John Coltrane - My Favorite Things (1961)

Erg mooi jazzplaat van Coltrane. Dit is precies de jazz die mij wel kan boeien en mij geboeid kan houden. Coltrane doet waar hij goed in is: kwaliteitsmuziek maken.

4 sterren.,

‘My Favorite Things’ is wat mij betreft de eerste plaat van Coltrane die zijn genialiteit boekstaaft. Voor dit opmerkelijke wapenfeit moesten we het stellen met een overenthousiast ‘Giant Steps’, dat ondanks zijn talloze briljante thema’s amper (hyper)gevoelige snaren wist te raken. Verder was Coltrane wel productief, maar bleef zijn idioom beperkt tot de toenheersende traditie. Wat deze plaat zo interessant maakt is juist de Coltrane die uit zijn eigen voetstappen treedt en samen met een heel geïnspireerde McCoy Tyner aan het werk gaat.

De eerste twee composities mogen dan ook zonder het minste greintje twijfel als “geniaal” worden afgedaan: de bedaarde solo van Tyner in het titelnummer zou hij nimmer nog zo intiem ten gehore brengen en ook voor Coltrane’s prestatie schieten woorden te kort. ‘Every Time We Say Goodbye’ heeft een melancholische opzet, en ook daar raakt de luisteraar doordrenkt van Colrane’s genie.
Met het tweede deel van de plaat krijgen we de meer vettige tenorklank van Coltrane te horen: onbehouwen en met zich zelf geen raad wetend speelt hij ‘Summertime’, met een unieke interpretatie, als het ware in de vernieling. Ook ‘But Not for Me’ heeft iets ontstuimig dat ik niet associeer met wat ‘My Favorite Things’ (als album) eigenlijk belichaamt: een man die lief heeft en dat alleen kwijt kan in de kunst. We horen een waanzinnig musicus, de kant van Coltrane waar ik het nog steeds ietwat moeilijk mee heb.

Een album dat meer consistent had kunnen zijn, maar dat hoe dan ook fantastische muziek bevat. Ondanks alle tegenwerpingen toch een meesterwerk dat er méér dan wezen mag. Coltrane is groot.

De eerste jazzplaat die mijn huis binnenkwam - alweer een aantal jaar geleden bracht Sint Nicolaas hem voor me mee. Inmiddels al vele malen gedraaid en tsja... wat kan ik hier nou over zeggen, als idolaat met onvoldoende parate jazzkennis om er woorden aan te geven? Deze uitvoeringen van de behandelde nummers zijn voor mij dé versies geworden, de ultieme verklankingen van een viertal klassieke melodieën. Dit album heeft me als eerste toegang gegeven tot het parallelle universum van de jazz (waar mijn jazzhatende ouders me altijd ver vandaan hadden gehouden), wat niet minder dan een paradigmaverschuiving heeft betekend in mijn muziekliefhebberschap. Ik dank meneer Coltrane dat hij me postuum de sleutel heeft toevertrouwd, en ik duim voor nog vele decennia van muzikale rijkdom en genot. Wat is het fijn om een luisteraar te zijn. Toet!

PS: en wat is het een verlies dat Soledad hier niet meer actief is. Als passieve meelezer heb ik me vanaf mijn eerste schreden op dit onverharde pad laten leiden door zijn enthousiasme, expertise en uitmuntende schrijverschap. Ook hij wordt gemist!