(2009)

mijn stem

3,39 (31)

31 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Invada

Backwell (6:14)
Pill (5:34)
Ham Green (6:27)
I Know (5:01)
Battery Point (7:10)
Iron Acton (5:00)
Ears Have Ears (4:22)
Blagdon Lake (4:43)
Barrow Gurney (2:01)
The Cornubia (4:00)
Dundry Hill (7:37)
Flax Bourton (2:49)

totale tijdsduur: 1:00:58

Links

Last.fm Spotify

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

3,0

Kaaasgaaf

geplaatst: 14 november 2009, 21:57 uur

Geoff Barrow - het muzikale brein achter Portishead - produceerde een van de meest indringende platen van 2009, Primary Colours van The Horrors. En nu heeft hij een plaat uitgebracht met zijn eigen project BEAK> (dat moet dus geschreven worden in kapitalen en met een pijltje). BEAK> is een project dat bestaat uit restricties, zelfopgelegde beperkingen. Zo zijn alle nummers in twaalf dagen tijd in één kamer geschreven en opgenomen en is er geen gebruik gemaakt van overdubs. Een soort muzikale Dogma zou je kunnen stellen. Wat levert het op? Het titelloze debuut van BEAK> (naast Barrow bestaande uit Billy Fuller en Matt Williams) is tergend monotoon en repetitief. Deze bijna volledig instrumentale muziek flirt openlijk met de krautrock van Neu! en Can, maar doet op momenten ook aan de ambient van Brian Eno, de postrock van Mogwai (maar dan zonder de climaxen) en de duistere postpunk van Joy Division denken. Het probleem is echter dat deze plaat te weinig spanning kent om het gebrek aan melodieën en te weinig sfeer om het gebrek aan spanning te rechtvaardigen. Eigenlijk is het dus helemaal niets? Nou, dat is ook weer niet waar. Dit is geen album om voor je plezier van begin tot eind uit te zitten, maar er staan wel degelijk een aantal nummers op die in herinnering brengen dat we hier te maken hebben met de geluidsmagiër van Primary Colours en Portishead-meesterwerk Third. Deze nummers zijn de spannende opener Backwell, het dreinend zoemende I Know en het haast Sigur Rós-achtige Battery Point. Ook lo fi-ballad The Cornubia heeft zeker wel wat (doet me vreemd genoeg in de verte aan Nirvana denken). De overige acht tracks laten vooral horen dat wat voor een muzikant mogelijk spannend is, voor de luisteraar dodelijk saai uit kan pakken.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

* denotes required fields.