Knifehandchop - Fighting Pig Learns Judo Tricks (1999)

Paul McCartney heeft lang de eer gehad om (naar mijn mening dan) "het debielste nummer ooit" achter z'n naam te hebben, hij zal deze eer jammer genoeg moeten afstaan aan Knifehandchop. "Chopchop" is het summum van onnozeligheid, maar wel ongelooflijk grappig. Kan het moeilijk aanraden, maar je moet het toch eens gehoord hebben

Ik heb hier en daar wel eens een nummer van Knifehandchop gehoord. Eén van de meest geniale bandnamen ooit! En inderdaad behoorlijk gestroorde muziek.

In vergelijking met Sickboy is Knifehandchop amper wat waard, zeker op technisch gebied. De meeste nummers zijn enorm simpel, en makkelijk na te maken met FTII. Dit zou dan ook een enorm slecht album zijn, moest het niet zo nadrukkelijk slecht zijn. De komische waarde van dit album is dan ook enorm. Muzikale kolder op z'n best.

En geen betere track die dat illustreert dan "Chopchop!!!". Een egoboosting dialoogje dat geschreven lijkt door een vijfjarige, afgehaspeld door een oud, emotieloos Windows text-to-voice progje. Debiel simpele ritmes en een te gemakkelijk en simplistisch melodietje. Maar dat in combinatie met Wauw, this is the best song I ever heard, Knifehandchop is really fly en ander ongelooflijk grappig gelul maakt dit de meest komische track die ik ken. Wanneer Paul (want zo heet hij) aankondigt dat het beste stuk eraan komt, lig ik elke keer weer dubbel onder tafel. Wie dit serieus neemt heeft echt geen gevoel voor humor. "Recreational Killing" begint wat steviger, en klinkt ook heel wat "echter", alsof Knifehandchop toch nog even wil onderstrepen dat alles wat op dit album staat net zo bedoeld is, en niet voortvloeit uit technische incompetentie. Lekker ritme, coole samples en kort genoeg om niet te vervelen. "Dancemix 1992" is wat de titel doet verraden. Een samplecollectie, maar eentje die toch teleurstelt, zeker na Sickboy - Shakes Hand ... Te simpel, niet speels genoeg en te beperkt. Leuk om wat samples te herkennen, maar da's dan ook alles.

Ook Billy is te simpel, zonder al te veel leuke stukken die eventueel nog wat van het nummer zouden kunnen maken. "Solid Snake" maakt het weer wat boeiender. Naam van een oud NES spel, maar herken er verder geen samples in. Wel een superbe opbouw die na een half minuutje begint. Retro techno (laten we zeggen 1992) op z'n best, maar dan uit 1999. Simpel maar subliem. "Neuromancer" begint nogal plat (80s sample ?), maar gaat dan uitgebreid te leen bij oude 8-bit muziek. Zeer aandoenlijk en schattig. "Ryu Vs Sakura" doet er 16 bit bij, en sampled uit SF Alpha 3. Niet echt origineel, want Street Fighter is altijd een populair spel geweest om uit te samplen, maar verder wel een geinig trackje. "Go Furiizo!" is een mindere track. Wat ritmisch geklooi, nogal vervelend melodietje, en verder niks te beleven. Hetzelfde geld voor "He Must Have Thought". Als Knifehandchop er niet in slaagt z'n muziek die komische noot mee te geven, blijft er bitterweinig over. "Starter Kit" komt met wat boeiendere melodieën over de brug, en een zeer leuk sampletje. Soort van gepitched blafje, dat letterlijk uit het nummer geschoten wordt. "No Seriously Fuck" is een stevige afsluiter. Klinkt lekker distorted en ritmisch boeiend genoeg.

Album met hoogtes en laagtes, dat vooral steunt op de komische inserts. Veel stelt het verder niet voor, en als de humor je niet ligt, zal je maar heel weinig uit dit album kunnen halen. Als de humor je wel ligt, zijn er enkele geniale tracks uit dit album te halen. 3.5*