The Last Dinosaur - Hooray! For Happiness (2009)

Als een ware fan benaderde user feebl mij met de mededeling dat ik dit echt moest beluisteren.
Nu krijg ik regelmatig van dit soort tips en ze zijn altijd welkom, maar voordat ik er ook daadwerkelijk aan begin moet ik wel het idee hebben dat het ook interessant is voor mij want ik moet soms keuzes maken en daarbij ontdek ik ook graag zelf

Op de myspace-pagina van The Last Dinosaur zijn alle nummers te beluisteren en voorzien van een clipje. Ook op de website van de band zijn de nummers te beluisteren. Mocht u dus interesse hebben dan weet u de laatste dino vast wel te vinden. Voor mij was het handig om te kunnen beslissen dat dit zeker de moeite was om nader te beluisteren.

Als een soort Animal Collective gaat dit album van start: chaotisch (van het gestructureerde soort) met een hoop geluiden en muzikale fratsen. Arty? Een beetje wel, maar niet op een vervelende manier. Every Second Is a Second Chance heet het nummer en ze handelen ernaar zullen we maar zeggen.
En zo gaat het album eigenlijk ook verder: van chaotische stukken muziek, tot rustige folky nummers met spannende twists. Een hoop instrumenten komen samen op dit album en wonderwel past het allemaal in elkaar hoe op het randje het soms ook klinkt. Zo horen we een banjo, piano, strijkers etc. etc.
Het is misschien even wennen omdat het allemaal niet makkelijk te plaatsen is maar als je doorzet hoor je toch wel een bijzonder album want er zitten me toch stukken op piano en strijkers tussen waar je je vingers bij aflikt.

Zelf ben ik nog geen grote fan zoals feebl maar dit gezelschap wist me wel enorm te boeien en ik weet niet wat meerdere draaibeurten gaan betekenen voor Hooray! For Happiness; ik verwacht eerlijk gezegd best veel dus een verhoging van mijn beoordeling behoort zeker nog tot de mogelijkheden. Voor nu een start met 3,5*.

Zondag was de dag van de grote ontdekking van dit miniscule pareltje in opkomst. Ik kreeg het album gisteren volledig doorgestuurd van het grote brein achter dit concept, Jamie Cameron, himself.
Ik heb er nu ongeveer 4 of 5 luisterbeurten op zitten en ik moet zeggen, ik ben compleet weggeblazen door dit fenomale duo.

De eerste track bouwt op met krassende violen, gitaarplukjes en een soort ambient sound. Aanzettende drums en zangloopjes duwen en stuwen het nummer tot de 4,5e minuut waar het compleet losbarst. Het zou absoluut niet misstaan op een Sigur Ros album.
Fool heet het tweede nummer en begint met gebrabbel tussen de twee heren, waarna het in een heerlijk rustig nummer ontpopt. Rustige piano, zachte akoustische gitaren op de achtergrond en prachtig mooie violen van het midden naar het einde toe.
I Found My Voice begint met een rustig gitaarrifje en de gevoelige stem van Jamie, tot de vingerknip(?). Ja, de vingerknip. Daarna komen de drums erbij, meerdere stemmen, en dat alles wordt bij elkaar gemetseld met trompetten richting het einde waar het wederom op een klein stukje Sigur Ros lijkt. Prachtig.

Gusts of Wind Blowing in Different Directions is een cooldown, een "down to earth" momentje. Rustige piano met een zacht briesje op de achtergrond. Volledig door de twee geïmproviseerd en heerlijk om bij weg te dromen.

Het geheel word vervolgd met Home.
Dit zei meneer er zelf over.
Jamie Cameron: "After a bad car accident in 2003 I have felt like my life has taken me a different route than I was travelling until that point. Mortality, family problems, directionless. This all seemed to reach it's peak when it seemed we would be losing the house that kept the rest of us together.
This song is about that and also about wanting to return 'home', which I consider to be the path I was on before the crash happened." Hier ga ik verder niks over zeggen. Tijdens het luisteren werd ik ontroerd tot op het bot. Prachtig in zijn emotie. Rillingen.

The Greatest Film Never Made is het eerste nummer dat ze ooit geschreven hebben en is een chaotisch stuk muziek dat begint met een hele hoop ruis. En dat 3 minuten lang. Een minpuntje. Het voegt in principe niet zo heel veel toe. Maar wat zich daarna doet verschijnen is een ontzettend mooi piano stuk ondersteund door prachtige, prachtige violen. En dat maakt alles weer goed!

