Motorpsycho - Roadwork Vol. 2 (2000)
Alternatieve titel: The Motor Source Massacre
mijn stem
33 stemmen
0
geplaatst: 19 maart 2006, 17:54 uur
Nou, bij deze dan een recensietje. 
Dat dit helemaal niets zou kunnen worden, is op zich niet gek als je bedenkt dat The Source, Deathprod en Motorpsycho maar 3 uur gerepeteerd hadden voor dit optreden (en dus de opnames van deze plaat). Nu ik hem zo beluister, vraag ik me ook af of mijn 4* niet wat aan de hoge kant is.
De CD doet me eigenlijk een beetje denken aan het debuut van Sigur Ros. Veel sfeer en opbouw en afbouw naar eigenlijk maar een paar concrete nummers.
Hier begint met Olemanns Kornett, een kort intro waarbij even getest wordt of de longen en de blaasinstrumenten nog in orde zijn, en dan gaat meteen de beuk erin met Grindstone, een van de lompste nummers van Motorpsycho in hun meer verfijnde periode (vanaf Demon Box zegmaar). Normaal vind ik dat lawaaierige outro van een paar minuten maar irritant, maar hier is het iets minder houthakhemderig door de toevoeging van de trompetten.
Daarna is het de beurt aan The Wheel, evenals Grindstone afkomstig van Timothy's Monster en een van Motorpsycho's meer uitgesponnen nummers. Daar wordt hier nog een schepje bovenop gedaan. Zeker een mooie versie, maar niet zo imposant als het origineel. De blazers zijn leuk, maar niet een directe toevoeging zoals bij Grindstone.
Na The Wheel een paar - naar ik aanneem - nummers van The Source, een Noors freejazzgezelschap. Finske Skoger is dan ook pakken experimenteler en meer een sfeerschets dan een afgebakend nummer op zich. Ik vind het een beetje een dreuteltrack en veer dan ook op als het overgaat in het wat concrete Dreams. Niet een geweldig nummer op zich, maar het past mooi in het geheel en klinkt erg fijn op een zondagmiddag. Zo'n nummer waarbij je de zon een standje of 2 hoger zou willen zetten.
Met The Golden Core wordt dan weer teruggegrepen op het werk van Motorpsycho. TGC is een van hun mooiste nummers en in deze versie ook echt waanzinnig mooi. Hierna wordt afgebouwd met het rustige Limbo en het opvallend frivole afsluitertje Nå.
Al met al toch een stemverlaging. Op de pieken komt deze concertregistratie zeker aan een 4 of zelfs 4,5, maar af en toe kakt het wel dermate in dat het alleen nog maar interessant is als achtergrondmuziek (het freejazzgedeelte met name).
Dat dit helemaal niets zou kunnen worden, is op zich niet gek als je bedenkt dat The Source, Deathprod en Motorpsycho maar 3 uur gerepeteerd hadden voor dit optreden (en dus de opnames van deze plaat). Nu ik hem zo beluister, vraag ik me ook af of mijn 4* niet wat aan de hoge kant is.
De CD doet me eigenlijk een beetje denken aan het debuut van Sigur Ros. Veel sfeer en opbouw en afbouw naar eigenlijk maar een paar concrete nummers.
Hier begint met Olemanns Kornett, een kort intro waarbij even getest wordt of de longen en de blaasinstrumenten nog in orde zijn, en dan gaat meteen de beuk erin met Grindstone, een van de lompste nummers van Motorpsycho in hun meer verfijnde periode (vanaf Demon Box zegmaar). Normaal vind ik dat lawaaierige outro van een paar minuten maar irritant, maar hier is het iets minder houthakhemderig door de toevoeging van de trompetten.
Daarna is het de beurt aan The Wheel, evenals Grindstone afkomstig van Timothy's Monster en een van Motorpsycho's meer uitgesponnen nummers. Daar wordt hier nog een schepje bovenop gedaan. Zeker een mooie versie, maar niet zo imposant als het origineel. De blazers zijn leuk, maar niet een directe toevoeging zoals bij Grindstone.
Na The Wheel een paar - naar ik aanneem - nummers van The Source, een Noors freejazzgezelschap. Finske Skoger is dan ook pakken experimenteler en meer een sfeerschets dan een afgebakend nummer op zich. Ik vind het een beetje een dreuteltrack en veer dan ook op als het overgaat in het wat concrete Dreams. Niet een geweldig nummer op zich, maar het past mooi in het geheel en klinkt erg fijn op een zondagmiddag. Zo'n nummer waarbij je de zon een standje of 2 hoger zou willen zetten.
Met The Golden Core wordt dan weer teruggegrepen op het werk van Motorpsycho. TGC is een van hun mooiste nummers en in deze versie ook echt waanzinnig mooi. Hierna wordt afgebouwd met het rustige Limbo en het opvallend frivole afsluitertje Nå.
Al met al toch een stemverlaging. Op de pieken komt deze concertregistratie zeker aan een 4 of zelfs 4,5, maar af en toe kakt het wel dermate in dat het alleen nog maar interessant is als achtergrondmuziek (het freejazzgedeelte met name).
* denotes required fields.
* denotes required fields.