Grateful Dead - Dick's Picks - Volume Five (1997)

Na het geweldige deel 4 is dit wel een kleine tegenvaller. In 1979 begon Grateful Dead aan een nieuwe fase in hun carriere, toetsenist Keith Godchaux en zijn vrouw, zangeres Donna-Jean verlieten de band. Ze werden vervangen door Brent Mydland, 'the new guy' en laat ik eerlijk zijn, ik ben niet een heel erg grote fan van zijn sound.

Hij neemt zowel de keyboard partijen van Keith als de zangpartijen van Donna-Jean voor zijn rekening en waar hij op de toetsen goed uit de voeten kan, hij laat een hoop funky deuntjes horen, en op de vele jams neigt zijn werk soms naar synth muziek, zijn zang laat erg te wensen over. Niet dat Donna-Jean nou altijd foutloos zong, maar ik vind de sound van Brent gewoon niet zo. het klinkt alleen een beetje geknepen en dat leidt soms behoorlijk af, temeer omdat de zang van Donna-Jean voor mij vaak iets extra's toevoegde aan de nummers.

Het concert zelfs is qua stijl in te delen in drie stukken: de eerste 11 tracks (CD1) is een mix van traditionals, favoriete covers en Dead-klassiekers als Cold Rain & Snow, waar de verandering in sound ten opzichte van vroegere jaren meteen duidelijk is, een wat traag gespeelde CC Rider en nog maar weer eens een nieuwe versie van New Minglewood Blues. Tegen het eind horen we het niet onaardige Alabama Getaway, van het album Go to Heaven. Hier klinkt het alleen allemaal net wat vlotter.

Vanaf disc 2 laat the Dead zien waarom ze bekend staan als Jam-band want vanaf dan vloeit het ene nummer moeiteloos over in het andere (Drums moesten ze zelfs in tweeën knippen om het 'natuurlijk' op de CD te kunnen zetten). Uncle John's Band dient als 'bookend' in dit geval. Van de twee Jams is deel 1 wat 'futuristisch', lijkt zeker in de tweede helft op synth muziek, deel 2 is dan weer behoorlijk psychedelisch. De drum solo (of eigenlijk duet, The Dead had twee drummers) is niet aan iedereen besteed (Moby Dick en The Mule trekken mensen hier ook nogal slecht), maar omdat het op wordt gedeeld in twee stukken is het goed te doen. Ik mag er altijd graag naar luisteren.

Het Jam gedeelte wordt formeel afgesloten met Not Fade Away, waar Weir als vanouds zijn longen uit zijn lijf staat te schreeuwen en na wat typische toegiften (Around & Around en Johnny B. Goode) spelen ze toch maar een nummertje van Shakedown Street; het titelnummer. Zo verschrikkelijk als ik dat album vind (zwaar overgeproduceerde meuk en matig songmateriaal) zo goed is deze live uitvoering. Lekker funky en Brent's keyboards komen hier echt goed tot hun recht.

Komen we uit bij mijn beoordeling. Nieuwe man Brent is goed op de keyboards en frist de sound van the Dead goed op, maar zijn zang verpest het net iets te vaak voor mij. Tel daarbij op dat na bijna 15 jaar non stop touren de sleet er behoorlijk in begint te komen wat betreft de zang van Garcia en in mindere mate Weir en ik kom ook hier uit op 3,5*.

Ben er toch iets positiever over. Grateful Dead speelt hier voor hun doen een stuk strakker dan voorheen. Het is een wat lastig in te delen periode. Puur qua sound lijkt het nog wel enigszins op hun jazzfusion geluid, maar qua stijl niet meer. Het doet ook niet meer denken aan hun country-rock of psychedelica. Het is een sterke rockband met redelijk veel ruimte voor de keys geworden.

Veel nummers hebben derhalve een afwijkend arrangement gekregen. Dat werkt inderdaad wel verfrissend, al vind ik de originele arrangementen sterker. Het is op deze manier een stuk toegankelijker, al denk ik niet dat het de Dead daar om te doen was. Dat lag niet in hun aard.

Halfje erbij, ik kan de stem van Brent inmiddels beter waarderen en op wat dubieuze zang van Weir na (CC Rider) is dit een perfecte introductie in het Brent Era. Zelfs Drums > Space is hier goed te doen.

Hoogtepunten zijn toch wel Uncle John's Band en Shakedown Street, maar ook He's Gone en Brokedown Palace zijn zeer de moeite waard.