Wat volgt is The First Last Dinosaur Song.
Noem het Folk gemixt met geïmproviseerde Jazz. De Saxofoon speelt een hele grote rol op dit nummer en is leuk voor de afwisseling. De maat word aangegeven door een handklap loopje. Zoals aERo al zei, arty? Nogal! Errug leuk!
Be That Boy is een heel erg rustig nummer waarin zang en violen de boventoon voeren. Er word heel zachtjes gezongen, bijna gefluisterd, en gaat over een meisje die meer liefde verdiend dan hij kan geven. Het zit vol met emotie, dat is zeker terug te vinden in de tekst.
..and you can't see
I don't deserve
such liberties
you're there for me
and I know
just what you need
but I can't
be that boy
to you
Het geheel word versterkt met blazers en ligt prachtig in het gehoor.

Het geheel kabbelt rustig verder met We Are a Battlefield
In het begin hoor je rustig geïmproviseerde piano. Maar er zit een addertje onder het gras. Ongeveer bij de één minuut krijgen we rauwe electrische gitaar te horen en ambient-noise. Een heerlijk chaotisch stuk met een herhalend rifje dat niet gaat vervelen. Het eindigt met hetzelfde piano rifje als in het begin. Een beetje mysterieus en anti-climax. Heerlijk.

Maps is een verbeten liefdesnummer over iemand die ooit de hele wereld voor hem betekende. Het werkelijk briljante gitaar-rifje aan het begin, ontzettend mooie viool na het eerste couplet en de stuwende drums die het totaal samenvoegde lieten me werkelijk janken van schoonheid. Ontzettend mooi.

Het niveau blijft ontzettend hoog met The Record Player.
Het mooie gitaarspel en de gevoelige tekst worden samengevoegd met prachtige viool. Meerstemmigheid word naarmate het nummer vordert ingezet en past er goed bij. Dit nummer zit heel dicht tegen mijn top 3 aan.
En dan zijn we alweer aangekomen tot het laatste nummer van dit pareltje. The Song Playing at the End of the Film of My Life.
Lekkere titel voor een laatste nummer van je album zou je zeggen. Dat klopt. Het begint ook als een outro, een beetje ruis, een beetje piano, wat getokkel op een gitaar en een rustige ambient sound. Komt er dan helemaal niks bij zou je zeggen? Vergis je niet! Op klokslag 3,40 komt er me een viool inzetten daar word je compleet door overrompeld. Van een prachtige schoonheid. Zoals aERo al zei "er zitten me toch stukken op piano en strijkers tussen waar je je vingers bij aflikt". En dat is helemaal waar.

En dat sluit mijn toch nog redelijk lange review van dit pareltje dat ik ontdekte op die ijdele zondag middag. Na nu alweer een 6e luisterbeurt een godsgeschenk, als ik het zo mag noemen.

Na eerst wat twijfelingen heb ik mijn stem toch verhoogd naar 5*

Mensen, komt dit horen!

Dat is geen ruis, dat is een filmspoel die draait
Overigens een geweldig nummer!

Goed dat je het zegt! Dat geeft het alweer een heel ander perspectief! Zit nu alweer aan mijn zevende luisterbeurt, het is maar goed dat er niemand thuis is en de buren weg zijn.

Ik draai het nu ook weer (via koptelefoon deze keer) en dit is wel een album waar je tijd voor nodig hebt maar zeer zeker een aanrader voor velen hier op de site.

Het moet inderdaad even doorlekken in je brein bij sommige nummers, maar als je er eenmaal doorheen bent word je werkelijk versuft en verbaasd in je stoel achtergelaten. Althans, dat had ik.
Je hebt gelijk, ik denk dat heel veel MM gebruikers dit zullen waarderen. Laat de tijd het woord maar doen.

Klinkt heel leuk allemaal. Vooruit. Ik hap.

Zoals het een ware groeier betaamt begint het langzaamaan te komen: halfje er bij!

Ze hebben trouwens echt een enorme vette cover van Michael Jacksons "Beat It" gemaakt. Sta nu in de kroeg dus kan de YouTube link niet opzoeken maar als je zoekt heb je m zo. Echt prachtig!

Mwoah, daar heb ik minder mee.....

zeker een goed album , jammer dat ik niet eerder van ze gehoord heb