John Frusciante - Curtains (2004)

De laatste van John's massaproductie-in-één-jaar. De eerste die ik van zijn solowerk hoorde. Het feit dat ik nu een groot fan van zijn werk ben, zegt genoeg over de aantrekkingkracht van Curtains. Al vanaf de Grieksklinkende solo in The Past Recedes was ik verkocht. De teksten zijn van zo'n ingehouden schoonheid. Daar lopen de minimalistische gitaarpartijen (in het geval van Curtains veelal akoustisch) van Frusciante op een magische wijze parallel aan. Enige nadeel van de cd is zijn speelduur: zo'n kunststukje mag wel wat langer duren dan een halfuur. Maar ach, dan zet ik gewoon Ataxia of The Will To Death op.

Ik vind dit John zijn beste "rustigere"solo album.
Hij kan gewoon met een paar simpele acoorden een prachtig nummer maken.voor mij als een beginend gitarist is dat natuurlijk heel mooi
Ik hoop dat hij dit soort muziek gaat blijven maken en niet helemaal de technokant op gaat
Het mooiste nummer vind ik toch wel >Warning

Eigenlijk zijn de solo platen van hem beter als de platen van de peppers!! Ook deze schitterende plaat die met kop en schouder boven het veel te commerciele en voorspelbare werk van zijn band uitsteekt!!

Perfect verwoord. Songs als Anne zijn véél beter dan het commerciële, matige werk van de peppers.

Wel héél erg kort door de bocht. De Peppers heeft zeker geniaal werk afgeleverd, zoals BSSM. En ook de jongste plaat Stadium Arcade mag er wezen. Deze platen kan ik zeker niet voorspelbaar noemen.

ik vindt het overdreven om te zeggen dat John Frusciante solo beter is dan de peppers, maar het klinkt wel goed.

The Past Recedes

Ik zie eigenlijk geen enkele reden om het solo-werk van Frusciante te vergelijken met de muziek van de Peppers. Oh ja, hij is toevallig met gitaar, backingvocals en liedjesschrijverij ook schitterend aanwezig in die band. Maar op een heel andere manier toch, wat alleen maar zijn veelzijdigheid toont.

The Will to Death vind ik wat beter dan Curtains.

Vind ik niet. Sterker nog, hij veegt de vloer aan met Anthony Kiedis.

Euh, Frusciante speelt beter gitaar dan Kiedis?

Rare vergelijkingen worden hier gemaakt als je 't mij vraagt. Frusciante maakt ook soloalbums, maar die zijn van een heel andere sfeer dan wat the Peppers van muziek maken. Beide zijn vergelijkbaar goed in dat wat ze doen, vind ik persoonlijk.

Ben ik helemaal met je eens. Vind dat je niet zijn soloalbums kunt vergelijken met wat hij met de peppers doet.

Frusciante doet toch ook zingen op z'n solowerk gekkie.

Dit boeit me niet vergeleken met andere CD's (Shadow...)

The Past Recedes vind ik beste anne en the real zijn ook goed. Rustig en degelijk album vergeleken met de rest van zijn uit 2004 album reeks

net wat ik dacht

Niet veel over van freaky frusciante.
Een heerlijk luisteralbum blijft over.

Ik heb geen enkele reden om deze solo-album-akties te vergelijken
met dat wat hij samen met de rhcp doet.
Feit dat hij zelf de grootste fan was van die band....en dan zeiken mensen de peppers af.. ...freaks!

Ongelooflijk lekker om eens geconcentreerd te luisteren. Ik ben helemaal weg van John, alleen vind ik het album Niandra LaDes and Usually Just A T-Shirt toch leuker, daar laat hij zich helemaal gaan in de liedjes, ik vind het ook wel leuk als hij dan echt gaat gillen.

