Little Feat - Highwire Act: Live in St. Louis 2003 (2004)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Eagle
-
Time Loves a Hero (5:58)
-
Day Or Night (9:47)
-
Cadillac Hotel (6:46)
-
Spanish Moon (8:25)
-
Skin It Back (6:40)
-
Cajun Girl (6:42)
-
Night on the Town (5:59)
-
I'd Be Lyin' (5:35)
-
The Blues Don't Tell It All (6:20)
-
Old Folks Boogie (7:19)
-
Oh, Atlanta (4:52)
-
Dixie Chicken (17:44)
-
Tripe Face Boogie (7:18)
-
Fat Man in the Bathtub (11:44)
-
Let It Roll (9:29)
-
Willin' (8:06)
-
Feats Don't Fail Me Now (5:26)
0
geplaatst: 3 november 2009, 23:59 uur
En zo tourt Little Feat na al die jaren nog lustig rond . Allom geprezen werden zij in de 70er jaren door hun geweldige liveconcerten .....de echte liefhebbers kunnen dat beamen .
Na het overlijden van Lowell George was het over met de band , althans tot 1988 , toen de groep weer bijelkaar kwam .
Dit liveconcert uit St. Louis is van 2003 . Afgezien van een paar nieuwe nummers ( aardig ) is het toch voornamelijk de oude hap die hier vertolkt worden . Lang ( soms te ) uitgerekt met ruimte voor de nodige individuele hoogstandjes . Spelen kunnen de veteranen nog zeker , want het spelpeil is nog steeds hoog . Zangeres Shaun Murphey heeft een prettige countryachtige stem en is in de coirtjes ook scherp .
Gitarist Paul Barrere en Bill Payne doen voornamelijk de leadzang , en dan wordt dat kleine dikke mannetje met die unieke strot node gemist .
Beiden zijn duidelijk geen geweldige vocalisten en als je dan de originelen kent is het wel even slikken .
Goud van oud met veel nostalgie van een band die nog graag laat horen wat zij kunnen , maar feitelijk geen rol van betekenis meer heeft .
Na het overlijden van Lowell George was het over met de band , althans tot 1988 , toen de groep weer bijelkaar kwam .
Dit liveconcert uit St. Louis is van 2003 . Afgezien van een paar nieuwe nummers ( aardig ) is het toch voornamelijk de oude hap die hier vertolkt worden . Lang ( soms te ) uitgerekt met ruimte voor de nodige individuele hoogstandjes . Spelen kunnen de veteranen nog zeker , want het spelpeil is nog steeds hoog . Zangeres Shaun Murphey heeft een prettige countryachtige stem en is in de coirtjes ook scherp .
Gitarist Paul Barrere en Bill Payne doen voornamelijk de leadzang , en dan wordt dat kleine dikke mannetje met die unieke strot node gemist .
Beiden zijn duidelijk geen geweldige vocalisten en als je dan de originelen kent is het wel even slikken .
Goud van oud met veel nostalgie van een band die nog graag laat horen wat zij kunnen , maar feitelijk geen rol van betekenis meer heeft .
* denotes required fields.
* denotes required fields.