Marillion - Less Is More (2009)

Gaaaaaaaaaaaaaaaap. Sorry mensen, deze schijf heeft mij nooit kunnen pakken. Alles is zo afgevlakt en zonder echte dynamiek dat ik hier amper Marillion in herken. Het allerergste vind ik de versie van Quartz, onuitstaanbaar!

Die versie van Quartz is mijn favoriet hier.

Wat denkt iedereen toch in hokjes. Doet een band iets wat anders dan wordt het al snel niet gewaardeerd. Je hoort in deze cd echt de klasse terug van Marillion. Prachtig uitgeklede nummers terug gebracht tot de essentie, waar de orginelen wel eens begraven worden in bombast. Wat niet wil zeggen dat ik dat niet kan waarderen. Topplaat

Helemaal mee eens. Heeft bij mij de interesse in Marillion helemaal weer doen opleven. Het live vervolg, Live at Cardogan Hall, is al even mooi. Nog wel even scoren Tristan. Het gemiddelde moet omhoog van dit juweeltje.

Met mijn 5* doe ik toch mijn best. Komt ook door de wonderschone live ervaring in het Paard.

Vooruit vijf sterren

Het zal wel muggenziften zijn, maar dat is nu eenmaal mijn aard :
Moet dit album niet bij verzamelaars staan ipv bij studio albums? Dit is toch echt een compilatie. Enkel eerder uitgebrachte nummers in een nieuw jasje.

Toch?

Fout. Een studioplaat. Want de nummers zijn allemaal in één ruk opgenomen, geproduceerd en afgemixt.

Tussen het geweld van electronische platen en rockgitaarmuziek is dit toch een van mijn favoriete rustige platen, met een titel die uiteraard prima dekt.

Less is ook more. En dat bewijzen ze. Symfo op zn akoestisch. Ze zijn niet de eersten en ook niet de laatsten die het doen. Enkel zijn progfans niet zo gek op akoestische muziek, lijkt soms.

Dat laatste ben ik niet met je eens. ‘Less’ kan wel degelijk ‘more’ zijn mits het songmateriaal zich daarvoor leent. Marillion heeft op deze plaat vooral tracks gezet die het –in hun oorspronkelijke uitvoering- vooral moeten hebben van de arrangementen, tempowisselingen en niet alledaagse songstructuren. Ga je die tot akoestische versies strippen dan blijft er niet zo veel over.
Dat komt op deze plaat met name tot uiting in tracks als Interior Lulu en If my heart were a ball.
En dat terwijl Marillion meer dan genoeg songs heeft die ook akoestisch overeind blijven.
Less is More is een dappere poging om de unplugged formule toe te passen op minder voor de hand liggende nummers, maar dat is wat mij betreft maar matig gelukt.

Ik zie het als meer dan akoestische versies.
De arrangementen zijn erg aangepast en daarbij wordt ook gebruik gemaakt van niet-alledaagse instrumenten.
Ik ken veel saaidere en minder geslaagde 'unplugged'-albums.

Nee, voor mij is dit een geslaagd project. Ik vond Uplugged at the Walls altijd al zo intiem en mooi, maar hier gaan de guys verder.

Toch nog even hierop terugkomen. Dat geloof ik allemaal wel, Ozric Spacefolk. Maar het is nog steeds oud materiaal in een nieuw jasje. Dus waarom is dit een officieel studio album?

Neemt niet weg dat ik dit album nodig eens moet luisteren. Ik ben toch wel erg benieuwd hoe dit project klinkt.

Ik snap je gedachtengang echt niet, hoor.

De heren huren studiotijd. Gaan de studio in en nemen achtereen deze songs op. Mixen het geheel af en brengen het uit. Hoe studio-album wil je het hebben.

Een compilatiealbum verzamelt nummers die van verschillende platen afkomen, verschillende opname-momenten hebben gehad, of b-kantjes zijn, remixes etc.
Bij elke band staat wel zo'n plaat als deze.

Overigens, volgens jouw denkwijze is elke liveplaat ook een compilatiealbum.

In mijn ogen is een studioalbum een album met nieuwe nummers. Dat is dit niet. Wel hernieuwd, maar uitsluitend puttend uit bestaand werk. Daar had ik het idee van de wringende schoen. Wellicht heb ik een wat te enge definitie van een studio album, maar dat was mijn gedachtegang. Een liveplaat is geen compilatiealbum volgens mijn denkwijze. Dat zie ik gewoon als een livealbum. Want het is live uitgebracht. Ik snap daarmee je punt inmiddels wel. Bestaand werk an sich is geen reden om het al dan niet studio album te noemen.

Dank!

Dit is gewoon een heel eng studioalbum. Klaar.

Ik zal mijn mening ook even geven!

Dit is een akoestisch album opgenomen in de studio waar de heren wat andere arrangementen hebben gebruikt (wat ook logisch is gezien het akoestische karakter).

Waar plaats je zoiets? Het eerste wat ik denk onder is live albums maar ja geen publiek en niet in 1 ruk opgenomen, verzamelalbum? Ook niet echt. Studio album dan? Nee dat al helemaal niet.

Wellicht onder "vernieuwde versies van oudere nummers opgenomen in een studio zonder publiek"?

Hetzelfde geldt dan toch ook voor cover-albums? Waar plaats je die?

In de platenbak bij de Noppes?

Ik vind jullie allemaal veel te negatief. Dat jullie niet blij zijn met deze muziek, weet ik nu wel.
Ik wou dat er ook eens gesproken werd over wat voor moois deze plaat wel te bieden heeft.

Ho ho, jouw vraag was waar de coveralbums te plaatsen. Daarmee doelde ik niet per se op deze plaat.

Ik zie het probleem niet zo hoor. Iets wat in een studio is opgenomen is voor mij een studioalbum. En al helemaal als er geen publiek voor is uitgenodigd.

Live kan ook nog betekenen dat de uitvoerende artiest(en) nog in leven is/zijn.

Live in de studio dan maar?

Halfje omhoog. Het is best een mooi jasje dat ze om de oudere nummers heen hebben gedaan. De nummers blijven goed overeind. Memory of Water vind ik erg mooi. Ook Go, Interior Lulu en Hard As Love. Mooi album. Alleen Cannibal Surf Babe kan mij niet echt bekoren. Swah, daar kan ik prima mee leven.