Arthur Doyle - Live in Japan Doing the Breakdown (1998)

Tsja, eh.. apart. In elk geval een album dat je niet snel zal vergeten. Met de unieke opzet (steeds alleen 1 instrument of alleen zang, soms ook afgewisseld maar nooit tegelijk - ik hoorde dat nog niet eerder zo) krijgt het iets tijdsloos.
Is hier sprake van een uniek artiest, of kan je dit ook tegen het lijf lopen in de catacomben van een willekeurig groot treinstation tegen middernacht; het kan eigenlijk allebei. De sfeer is in elk geval goed: geen briljante stukken die blijven hangen, maar de ongegeneerde manier van 'lekker doen wat-ie zelf wil' werkt bij mij wel ontwapenend. Het is gedurfd, maar niet geforceerd. Vooral als-ie zingt - je moet er even aan wennen - is het toch duidelijk meer dan een toevallig tegen het lijf gelopen zwerver. Persoonlijk vind ik zijn saxofoonspel te snerpend, niet zeer geinspireerd ook. Duidelijk is meer dit ritme-gerichte jazz dan melodieus.
Al hoef ik dit zelf niet meteen regelmatig te horen, toch leuk dat ik nu weet dat dit bestaat. Een erg goede keuze als Jazz Album van de Week dus.