Paloma Faith - Do You Want the Truth Or Something Beautiful? (2009)

Is er naast Amy, Duffy en Adele eigenlijk nog wel ruimte voor artiesten als Paloma Faith? Noisettes hebben immers ook het roer behoorlijk succesvol deze richting omgegooid dus de vijver is wel erg overbevolkt aan het raken zo.
Het antwoord laat zich raden: ja, Paloma is onderhand een beetje mosterd na de maaltijd en er is een overkill aan dit soort albums.

Maar toch is het zo slecht nog niet. De half Spaanse, half Britse Paloma heeft een aanstekelijk album afgeleverd waarbij alles uit de kast wordt getrokken: strijkers, een big band orkest en samenwerkingen met dé producers van dit moment, zoals Greg Kurstin (Lily Allen, The Bird & The Bee, Kylie) en Jodi Marr (Mika).

Ondanks dat je het allemaal wel weet onderhand, ondanks dat je soms het gevoel hebt naar een nummer van het laatste Noisettes-album te luisteren, ondanks dat je het soulgevoel van Duffy soms wat voelt opborrelen, ondanks alles is het gewoon een vrolijk plaatje dat leuk is om de tijd mee op te vullen, wachtend op de nieuwe Duff, Amy, Adele etc. etc.
Oh, u gelooft die opvolgers ook wel? Dan is dit album er beter eentje om in de schappen te laten staan..... ik zelf begin steeds meer van dit ietwat kitscherige plaatje te houden.

Via het Jazzmagazine ben ik hierop gekomen (Stone Cold stond op de bonusCD). Ik zou er anders nooit aan begonnen zijn, want uit de omschrijvingen zou ik ook zeggen dat het best gemist kon worden. Amy vind ik geweldig, Duffy onecht en onbegrijpelijk hoog gewaardeerd en Adele vind ik nog erger. Als dit de voortzetting van de reeks is kon ik het beter overslaan, toch?

Qua stijl is de vergelijking soms bijna pijnlijk op zijn plaats, en zeker als je daar niet van houdt moet je dit zelfs niet proberen. Maar dit is op éen punt anders. Wat geen van de vergelijkende artiesten heeft is de gelukzaligheid in sfeer die dit album geeft zoals maar zo weinig albums dat bieden dit jaar. Je wordt er gewoon blij van. Het is dat stukje extra, dat wat muziek vermag boven ratio, dat hier sterk is. De titel zegt het eigenlijk al (is het geen prachtige titel ). Lekkere uitstapmuziek in puike composities, royaal (productie, instrumentarium, het is al genoemd) op de plaat gezet, met bovendien een zangeres die dit alles prima dragen kan.

Ik ga vandaag klaasinkopen doen. Ik denk dat ik deze maar voor mezelf in de zak stop

Eigenlijk mag je Paloma Faith niet vergelijken met Duffy of Amy Winehouse. Ze zingen allemaal wel soulachtige nummers en hebben een eigen stemgeluid, maar daar houdt het dan ook op. Toch maak ik een uitzondering; Paloma is minstens net zo goed als Duffy of Amy. Ze heeft een prachtige stem die op iedere track van dit album weer centraal staat. En inderdaad, het kan misschien wel overkomen als mosterd na de maaltijd aangezien dit eerder is gedaan, maar voor iemand als Paloma valt er altijd wel ruimte vrij te maken.

Bij ‘Do you want the truth or something beautiful’ hoor je stuk voor stuk nummers van hoogstaand niveau waarbij geen enkel nummer op dit album buiten de boot valt. Bij een nummer als ‘My legs are weak’ ben ik al helemaal om, dit alleen al is zo’n nummer waarvoor ik het album heb gekocht. Maar ook dat ritme van ‘New York’, dat nummer is zo verslavend en dat refrein blijft hangen, de tekst vind ik ook prachtig… her name was New York, she took his heart away from mine […] she poisoned your sweet mind – briljant gewoon.

Maar ook een nummer als ‘Play on’ is ook zo pokke goed, soms klinkt het nummer zelfs ietwat gypsy achtig en het lied klopt van begin tot eind. ‘Smoke & mirrors’ is ook zo fijn, opzwepend en voorzien van een pakkende beat en tekst. ‘Stone cold sober’ is inmiddels voor mij alweer een classic geworden erg danceable en funky, maar toch staan er nog betere nummers op het album, zoals ‘Upside down’, het nummer heeft een soort-van kabaret gevoel, het swingt echt de pan uit.

Ach, bijna alles aan dit album is gewoon goed. Ik vind dat de de hedendaagse muziek met artiesten als Paloma Faith, Amy Winehouse, Duffy, Lisa Lois en ga zo maar door echt weer beter wordt. Dit zijn nou albums die ik talloze keren heb beluisterd en voor geen seconde beginnen te vervelen. Adele noem ik bewust niet omdat ik haar té drammerig vind en te weinig soul vind hebben, maar da’s een kwestie van smaak natuurlijk.

Uitstekende productie, uitstekende zangeres en een uitstekend album. Ik hoop dat ze nog veel albums met dezelfde kwaliteit (of beter natuurlijk) als deze mag maken. Mij heeft ze in ieder geval weten in te pakken.

Inderdaad, dit album is niet echt geweldig. Er staan wel een paar lekkere nummers op. Het openingsnummer Stone Cold Sober heeft een lekkere beat met mooie melodie. Dat wordt goed doorgezet op Smoke & Mirrors. De violen daarop klinken mooi. Die openen verderop de fraaie titelsong en je hoort ze daar het hele nummer door. Dit nummer wordt ook gedragen door de mooie zang van Paloma Faith. Het melancholische nummer New York met een R&B ritmetje is ook heel aardig, ook door het leuke refreintje.

De rest van de nummers zijn toch niet (bepaald) bijzondere popliedjes. Daarmee haalt dit album niet het niveau van bijvoorbeeld het vergelijkbare debuutalbum van Duffy. Ook haar stem redt het wat mij betreft niet ten opzichte van Duffy of Adele.