Electric Light Orchestra - Ole' ELO (1976)

Niet mijn hoogtepunten uit de beginperiode, maar 10538 blijft onovertroffen. Het is een echte singlescompilatie, muv Kuiama.

Een goede verzamelaar die van ELO 1 (No Answer) t/m Face the Music gaat.
Ze waren toen nog bezig met het opnemen van A New World Record en dit was een soort zoethoudertje.
Op vinyl heb ik hiervan de Amerikaanse persing van United Artists en op CD de uitgave van EPIC/CBS uit de Memory Pop Shop serie. Dat zijn/waren dus CD's met heruitgaven die voor fl. 19,95 over de toonbank gingen.
In 10538 Overture is gelukkig niet geknipt (de single duurt 4 minuten), maar Kuiama duurt op mijn ELO 2 (LP-versie) toch ietsje langer, nl. 11:11.
De rest bestaat, zoals Knight3 hierboven al opmerkte uit single versies.
De LP versie van Roll over Beethoven op het tweede ELO album duurt 7:47. Als een dj. dat helemaal uit moe(s)t gaan zitten heeft/had hij straks net zo'n baard als Jeff Lynne in die tijd had.
Showdown duurt even lang als de LP versie van On the Third Day, maar Ma-Ma-Ma Belle duurt daarop 3:52. Het verschil op de single valt niet eens zo op.
Ik ben helemaal gewend aan de LP versie van het mooie Can't Get It Out of My Head, dus dat Eldorado Overture overloopt in dat nummer. De album-versie van Boy Blue duurt 5:19 en is op single ingekort tot 4:14. In ons kikkerlandje werd na Can't Get... het nummer Poor Boy (The Greenwood) op single uitgebracht, maar het deed hier dus helemaal niets.
Van Face the Music werden Evil Woman en Strange Magic op single uitgebracht. De LP-versie van Evil Woman duurt 4:34 en die van Strange Magic 4:29. Toen deze nummers op de radio gedraaid werden viel het mij niet eens op dat het een edit - versie was.
In 1979 verscheen er weer een geupdate verzamelaar ELO's Greatest Hits, die t/m Out of the Blue gaat. Jeff Lynne had daarbij zelf de regie in handen.
Daarop zijn zelfs geen 10538 Overture, Roll over Beethoven of Boy Blue aanwezig.
De ELO-fans bleven trouw aan de reguliere albums, want zowel Ole' ELO als ELO's Greatest Hits hebben hier nooit de albumlijsten behaald, maar lagen hier toen wel in de platenzaken.
De eerste compilatie die wel die lijsten behaalde was de Arcade verzamelaar The Very Best of ELO. Dat kwam natuurlijk door de t.v.-reclame in 1990.

Jeff Lynne heeft nooit gekeken op een verzamelaar meer of minder, maar nu al een Greatest Hits nadat de band 5 jaar bestond is wel erg vroeg.

Een aantal dingen zijn wel waar. Onder andere, dat op het moment van verschijnen de echte doorbraak van ELO nog moest komen, als je de verkoopcijfers als leidraad neemt.

In die tijd hadden de cd's Eldorado en Face the music (in de VS) "aardig" verkocht. Deze verzamelaar bood niet alleen de kopers inzage in wat ELO tot dan toe had uitgebracht (keurig twee nummers op chronologische wijze achter elkaar gezet) maar het had natuurlijk volledig de bedoeling mensen te interesseren in het kopen van die eerste ELO cd's.

Maar biedt vervolgens Ole ELO het beste wat de band tot dan toe had uitgebracht? Persoonlijk vind ik van niet. Ja, natuurlijk was het een verzamelaar met de grootste hits, dus wat werd geboden moest ook nog eens een keer op single zijn verschenen.

En dan blijft de band inderdaad beperkt tot de nummers die op Ole ELO zijn terug te vinden. En wordt dit een aardige, maar niet de beste bloemlezing over de eerste vijf jaar ELO.

Aardige langspeelplaat als kennismaking met ELO voor de eerste 5 jaar. Opmerkelijk is het lange symfonische Kuiama, van ELO II. Bepaald geen hitsingle, toch nog wel een paar minuten ingekort hier.
Met 44 minuten speelduur geknipt voor de LP. De latere CD-versie van deze verzamelaar is volstrekt overbodig.

Ik verhoog dit overzicht met een halfje.

Ik kan mij voorstellen, dat een aantal ware Electric Light Orchestra puristen bij dit overzicht zegt: "prima, tot hier, niet verder. Wat er ná Olé ELO zal verschijnen is pure geldklopperij van een man die alleen nog hits wil schrijven en het experiment vaarwel heeft gezegd."

En dan is het aardigste dat dan op single is verschenen goed samengevat op deze verzamelaar. Je zou nog kunnen twisten over wel of niet de aanwezigheid van Poor boy en Daybreaker.

Er zijn véle ELO overzichten verschenen. Maar eigenlijk nooit zo verfijnd als Olé ELO, dat feitelijk maar een jaar of 3 uit het leven van de band beslaat en waardoor de songs als zodanig prima op elkaar aansluiten.

Helaas is de cd niet meer zo makkelijk te krijgen of anders tegen forse prijzen. Ik heb nog een Jet records versie, nog van ver voor de Popshop uitgave (lees ik hier elders), uit het begin van de cd-periode. En geen idee meer hoe ik er toen aan ben gekomen. Ik zal het kleinood maar een beetje koesteren.