Dan Mangan - Nice, Nice, Very Nice (2009)

Een serieus goede plaat van deze jonge Canadese singer/songwriter.

De stijl ligt ergens in het midden tussen Paolo Nutini en Damien Rice.
De nummers zijn relaxt, intelligent en hebben veelal een prachtige opbouw. Blazers en viool zijn veelvuldig te horen.

Ik begin met 4*, maar dit zou meer kunnen worden. Dit plaatje heeft potentie.

mooie ontdekking Mctijn!! Precies wat de titel zegt nice, nice, very nice. Warme schore stem, verrassende arrengementen, her en der viooltjes. Subtiel en opbouwende nummers en- voor mij t aller belangrijkste doch zeer zeldzaam- gevatte teksten(we are not Elvis anymore). Precies mijn koppie thee(en ja das een zeldzame thee-soort, kan dr ook niks aan doen). Oja volgens wiki is ie beinvloed door the Beatles, Nick Drake en Van Morrison. Toen ie 7 jaar was kon hij Abbey Road helemaal naspelen op piano.
Zou me niet verbazen als dit mijn eindlijstje gaat halen....

Na nog enkele luisterbeurten weet ik zeker dat deze in mijn top10 voor 2009 zal eindigen. Heerlijke dromerige arrangementen, maar boeiend genoeg om vaker te luisteren. The Indie Queens Are Waiting, Robots, maar vooral Basket....wonderschoon!

Oeh wat is Basket mooi!
Mooiste nummer van 2009? Maakt in ieder geval een zeer goede kans!

Hij schommelt tussen de 4* en 4,5* in wat mij betreft.
Steengoede plaat zonder enig moment van verslapping.
Schande eigenlijk dat deze zo weinig bekendheid geniet, maar daarnaast ook wel ff lekker

deze blijft bij mij toch ook favoriet(groeiplaat!), ik zag dat ie in het Paard komt, mischien ga ik er wel heen. en inderdaad als hier wat meer media ingestoken wordt kan dit een groot publiek aanspreken. denk Damien rice fans. het zijn de statement van teksten die dit beter maakt dan de gemiddelde singersongwritter.

Jup hij komt naar NL. Helaas niet in de buurt van Enschede, maar wellicht ga ik naar Tivoli.

en hop naar de 5, vanwege de verslavingsfactor en teksten die de gehele dag in je kop blijven hangen. Geen slechtnummer te vinden en even een dansje doen op Sold bijvoorbeeld.

Ja goed is-ie he?
Ongelovelijk dat dit soort albums niet meegaan in de hypes, maar aan de andere wel weer lekker.
Als je zijn albums koopt, krijg je een persoonlijk bedankje per mail. Ik heb hem gevraagd of hij naar Nederland komt, hij overweegt het zeker als een tent hem wil boeken. Ik heb Atak in Enschede al ingelicht

Oja, muziekobsessie, ga je zijn vorige album nog een kans geven? Deze is misschien minder catchy, maar minstens zo goed.

ga ik zeker doen aangezien deze ook steeds beter werd. de singel tracks van robots vind ik wel minder(2 extra tracks). Inderdaad jammer dat hij alleen in een n voorprogramma staat van 1 of ander huppelkutje Laura dezoveelste via youtube bekend geworden zangeresje die we volgend jaar weer massaal zijn vergeten. Maargoed mischien ga ik toch. probeer hier in Rotterdam nog programmeurs over te halen. Maargoed weet zeker dat vroeg of laat iemand dit oppikt en dan gaat t balletje wel rollen en staat tie eerst in de bovenzaal van Paradiso.

Ik wil jullie deze live video's niet onthouden:

YouTube - Rare Sessions: Dan Mangan - Sold
YouTube - Rare Sessions: Dan Mangan - The Indie Queens Are Waiting
YouTube - Rare Sessions: Dan Mangan - Tina's Glorious Comeback
YouTube - Dan Mangan "Basket" (live)
YouTube - Dan Mangan "Robots" (live)
YouTube - Dan Mangan "So Much For Everyone" (live)

Road Regrets is fenomenaal. Lekker ophitsend, goede stem, straffe drums. De rest haalt voor mij nog niet dit niveau, maar wat niet is kan nog komen.

