The Don Ellis Orchestra - Electric Bath (1967)

Stond deze nog niet op de site? Ik heb dit album al tijden in bezit en lijkt me stug dat ik hier nog nooit een beoordeling heb gezet.

Deze plaat was in ieder geval hot in hippie kringen in 68 ........ Ik kan me er jammergenoeg geen noot meer van herinneren dus ik zal me onthouden van stemming ...... Toch maar eens op zoek misschien ? Geef me eens wat argumenten pretfrit ........

Big band jazz die anno 67 waarschijnlijk best vernieuwend was. Beetje rock, flirten met exotische geluiden (sitar) en in combinatie met een dikke joint zal dat in 67 helemaal te wauw zijn geweest.

Ik ben niet super enthousiast dus strooi ook niet met superlatieven kan je ook niet meer vertellen als datgene wat je op allmusic kunt vinden...mja..klinkt mij wat te popie jopie allemaal Als het je overigens om de hoes te doen is kun je beter het volgende album nemen...ook qua inhoud.

Pete La Roca - Turkish Woman at the Bath (1967)

allmusic ((( Electric Bath > Overview )))

Nou wil ik mezelf niet echt een jazz kenner noemen maar vindt dit een heel behoorlijke plaat, heb het album daarom deze week maar in het JAVDW topic gesuggereerd!

ik zeg toch ook dat het een behoorlijke plaat is. verder is het zo dat smaken nu eenmaal verschillen.

Ik ben nogal van het extreme/pure/eigenwijze...snap?

Nou ja zeg, volgens mij begrijp jij mijn bericht niet! Mijn bericht was een losstaand bericht dus geen reaktie op jou bericht dus ook totaal geen aanval... snap?

oh...sorry...dom van me.

maar mijn bericht was ook geensinds aanvallend bedoelt

kun je het mij ooit vergeven?

edit: las in jouw bericht abusievelijk het woordje "toch" daarmee leek het een reactie.

Natuurlijk

Heb hem net beluisterd, maar ik ben niet erg enthousiast van dit werkje. De gehele compositie klinkt in mijn oren wat rechtlijnig en 'oppervlakkig'. Het klinkt vrij jaren 40 50 bigband, maar het heeft ook die zelfde swing in zich verstopt. op dit album komt die swing erg saai over. Dit wordt weg gedrukt onder het quasi- experimentele psychedelische karakter van de plaat. Het album heeft een aanal sterke mommenten zoals de freaky sounds op indian lady.

Conclusie: Ik ben hier geen fan van

Het gebeurt niet vaak dat je om muziek (en niet de tekst) in de lach schiet, maar dit album doet dat. Ik heb hem nog te weinig beluisterd om een serieuze reactie te schrijven, maar de eerste indrukken zijn erg goed. Ijzersterke en zeer avontuurlijke arrangementen. Hier en daar knettervals (of zoals je wilt: dissonant) Volgens mij gebruikt hij een soort van octavier, die hij exact zo instelt dat het vals wordt. Even wennen, maar aardig gedaan.

@Korenbloem
Noem één band uit de jaren 40/50 die zo klinkt? Ik kan je nu al vertellen dat je die niet vind. Dit is een vrij vooruitstrevend werkje. Ik was verbaast dat ze dit in 1967 al gemaakt hadden.

Sluit me aan bij Nicci. Don Ellis tekent voor heel amusante arrangementen van wat aanvankelijk niets meer dan conventionele jazz lijkt te zijn. De uitvoerders doen denken aan een dronken bigband die de jaren '50 terug in gedachten roept, maar een geheel eigen, op hol geslagen interpretatie geeft aan de traditie. De kopersectie is haast over-vertegenwoordigd en vooral die knetterende sound heeft 'Electric Bath' gemeen met zijn oudere voorgangers.

Revolutionair is het album vast niet, zelfs niet vooruitstrevend, maar de vraag is of dat nodig is. Zoals Nicci aangeeft zijn de composities doodgewoon ontzettend geestig (het begin van 'Turkish Bath' bijvoorbeeld ) en het talent om zo ongedwongen en tegelijk inventief om te springen met oud, gekend materiaal is niet iedereen gegeven.
Petje af dus voor Don Ellis...en niet te vergeten voor jeko! Hopelijk vanaf heden een vaste klant in het topic...?

