Alquin - Sailors and Sinners (2009)

Ik vind het volsagen onzin van Philipstown. Sailors and Sinners van Alquin moet je gewoon een paar keer beluisteren en dan kom je er achter dat dit een juweel/parel van een album is. Het beste wat Alquin ooit gemaakt heeft.
Ik vind de producte absoluut niet glad, maar eerder gelaagd en heel doordacht. En ondanks dat is het toch een heel spontaan album geworden.
Gelukkig valt er over smaak niet te twisten.
Groetjes van Sicco.

Beste Hans,
Ben best te spreken over deze plaat! Doet mij denken aan Blue Oyster Cult (en dat is een compliment in mijn muzikale wereld). Nadat ik las dat Philipstown "geen enkele goede melodie" kon "bespeuren" had ik mijn verwachtingen verlaagd, maar dat was niet nodig om prettig verrast te zijn:)

Ik zit zelf in een bandje die evenals Alquin nogal uitgesponnen instrumentale muziek maakt, zowel rockin', funky als sferisch. Ik vind t nogal s jammer dat wij meer de stevige dingen neerzetten dan de sferische, wat naar mijn smaak meestal boeiender /mooier is. Het is alsof dat sferische wat ontoegankelijker is, minder voor de hand liggend, spannender. ALS we het toch doen is iedereen meestal erg enthousiast maar toch doen we t niet...

Zo vraag ik me ook af, zou dat bij de jongens van Alquin misschien ook zo werken? Draai op dit moment 'i wish i could' uit 1972 (Marks) waar het sferische naast het rocky en funky een prominente plaats heeft. Ik hoop dat ze t weer s durven... Ze kunnen t wel!

In elk geval kijk ik uit naar t concert van morgen.

Mja, hier ben ik toch wel echt afgehaakt. Er is sinds Blue Planet niets veranderd, behalve dat de invloed van het latere werk van Pink Floyd wel erg duidelijk aanwezig is. De eerdere kritiek blijft dus staan. Soms heb ik ook het gevoel naar een soort rock opera te luisteren, vanwege de typerende opbouw die ik soms hoor. Het is allemaal wel vrij soft en soms duikt de elektrische gitaar op. Het kabbelt wel erg veel voort. Soms duikt de saxofoon op, dan weer het hammond orgel. Er wordt niet naar hoogtepunten gewerkt en dan gaat de speelduur van ruim een uur ook wel tegenstaan. De titeltrack weet de schade nog enigszins te herstellen, maar het geheel doet me allemaal maar weinig.

Eindstand:
1. The Mountain Queen
2. Best Kept Secret
3. Nobody Can Wait Forever
4. Marks
5. Blue Planet
6. Sailors And Sinners

Bij de eerste nummers bekroop me een vrij naar gevoel door de tergend valse zang en flauwe teksten, maar ergens halverwege het album sloeg de sfeer toch om naar positief. Vooral Holland en de titeltrack zijn toch best mooi en de invloeden van latere Pink Floyd slaan goed aan. Dat de band op het moment echter lang niet meer in de schaduw van het oudere en spannendere werk kan staan is voor mij echter wel duidelijk. Desalniettemin klinkt het allemaal nog steeds behoorlijk sympathiek.

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen 4.*
2. Marks 4*
3. Nobody Can Wait Forever 3.5*
4. Sailors And Sinners 3.5*
5. Blue Planet 3*
6. Best Kept Secret 3*
Gemiddelde: 3,58*