Nog een paar keer luisteren dan
Probeer ook even de video's hieronder....

I will do, thanks!

prachtige live opname
Dan Mangan at Kitchen Scratch · CBC Radio 2 - Concerts On Demand

live erg goed!!

Wat een ontzettend leuk plaatje! Kwam hem op het spoor door een goed stukje over het Reeperbahnfestival in Hamburg op Kindamuzik.net en ze waren lovend over hem. Referenties naar Patrick Watson (live).. op plaat hoor ik dat niet echt terug maar neigt het inderdaad meer naar Rice, maar ik hoor ook wel iets Frames (soms klinkt ie zelfs als Glen Hansard). Maar snel aanschaffen op cd!

Dan Mangan heeft met deze plaat een album afgeleverd die voor een voor muziek ongebruikelijke emotie staat. Sympathie. En dan geen sympathie a la inleving in het zingende hoofdpersoon.
Eerder een plaat die zo sympathiek overkomt dat je meteen zin hebt om beste vrienden te worden met deze vrolijke Canadees.

Waardoor het komt is nog een raadsel voor mij.
Misschien voor zijn uiterst charismatische, schorre stem. Misschien voor de niet al te diepgaande maar herkenbare en aandoenlijke teksten. Of gewoon door de heerlijke, zomerse sound die Nice, Nice, Very Nice voortbrengt.

De bombast is vaak te vinden, soms tot in het theatrale zoals in het outro van het heerlijk vrolijke Robots maar in opvolger The Indie Queens Are Waiting komt Mangan weer met een ingetogen pareltje met fijne zang. De afwisseling is dus nog een pluspunt aan dit album.

Des te vreemder is het dus dat ik deze plaat niet kan afluisteren. Zeker, het zijn allemaal prima nummers met allemaal een sympathiek sausje, maar de volle drie kwartier weet het gewoon niet te boeien. Ook komt Mangan soms met nummers die teveel voortkabbelen en daardoor de interesse definitief afnemen. ([i]You Silly Git, Et les Mots Croisés[/i) Toch is Nice, Nice, Very Nice al bij al een geslaagde verzameling van nummers geworden die toch wel meer waardering hoort te verdienen.

beter laat dan nooit, 2 jaar geleden al ontdekt maar nu eindelijk in Rotown te zien. De programmering gaat vooruit!! John Grant staat er ook al. Nu scott matthew nog en Rotown staat onder de echte muziekliefhebbers weer op de kaart ipv bij die engelse hypebandjes meelopers.

En binnenkort een nieuwe plaat Oh Fortune, eerste nummer vrijgegeven op myspace klinkt goed

Gisteren live gezien in uitverkochte Rotown met blazers en strijkers. En wat een killing goeie show. Echt de hele zaal op zijn kop! Veel beter nog dan John Grant die de lat al aardig hoog lag. Aantal nieuwe nummers gehoord die ook veel belovend klonken. Hoogtepunt was The Indie Queens Are Waiting in duet met een onbekend meisje uit 't publiek die hij nog nooit had horen zingen. Echt geweldig!!!!!

Shit, ik had er ook heen moeten gaan, hè? Ik zag het al staan en dacht, daar koop ik binnenkort wel kaartjes voor, maar ben het potverdorie vergeten..

Haha, ik stond laatst bij Sounds, komt er een vent aan de kassa.
Hebben jullie die plaat van Dan Lanegan?
He? Wie? Bedoel je soms Mark Lanegan van de Screaming Trees?
Nee, Dan Lanegan
Ik: Ik denk toch dat je Mark bedoeld, hij zong ook bij Queens of the Stone Age. Solo is ook niet verkeerd.
Nee, Dan heet hij.
Nee dat hebben we niet, ik denk dat je nog maar even goed moet googlen, en dan maar weer even terug moet komen
Wat gek joh, ik weet zeker dat die maat van me zei Dan Lanegan.

