Plantlife - The Return of Jack Splash (2004)

Treed vanavond op in Tivoli en als ik dat eerder had geweten was ik er misschien wel naartoe gegaan. Ken deze band via de luisterpaal van VPRO en het bevalt me erg goed. Hiphop, soul, rock echt alles komt samen hier maar het is vooral erg funky. De zang klinkt af en toe als Prince en er zijn voor de doorgewinterde muziekfreak vast nog meer invloeden te horen.

Wat ik gehoord heb klinkt inderdaad erg funky. De invloeden van Prince en Sly & the Family Stone zijn onmiskenbaar, maar hedendaagse invloeden als Outkast of Neptunes hoor ik toch zeker ook wel. Toch maar eens in zijn geheel beluisteren (op de luisterpaal is ie blijkbaar volledig aan mij voorbij gegaan )

Pharell was er ook helemaal lyrisch over als ik de site van Plantlife mag geloven.

Ja, dat vind ik dan weer minder: als je zo je muziek wilt aanprijzen krijg ik wat bedenkingen. Maar los daarvan is het zeker niet slecht wat ik gehoord heb.

De beste Funk-plaat van dit millenium! Kopen!

Jack Splash, een voormalig hiphopproducer, een achtergrondzangeres en de DJ van Prince: dit bonte gezelschap vormt PlantLife. Samen laten ze horen hoe hedendaagse Funk nog kan klinken naast de populaire retro-sound die de wereld al een hele tijd aan het domineren is. Concreet betekent dat meer invloeden van genres als hiphop en electronic, maar vooral de FUN die centraal staat. ‘Cause you can’t spell FUNK without... That’s right!

PlantLife voorziet de luisteraar van meer catchy baslijntjes dan de gemiddelde Prince-plaat, laat voortreffelijke horn arrangements horen en is tevens niet vies van wat synthesizers. Over al dit lekkers zingt Prince gereïncarneerd in een Disney-figuurtje; apart maar très funky! En inderdaad, ik heb al 3 keer Prince vermeld...
Gelukkig heeft dit album naast dat alles ook nog inhoud meegekregen. De titel The Return of Jack Splash mag je zien als de zanger die zijn leven weer op orde stelt na een moeilijke periode, zo blijkt uit de teksten. Een van de aangrijpendste songs is ‘Bottle of Hope (Save the World)’ over een drankverslaving: “I don’t wanna save the world no more, I’ve just got to save myself, I’ve been drinking this bottle of hope and it’s bad for my health”. Ook de spoken word/rap op het einde is mooi gedaan. Of hoe hij vrede probeert te nemen met hoe het leven verlopen is in ‘Beautiful Babies’: “You’ve got a dancer now for your boyfriend, funny I got a dancer too, Now I can just be me and you can be you (and I love you), After all we’ve been through, me and you we can still be family baby”. Niet de grote poëzie, maar het geeft al die funkiness wel een menselijk gezicht. Het album vindt ook een perfect evenwicht tussen deze diepere thematiek en de eerder genoemde fun, terug te vinden in nummers als ‘Appreciate’, ‘Got2Get2gether4Luv’ en ‘Luv Me (Till It Hurts)’. Die beide elementen hoeven ook niet per se gescheiden te blijven, zoals de songs ‘When She Smiles She Lights the Sky’, ‘We Can Get High’ en ‘Luv 4 the World (Why They Gotta Hate?)’ bewijzen. Hoe het ook wordt aangepakt, het zijn in de eerste plaats (zonder uitzondering) sterke nummers: de basis voor elk sterk album.

En:
The Return of Jack Splash is nog steeds de beste Funk-plaat van dit millenium! Dus: kopen!

