Mineral - The Power of Failing (1997)

Dit The Power Of Falling is evengoed als Diary van Sunnydale Rale Estate. Zet de 2 vooral niet naast elkaar in de kast (of juist wel), want de kans is groot dat het verschil tussen de 2 ontgaat.

Hard-zacht dynamiek: check, een niet al te gladde productie: check:, gitaren die afwisselen tussen melodie en rocken: check, een zanger die zowel schreeuwt als fluistert: check, (te) emotionele lyrics: check.
Tot zover geen verschil te bespeuren tussen Diary en dit album.
Dat verschil zit in de kleine details. De productie is nog wat rauwer bijvoorbeeld. Echter het belangrijkste verschil zijn denk ik de gitaren, die er op deze plaat meer in knallen en vaak zwaar out of tune uit de hoek komen. De zanger is niet bepaald zuiver altijd. Toch weet hij genoeg emotie over te brengen en past t goed bij de muziek. Het geeft dat iets ruwere radje een boost mee.

Tof bandje, dat ondanks de SDRE gelijkenis makkelijk op zichzelf kan staan.

Je zou het haast vergeten, maar in de tweede helft van de jaren 90 was dit wat werd bedoeld met emo; stevige indierock met centraal een soort valse zang en gitaarwerk dat wisselt tussen fijn getokkel en gruizelige distortion. Mineral behoort tot dit genre, en is er zelfs een klassieker in. Ik ben geen toegewijde fan van het genre, en dit album vind ik ook niet superspeciaal, maar het is toch wel allemaal erg degelijk gebracht. Neem nu Slower, dat eindigt met twee minuten instrumentale rockmuziek. Matig tempo, lekker baslijntje, beetje piepende gitaar eroverheen, niets uitzonderlijks maar het blijft toch goed hangen. Speciale vermelding trouwens voor de bas, die meer dan de drums hier voor de drive zorgt.

De zang van Chris Simpson is een ander pluspunt, hij heeft een leuk wanhopig stemgeluid en maakt bij momenten erg mooie teksten. Zoals op een andere favoriete track: Gloria


Het is me allemaal iets te gemoedig qua tempo - het had iets gewaagder en harder gemogen naar mijn smaak - maar toch een fijne plaat.