En dat blijkt dus Dan Mangan te zijn, haha

Dan Mangan snapt gezien de titel van het album heel goed wat voor album hij afgeleverd heeft. Nice, Nice, Very Nice is een heerlijk album geworden met verschillende hoogtepunten die zelfs kunnen ontroeren. Dan heb ik het over de nummers Fair Verona, Road Regrets, Pine for Cedars en het prachtige Basket. Het zijn de nummers met meer tempo die tegenvallen. Het gaat hier met name om Some People en Sold. Gelukkig zijn die nummers verspreid tussen de vele parels die zich bevinden op dit album.

Soms vrolijke, uptempo folkmuziek. Uit Canada.
Weinig echte missers op het album, en een incidentele luisterbeurt na een jaar of twee bewijzen dat er ook weinig nummers blijven hangen, maar misschien luister ik niet goed genoeg.
Instrumentaal is het mooi. Strijkers en blazers zo nu en dan, maar voornamelijk gitaar.

Bijzondere teksten, dat wil zeggen: anders dan gebruikelijk. Wat het precies is weet ik niet, maar het is anders. En dat bevalt!
"Robots need love too", het coda is aanstekelijk en je zult bijna medeleven krijgen met de arme robots.

Ik ga voor 4 sterren.

Terug naar 4,5*.
Voelt na overmatig gebruik wat te "poppy" aan, maar na een half jaar in quarantaine, zorgt een luisterbeurt weer voor een tevreden glimlach. Soms zijn er plaatjes die boven andere uitstijgen. Dit is er zo'n eentje.

Het koppel Pine for Cedars en Basket beschouw 2 maanden na mijn eerdere reactie als het absolute hoogtepunt van het album.

Wow, deze bevalt me nog meer dan Oh Fortune. Samen met Rhythm and Repose de beste singer/songwriters plaat die ik dit jaar gehoord heb.
Soms iets vrolijk en poppy maar dat deert totaal niet. Het songmateriaal en de lyrics zijn sterk. De stem van Dan Mangan is een genot om naar te luisteren.

Maandag as ga ik hem voor het eerst live zien!

Nou nou, na al die reacties hierboven gelezen te hebben dacht ik een juweeltje ontdekt te hebben maar dat viel toch net ff anders. What's the fuzz about vraag ik me af? Op zich mooie liedjes maar ook wel heel erg dertien in een dozijn hoor. Voor mijn gevoel ook te braaf en nergens raakt het me echt. Er zijn zoveel betere singer-songwriters die me wel het kippenvel bezorgen. Ik denk dan aan bijv. Will Oldham, Bill Callahan, Mark Kozelek of, misschien meer in deze hoek, Alexi Murdoch. Dat gaat nét ff een laagje dieper. Deze Mumfords & Sons in éénpersoonsverpakking is aan mij niet besteed.

@philtuper: Muziek hoeft niet altijd gelaagd te zijn om genietbaar te mogen worden gevonden. Soms hebben mensen zin aan 2-dimensionale muziek, gewoon omdat het anders wel erg vermoeiend wordt allemaal

Ik gooi Basket er nog maar eens in:
YouTube - Dan Mangan "Basket" (live)

Waar de voorganger mij dus absoluut niet kon overtuigen is het bij deze wel raak. Niet alle songs zijn even goed maar op dit album staan wél songs die m'n aandacht vast grepen om niet meer los te laten zoals The Indie Queens Are Waiting en Basket. Helaas dus niet heel het album het niveau van voorgaande songs maar hij is op de goede weg, deze Dan Mangan!

Ondertussen toch maar een halfje verhoogd. Wordt nu bijna helemaal opgeslokt door het prachtige Basket. Het bewijs dat je een album de tijd moet geven en dat het geen kwaad kan om hem enkele maanden na datum nog eens te beluisteren…

Edit: de YouTube link van Mctijn er nog eens doorgedraaid; wat een song!
…..
Fuck it, deze song Basket raakt me gewoon midscheeps op dit moment: op 5 jaar tijd half mijn familie verloren (grootouders, nonkel en bovenal m'n moeder aan kanker) en nu vrij recent het verdict van de dokters dat m'n vader ook terminaal is. There's only so much a man can take weet je wel. Mijn vader, die zich nu helemaal laat hangen en ik als zoon die me sterk probeer te houden wachtend op het onafwendbare einde. Deze song is voor hem en voor mij.

voor de liefhebbers ff een tip gelijk deze
David Berkeley - Cardboard Boat (2015)