Dit is de eerste keer dat ik John Frusciante solo hoor. En ik moet toegeven, ik hou nog altijd meer van zijn werk bij RHCP. Maar als ik even van die gedachte afstap, hoor ik toch een prachtig album. Ik moest eerst wat wennen aan zijn stem, maar dat is nu geen probleem meer. De solo's, en het album in het algemeen, hadden wel wat langer gemogen. Nu vliegt het album wat voorbij, de ene oor erin, de andere eruit. Ook de backing vocals vind ik soms een beetje storend, hoewel hij dit ook veel gebruikt bij RHCP, waar het mij niet stoort. Hoe dat komt kan ik niet echt verklaren
Maar vooral control en The Past Recedes zijn geniaal. Dit album bewijst toch maar dat hij niet alleen kan rocken.
3.5* met de mogelijkheid dat hij nog een beetje stijgt...

Zeker één van mijn favoriete Solo-Artiesten,steekt ver boven de peppers uit.

Mooie, intieme singer-songwriter plaat. Wat een contrast met de RHCP. Het is duidelijk hoorbaar dat Frusciante zijn ziel hier veel meer ingelegd heeft dan op later werk van de Peppers het geval is.

Ken je The Will To Death al Stijn? Die vind ik nog intiemer, al vind ik dit wel de beste plaat van Frusciante. Deze is wat meer aangekleed. Behoorlijk smaakvol al zeg ik het zelf.

Nog niet, maar het meeste van Frusciante ken ik wel. Meestal is zijn werk wel de moeite waard.

Dan zou ik The Will To Death van harte willen aanraden. Die zal je zeker bevallen.

Vaak gedraaid de laatste tijd, en ik blijf bij mijn eerdere commentaar. Je hoort hier niet de funky rocker, of de solerende gitarist, maar de songwriter en de persoon zelf. Alleen afsluiter 'Leap Your Bar' vind ik heel erg slecht. Het is eigenlijk een vingeroefening voor wie net piano leert spelen. Zo'n riedeltje dat je van voren en terug speelt om je vingers te trainen, en daar zingt hij dan overheen. Dat levert een nogal knullige, flutmelodie op. Had hij kritischer op moeten zijn.

Ik vind Leap your bar eigenlijk wel wat hebben. Misschien wel door het simpele riedeltje.

Mooie intieme platen maakt Frusciante, deze dus ook. Het enige grote minpunt vind ik toch zijn stem. Die wordt na lang beluisteren toch wel erg eentonig. Maar dat wordt wel weer goedgemaakt door zijn briljante gitaarsound.

Het solowerk van John Frusciante staat mijlenver af van zijn gitaarwerk bij The Red Hot Chili Peppers. Het is feitelijk niet met elkaar te vergelijken. Dit bewijst de veelzijdigheid van de muzikant (hem alleen een gitarist noemen zou hem tekort doen) Frusciante. Op "Curtains" is een intiem, sober en emotioneel geluid te horen. Het zijn kleine liedjes, veelal gebaseerd op de akoestische gitaar, waar hier en daar een felle soms psychedelische elektrische gitaarsolo is te horen. John Frusciante geeft zich op "Curtains" helemaal bloot en hij geeft je een inkijkje in zijn persoonlijke gedachten. "Curtains" is een meeslepende belevenis van een van de grootste muzikale talenten van zijn generatie.

Door die vinyl-reïssues schiet ik meteen weer in een herwaarderingsfase...

Het openingssalvo verdient dik 5*, daarna wordt het meer "gewoon goed". "Curtains" lijkt als albumtitel garant te staan voor puike plaatjes, zie ook Tindersticks

Prachtig album! Een erg ingetogen plaat met een welhaast akoestische sfeer, ware het niet dat Frusciante erg interessante geluiden uit zijn gitaar weet te halen. Ook erg prettig dat Frusciante hier en daar ook dissonante tonen ter gehore brengt. Het album voelt hierdoor nergens gelikt aan!

Hey eindelijk weer een bericht bij dit geniale album. Ik denk dat er veel mensen zijn die dit geen kans geven vanwege Frusciantes werk voor RHCP. Anyhoe, probeer the Will To Death ook eens Misterfool. Dat vind je vast ook goed.