Madeleine Peyroux - Careless Love (2004)

Madeleine Peyroux past wel een beetje in het rijtje Norah Jones, Katie Melua en Silje Nergaard.
Wel met de kanttekening dat haar debuut Dreamland al uit 1996 stamt. Toen al was dat album een groot succes, alleen in Nederland wilde het niet echt lukken. Na 8 jaar dus eindelijk het vervolg: Careless Love.
Wat gelijk opvalt is het stemgeluid van Peyroux: het lijkt verdorie Billie Holiday wel. De muziek valt in de categorie jazz, maar de blues-invloeden mogen zeker niet onderschat worden.
Liefhebbers van genoemde artiesten mogen dit zeker niet links laten liggen.

Wat ik tot nu toe van haar gehoord heb bevalt me erg goed. Ze doet me ook een beetje denken aan Jolie Holland.

Jolie Holland, is dat nu de dochter van Master Jools Holland?

Nee, geen bloedverwanten. Maar ongetwijfeld wel geestverwanten.

http://www.jolieholland.com

Dance me to the End of Love is echt heel fijn.

Toch maar eens helemaal beluisteren dit album.

Ik snap dat deze plaat in het rijtje Norah Jones en Katie Melua wordt geplaatst. Maar ik moet zeggen dat ik dat niet helemaal terecht vind.

Het heeft zeker wel wat van eerdergenoemde weg, maar is veel rustiger. De plaat onderscheidt zich als een "klassieke" jazz plaat. De bluesinvloeden zijn inderdaad duidelijk te horen, en de vergelijking met Billie Holliday is (nu je het zegt) best te maken!

Ik denk dat dit een absolute luistertip is (zelfs als je geen Jazz-fanaat bent)

Dat ligt er toch wel duimendik bovenop lijkt me .

Mja, wel leuk

Ik weet het niet, heb het wel weer gehad met dit soort artiesten eigenlijk.

Oh als relexed achtergrondmuziekje...
op een romantisch avondje ofzo, kan het nooit kwaad.

Dit zijn een beetje die albums waarvan het nooit erg is er een aantal van in het rek te hebben.

Ik ken eigenlijk geen enkele moderne artiest zoals dit hoor.

Dit is geen Michael Bublé-achtige suffe moderne crooner of een Norah Jones-Melua liedjes zangeres (snap echt niks van die vergelijking hierboven!).

Dit album klinkt zeer authentiek, bijna ongelooflijk dat het een recent album is. Gewoon erg goed gemaakt en prachtig gezongen en georkestreerd.

Probleem is alleen dat ik er wel voor in de stemming moet zijn en een heel album iets teveel van het goede is.

Trouwens ook erg raar om die zangeres te zien. Als je het album of enkele liedjes hoort zonder haar gezien te hebben zou je echt zweren dat ze op Billie Holiday of zo iemand lijkt en altijd in donkere, rokerige clubs staat in plaats van in zo'n lief jurkje overdag op straat .

Heerlijk album, vooral om bij te relaxen. Lekker jazzy, met moderne muziek/composities en lyrics, maar toch met een 'ouderwetsch' stemgeluid. YAY; aanrader!

Heel af en toe onderneem ik weer eens een poging mijn muzikale smaak te verbreden met een Jazz album.
En bijna altijd komt het er weer op neer dat het (nog?) niet mijn ding is. Het lukt me zelden een album uit te zitten (of het nu instrumentaal of een zanger/zangeres is), op 1 of andere manier "irriteert" de muziek me vaak en wordt ik er erg onrustig van.

Hoe verrast ben ik dan ook door deze dame, wat een stem, wat een relaxte CD, jazz met een blues sausje (of omgekeerd?).
Daarbij is ze er uitstekend in geslaagd om zich bekende popsongs als Dance Me To The End Of Love (Leonard Cohen) , You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Bob Dylan) en Behind the Bars (Elliot Smith) volkomen eigen te maken.

Peyroux heeft het voor elkaar gekregen om mij eindelijk eens van een echte "Jazz CD" te laten genieten en dat verdient voorlopig 4 sterren.

Het zijn vaak dit soort cd's die je langzaamaan laten wennen om vervolgens je eerste stappen te zetten op jazz-gebied.
Geen slechte keuze om dat met dit album te doen El Ninjo!
Benieuwd of ook jij uiteindelijk die volgende stapjes gaat maken.
Bij mij heeft het ook de nodige moeite gekost, maar uiteindelijk ben ik er blij mee want er gaat een wereld voor je open.

Nu ik mezelf verbaasd heb door dit echt goed te vinden ben ik zelf ook benieuwd of dit een eenmalige flirt met jazz is of dat dit echt een eerste opstapje in de jazzwereld blijkt te zijn.
Ik zie wel, langzaamaan opbouwen is het devies...maar als je nog tips voor me hebt hoor ik die graag.

Tips binnen het Peyroux genre? Dan raad ik je Silje Nergaard aan.
Begin daar eerst maar eens mee

http://www.musicmeter.nl/album/9421/

Staat genoteerd, mijn "nog beluisteren" lijst wordt langer en langer

dit is een erg leuk cdtje, vooral als je van wat rustigere jazz houdt.

Maar ik kan hem niet goed beoordelen. Hij ligt al 2 jaar thuis, heel zelden draai ik hem, en als ik hem draai vind ik hem mooi. Maar ik mis hem nooit en denk er nooit aan terug, voorlopig 3,5 ster

Dat nummer van Dylan is echt prachtig vertolkt vind ik. Deze Canadese zangeres geeft aan deze nummers zo'n hele andere draai en dat mag ik wel.

En Between the bars! een Elliot Smith nummer. Die stem van deze vrouw is echt gruwelijk goed zeg. Heel dik en stroperig stemgeluid. Heel bijzonder en sfeervol.

Ik sluit me aan bij alle bovenstaande lof voor dit album...

De nummers, de titels, zitten helemaal niet in mijn hoofd, maar als geheel is het een verrassend goede cd.

Ik zit helemaal niet in de jazz, meestal probeer ik tijdig een veilig heenkomen te vinden, maar Madeleine Peyroux (gekocht op aanraden van Father M. in de zaak van DJarend) doet het bij mij alleraardigst, op bepaalde tijdstippen van de dag.

Rustgevende muziek.

Ik weet ook helemaal niets van haar af, zal me dus in haar moeten verdiepen, maar voorlopig dwingt ze met deze ene cd toch wel respect af.

Het vrouwtje heeft over het algemeen een goede smaak (ongeveer hetzelfde als mij) en laat mij zeer vrij in het draaien van muziek(wat ik ook zo'n beetje 24 uur per dag doe).

Af en toe wil ze dat ik een cdtje van haar opzet (o.a. Peyroux, Jones, Chapman). Meestal als ze lekker gaat koken (en dat is ze nu aan het doen).

Nou vind ik dit vrij aardig, maar het lijkt allemaal wel erg veel op mekaar.

2,5 ster vind ik wel genoeg.

Timing en stembeheersing vind ik wel te wat ver boven gemiddeld, om het dan doorsnee te noemen wat deze dame zoal presteerd.
Met name.. het nummer 'Don 't Wait too Long' zat nogal eens dagenlang in m 'n kop.
Het kan natuurlijk zijn dat ik Billy Holiday al (te?) zwaar okee vond.
Muziekbeleving blijft iets aparts.