Grateful Dead - Dick's Picks - Volume Six (1997)

Het begint niet al te best. Ten eerste is dit concert opgenomen op Magnetic tape en is de mix duidelijk niet bepaald van het niveau van de eerste 5 picks, dit lijkt meer op de PA mix dan een recording mix. Komt bij dat zowel Jerry als Bob niet echt geweldig bij stem zijn en de eerste set niet echt fantastisch is. Die slide gitaar van Bob Weir op CC Rider helpt ook niet echt. En Keep Your Day Job... tja.

Maar dan set 2 (vanaf Scarlet > Fire), de zang is nog steeds niet geweldig, maar er zit wel veel meer vuur in het spel. Alhowel Scarlet > Fire niet het niveau haalt van 8 mei 1977 is het nog steeds een prima versie (al duurt het Fire on the Mountain gedeelte net iets te lang). Daarna gaan we vrorlijk door met Prophet > Eyes > een korte drums > Spinach Jam > TOO om te eindigen met een mooie Stella Blue. De twee toegiften zijn minder essentieel. Enige puntje van kritiek zijn de Marimba geluiden die Brent uit zijn synth trekt bij Scarlet > Fire.

Al met al begrijpelijk waarom Dick Latvala deze wilde uitbrengen, hij had het bij de tweede set kunnen houden, maar dan mis je wel een beetje de opbouw ernaartoe.

Hoe dan ook, ik ga voorlopig discogs niet afstruinen om hier een exemplaar van te vinden.

Ik vind het eigenlijk wel een fijne show. De eerste post-79' show die ik van de Dead hoor. Het helpt misschien ook mee dat ik met weinig verwachtingen ben gaan luisteren, gelet op de matige kritieken die 80's Dead-shows vaak krijgen. Het concert doet qua sound, songkeuze en opbouw sterk denken aan Spectrum, 11/5/79. Dat zal wellicht te maken hebben met Brent die met zijn toetsen aardig zijn stempel drukt op het geluidspalet van deze Grateful Dead-incarnatie (en wat mij betreft niet onaangenaam).

Toegegeven, de eerste set hier is onevenwichtig, maar toch zeker niet slecht. They Love Each Other is een vroeg hoogtepunt en het rijtje Althea t/m Tenessee Jed is behoorlijk fijn (al zijn het geen essentiële uitvoeringen). Daar staat tegenover dat de stemmen van Bob en Jerry inderdaad een beetje sleets zijn (al vind ik het nog wel meevallen). Soms wordt er ronduit pijnlijk rommelig gespeeld in songs die om meer Pünktlichkeit vragen. Zo is deze uitvoering van Mama Tried een dieptepunt en is de opener ook niet zo best. De laatste twee nummers van de set zijn verder weinig bijzonder. Frappant dat vervolgens de magie direct in de lucht hangt bij aanvang van de tweede set. Die set is echt niets minder dan briljant. 1,5 uur aan fantastische jams. De Dead op zijn best.