blijven hangen, want een feit is dat ze al niet meer krijst vanaf haar platen uit 1973, die vaak verdomde goed en orgineel zijn. Als je Between my head and the sky goed vind weet ik zeker dat je platen als Rising (1995) en It's alright (I see rainbows) (1982) ook te gek vind.

Een "ontdekkingstocht" daar naar zou zeker op zijn plaats zijn. Ik vrees echter dat velen bij het lezen of horen van de naam Ono hun oordeel al klaar hebben en dat ook nooit meer los zullen laten. Velen blijven haar die neuroot vinden, die de Beatles uit elkaar dreef.

twee maal via de luisterplaat beluisterd. ik vind het niet slecht maar ook niet heel goed 3*

Dit album is zo verrassend goed .Inmiddels gekocht en ik ga 'm gelijk naar 5***** ophogen. Ik geloof dat ik dat bij Yoko nog nooit heb gedaan, maar dit album is grote klasse!!!

"I'm Going Away Smiling", al tig keer keer beluisterd en dit is nu al een "klassieker" Zo ontroerend mooi. Dit album verdient echt meer aandacht.

Deze plaat is sowieso ontzettend ontroerend. De plaat staat bol van melancholie maar niet op een sombere wijze. Yoko Ono weet dat ze met haar 76 jaar in de winter des levens is terecht gekomen en blikt terug op het leven en op de wonderen van de natuur op een bijzondere persoonlijke en positieve manier.

Beste devel, ik geloof dat wij zo'n beetje de enigen twee (misschien ook misterfool, trouwens) zijn die dit album op zijn waarde schatten en kunnen waarderen. Zou het van de rest onwetenheid of onwil zijn.

13 stemmen Ad, gemiddeld boven de 4*, de waardering voor een album komt niet per se voort uit het aantal posts dat je erbij plaatst.

Da's ook weer waar, lebowski. Ik was er trouwens nog een paar vergeten zag ik. Excusez-moi !!!

I'm Going Away Smiling is gewoon te mooi voor woorden.
Ik heb Yoko altijd al een interressant geval gevonden maar nu heeft zich zelf op muzikaal gebied overtroffen.
Dit album is beter dan Double Fantasy en alles wat ze hiervoor gemaakt heeft al dan niet krijsend.

deze plaat is wel heel erg goed , dat had ik nooit van yoko verwacht , werkelijk een sterke cd die ik veel meer zal draaien , heb wel 1 probleempje , dit is de eerste keer dat ik een ( nieuwe ) cd niet in mijn I Tunes op de compie krijg en zoniet in mijn Ipod wat wel heel erg is , kan er iemand uitleg geven aub ?

Meest verrassend album van 2009. Yoko laat hier op dit album nummers horen, waarvan ik in de verste verte niet gedacht had dat ze die kon schrijven en zingen. I'm Going Away Smiling, luister en huiver!!!

Kijkende naar de besprekingen hier over Between my head , wordt het de hoogste tijd voor mij om die plaat te gaan beluisteren.
Ik ben zeer benieuwd !

Zeker zéér de moeite waard, George. Temeer daar ze ook met jonge muzikantne werkt (o.a.Sean) die ook erg goed gebruik maken van de nieuwste technische opname snufjes. En tekstueel is deze cd erg mooi. (Er staat op You Tube trouwens een mooie "live" versie van I'm Going Away Smiling, ontroerend mooi)

Je hebt me nu zo nieuwsgierig gemaakt , Ad : ik maak vanmiddag nog tijd vrij om het GEHELE album te beluisteren.

Het is vrijwel onvermijdelijk om de naam van John Lennon niet te laten vallen , als we het over de beroemde weduwe hebben.
Ik heb weleens gevreesd , dat ze ooit een soort van hommageplaat zou opnemen ter nagedachtenis aan haar vermoorde man.
Met Imagine , Give peace a chance en zo. Niets is echter minder waar !

Bijna 77 is ze nu : Yoko Ono. Een sterke persoonlijkheid. Daar moet je ook wel over beschikken in haar situatie. De haat die haar regelmatig vanuit de hele wereld overstroomde , zouden velen geestelijk niet hebben doorstaan . Maar ze heeft ook een legertje fanatieke fans opgebouwd. Al vanaf haar tijd met Lennon. Zo herinner ik mij een VPRO radioprogramma uit de jaren zeventig , die volop aandacht schonk aan de muziek van Ono. Met een presentatrice , die geheel verslingerd was aan haar muziek . Het zal haar toen geen hoge luisterdichtheid cijfers hebben opgeleverd. Ik heb enorm veel respect voor mensen die tegen de heersende mening van de meerderheid hun stem laten horen. Zonder daarbij anderen te kwetsen of te minachten.

Between my head and the sky , laat geen oude en tot sentiment vervallen vrouw horen. Met gerenommeerde musici om haar heen verzameld , is het avontuurlijke , vernieuwende muziek wat wij horen.
Met o.a. electro , jazz en minimal invloeden. Veelal spannend en afwisselend genoeg om de aandacht van de luisteraar goed vast te houden , ondanks de vrij lange tijdsduur van de cd.
De bijdrage van de cellist op o.a. I'm going away smiling , kan als bijzonder fraai worden gekenmerkt.

Ono heeft een album afgeleverd die haar muziek doet klinken als van een jonge , progressieve muzikale bloem.

Ja , John , je kunt trots zijn op deze vrouw !