Zeer lekker album, en dus een verdiende 4*. Toch heb ik geen idee waarom ik dit zou draaien als ik Prince in de kast heb. Lastig

Muzikaal kan dit mij zeer erg bekoren. Ik herken inderdaad een funky Prince terug. Maar de stem vind ik erg vervelend en dat heb ik bij Prince niet of nauwelijks. Bij vlagen lijkt het op een vals zingende Pharell, die gast van de Scissor Sisters of een slechte Earth, Wind & Fire imitatie. Misschien dat ik nog moet wennen, maar in tegenstelling tot de muziek stoort de zang erg. Underwaterloveboogie vind ik niet op het album passen. Muzikaal 5*; zang 1,5*. Ik ga ervan uit dat ik (wat meer) wen aan de stem en geef een naar boven afgerond gemiddelde: 3,5*. Wie weet wordt dit hoger als ik de stem leer negeren.

Omdat dit beter is dan eender wat Prince de afgelopen jaren heeft uitgebracht? En omdat ze hem natuurlijk niet gewoon kopiëren.

Wat ik zelf in het begin van z'n stem vond weet ik eigenlijk niet meer zo goed, want alweer 5 jaar geleden ondertussen (damn), maar nu vind ik het allemaal prima. Principal, ik zou eerder een stem gaan leren appreciëren ipv leren negeren. Voor jou ook een wink:

Bij de eerste beste noot van dit album had ik het gevoel dat ik PlantLife al ergens van kende. Ben er alleen nog steeds niet achter waarvan.
Erg lekker album. Funk in een nieuwe jasje. Muzikaal absolute dikke vette top en ook vocaal zeer interessant.
Ik zeg: "Bedankt kemm!"

Uit mijn Funky 45 destijds? Got2Get2gether4Luv stond daar op nr. 21.

Nee, dat wist ik wel dat PlantLife daar in staat. Maar volgens mij heb ik ze ook nog op één of andere compilatie gehoord. Een Wicked Jazz Sounds ofzo.

Maar de cd vandaag wederom beluisterd en het is lekker plaatje zeg!

Misschien kende je 'm net als ik van deze compilatie. Fantastische plaat Kemm! De perfecte soundtrack 's morgens op weg naar m'n werk, al duurt-ie daar net iets te lang voor. Laten we daar toch meteen het enige bezwaar bij de lurven hebben. Niet dat het tweede gedeelte van de plaat slecht is, maar na drie kwartier heb ik voldoende PlantLife gehad. Blame it on the voice.

Dat is 'm ook niet klaezman.

En je bericht staat er 2 keer

Not anymore. MuMe was 'n beetje traag vanmiddag.

De funk spat van The Return of Jack Splash af en toch kan ik helaas nog niet zeggen dat ik er fan van ben. Dat heeft voor een groot deel met de zanger te maken, hij heeft geen verkeerde stem maar hij gebruikt hem gewoon op een irriterende manier (voor mij althans). Ik heb dan ook met regelmaat het idee dat we hier met een aansteller te maken hebben. Enfin, het komt er voor mij op neer dat ik de muziek zeker wel kan waarderen, het heerlijk funkt, maar dat de zanger voor mij het welbekende struikelblok is.

Misschien nog even voor de verduidelijking i.v.m. de songs die niet op alle versies staan. Nu lijkt het een album met 21 songs, waarvan er 4 extra zijn, maar dat is dus niet zo. Er zijn 2 verschillende versies die elk 19 songs hebben: de ene met 'The Last Song' en 'Luv Me' en zonder 'Stardancer' en 'I Know Those Eyes', de andere net andersom. Geen idee hoe ik zoiets moest corrigeren, dus is het dit geworden.

Heb het album in verschillende keren beluisterd en ben voorlopig nog niet weggeblazen, maar dat heb ik wel vaker bij funkalbums. Muzikaal moeten deze gasten i.i.g. niet onderdoen voor eender welke funkband.

Score toch verlaagd. Ik heb me er nog een paar keer aan gewaagd en blijf zijn stem(gebruik) echt vervelend vinden. Muzikaal is het ook minder hosanna dan ik toen vond. Wel leuk, maar slechts voldoende afwisselend bij een aantal nummers. De nummers met een meer futurologische beat vind ik ronduit slecht.

Wat een heerlijke muziek! Doet me zo nu en dan denken aan The Love Below van Outkast (wat ik overigens een heerlijke CD vind), maar nog wat funkier. Het aparte stemgebruik van de zanger stoort me gelukkig (nog) niet.