AFX - Analogue Bubblebath (1991)

Richard D. James heeft vele gezichten. Dat uit zich in zowel zijn pseudoniemen als zijn diverse electronicageluiden. Op Analogue Bubblebath hoor ik over het algemeen twee gezichten, en degene die mij het meest aanspreekt is het titelnummer. Ik ben gelukkig niet de enige. Hoewel Aphex Twin wordt aanbeden door vele (electronica)liefhebbers, sijpelt de briljantheid van de man nog niet echt tot me door bij deze 12 inch.

Het titelnummer, met die aardige melodie, geeft voor mij het echte "zwembad"gevoel, en dat is de kant van Aphex Twin wat me op dit moment nog het meest aanspreekt. Ik had dat gevoel ook al op Xtal. Die echo, die zachte klank, het geeft me een geborgen en zelfs nostalgisch gevoel, al kan ik dat laatste niet echt plaatsen omdat ik 'm pas een week ken. Het is echter iets dat ik meer in zijn werk heb gehoord; ik benieuwd wat ik nog allemaal tegenkom.

De overige nummers doen me weinig; wellicht dat die wat interessanter zijn als je ze op een enorm goede geluidsinstallatie hoort. Desalniettemin zal het ook dan waarschijnlijk leuk zijn om te horen, maar meer ook niet. De 8bit-achtige geluidjes ten spijt (ik krijg er bijna een Nintendo-gevoel bij), blijft deze dus steken op de niet geheel overtuigende en saaie drie sterren.

'Analogue Bubblebath' is zeker een prachtig stukje muziek. Een gouden ontdekking als je die hoort. Het klinkt zo mooi, dat het als een verslaving op mij kan uitwerken. Het zou zelfs als achtergrondmuziek kunnen dienen voor een korte spannende film over een strijd in een (zware berg)etappe uit een grote wielerronde (zoals de Tour de France).
Met 'Isopropophlex' laat Aphex Twin horen dat hij een groot dance-act als The Prodigy al voor was. Vele stukken uit dat nummer hebben die stijl, wat in 'Entrance to Exit' geheel te horen is.