Dan Mangan - Nice, Nice, Very Nice (2009)

Dan Mangan heeft met deze plaat een album afgeleverd die voor een voor muziek ongebruikelijke emotie staat. Sympathie. En dan geen sympathie a la inleving in het zingende hoofdpersoon.
Eerder een plaat die zo sympathiek overkomt dat je meteen zin hebt om beste vrienden te worden met deze vrolijke Canadees.

Waardoor het komt is nog een raadsel voor mij.
Misschien voor zijn uiterst charismatische, schorre stem. Misschien voor de niet al te diepgaande maar herkenbare en aandoenlijke teksten. Of gewoon door de heerlijke, zomerse sound die Nice, Nice, Very Nice voortbrengt.

De bombast is vaak te vinden, soms tot in het theatrale zoals in het outro van het heerlijk vrolijke Robots maar in opvolger The Indie Queens Are Waiting komt Mangan weer met een ingetogen pareltje met fijne zang. De afwisseling is dus nog een pluspunt aan dit album.

Des te vreemder is het dus dat ik deze plaat niet kan afluisteren. Zeker, het zijn allemaal prima nummers met allemaal een sympathiek sausje, maar de volle drie kwartier weet het gewoon niet te boeien. Ook komt Mangan soms met nummers die teveel voortkabbelen en daardoor de interesse definitief afnemen. ([i]You Silly Git, Et les Mots Croisés[/i) Toch is Nice, Nice, Very Nice al bij al een geslaagde verzameling van nummers geworden die toch wel meer waardering hoort te verdienen.

Dan Mangan snapt gezien de titel van het album heel goed wat voor album hij afgeleverd heeft. Nice, Nice, Very Nice is een heerlijk album geworden met verschillende hoogtepunten die zelfs kunnen ontroeren. Dan heb ik het over de nummers Fair Verona, Road Regrets, Pine for Cedars en het prachtige Basket. Het zijn de nummers met meer tempo die tegenvallen. Het gaat hier met name om Some People en Sold. Gelukkig zijn die nummers verspreid tussen de vele parels die zich bevinden op dit album.

Soms vrolijke, uptempo folkmuziek. Uit Canada.
Weinig echte missers op het album, en een incidentele luisterbeurt na een jaar of twee bewijzen dat er ook weinig nummers blijven hangen, maar misschien luister ik niet goed genoeg.
Instrumentaal is het mooi. Strijkers en blazers zo nu en dan, maar voornamelijk gitaar.

Bijzondere teksten, dat wil zeggen: anders dan gebruikelijk. Wat het precies is weet ik niet, maar het is anders. En dat bevalt!
"Robots need love too", het coda is aanstekelijk en je zult bijna medeleven krijgen met de arme robots.

Ik ga voor 4 sterren.