Dat bedoelde ik niet. De sound klinkt erg jaren 40/50. Hier doel ik voornamelijk op de manier van spelen als swing/bigband.

Vooruitstrevend?, misschien weet ik zo gauw niet. vind iedergeval het concept om psychdelische muziek met jazz te combineren niet heel erg sterk uit gewerkt, maar dit komt puur door hoe er gespeeld wordt. Het fleurt een beetje hier en daar, maar het pakt me niet. ALs ik deze plaat mag opsplitsen in een 2 samengesmolten kampen; jazz en psychedelisch. Dan is er geen sterke bespeling van de psychedelische kant van de muziek, net zo min als de jazz kant. Het totaal plaatje klinkt daar door erg rechtlijnnig en opeprvlakkig.

Maar zal hem binnen kort een keer herbeluisteren, misschien heb ik de plaat niet goed beoordeeld.

Ik weet niet zo goed wat psychedelische muziek is, maar ik zie dit album eerder als een vroege poging funk en jazz te combineren. Daarom noemde ik het vooruitstrevend.
En vergeet niet dat dit een bigband is. Het is niet meer dan logisch dat ze hier en daar klinken als een bigband.

Dat het bigband is en daarom klinken als een bigband lijkt me logisch. alleen vind ik de manier van spelen gewoon niet echt goed. Er is genoeg bigband wat ik wel goed vind. Zo heb ik laatst nog een bigband plaat aanbevolen in het jazz album van de week topic Probeer anders ditalbum eens is ook bigband aleen klinkt veel verfrissender en mooier.

Vandaag tweemaal beluisterd en daarmee vind ik het ook wel weer even genoeg. Ik hoor dat hier wel iets speciaals mee geweest kan zijn in 1967, maar met moeite. Het is al gezegd: het blijft - op het wat minimalistische Open Beauty na - toch wel erg een bigband-plaat. En met alle modernismen - bijzondere instrumenten, een sitar en inderdaad wel wat onverwachte wendingen en maatwisselingen, is de basis toch vooral standaard. Alone is eigenlijk best een gewone bossa nova en Turkish Bath is toch een recht-door chachacha, zij het met een aparte aanloop en een bluesmelodie eronder.
Ik ben het ook wel eens met korenbloem dat Epitaph meer te bieden heeft als bigband; klinkt weliswaar traditioneler, maar muzikaal gebeurt er veel meer.

Indian Lady is wel leuk om te onthouden als ik weer eens moet draaien op een thema (hippie/60´s?) feestje; mij zei het zo niets, maar het klinkt wel feestelijk en ik kan me ook wel voorstellen dat dit een camp-hitje is geweest tussen het flowerpowergeweld. Op het album dat ik beluisterde stond een ´single version´ en als ik die ooit nog eens tegenkom wil ik m toch wel hebben.

Wel tof zo al die reacties op het album, heb inmiddels wel in de gaten dat de deelnemers aan het JAVDW topic behoorlijk kritisch zijn. Alleen maar goed denk ik dan!
Ondanks het niet zo'n hoge stemgemiddelde, blijf ik bij mijn vier sterren. Ben niet echt een bigband liefhebber, maar juist het onverwachte, in bovenstaande berichten ook al aangegeven, maakt dit album voor mij toch bijzonder genoeg om af en toe eens te draaien.

Vier sterren gaat het niet worden. Laten we het voorlopig houden op 3,5 voor amusementswaarde.

Na één luisterbeurt ben ik blij verrast. Een beetje bigband is soms best fijn als je in een minder slimme bui bent. Turkish Bath werkt erg aanstekelijk. Stem volgt nog.

Inderdaad een sterk album dat muzikaal meer uitdaagt, maar qua inhoud laten beide zich absoluut niet vergelijken.

Vreemd overigens dat beide albums zo'n gelijkaardige hoes hebben. Bestaat er een link tussen Don Ellis en Pete La Roca...?

Geen idee of er een link bestaat maar op de hoes staat het bekend schilderij genaamd The Turkish Bath van Ingres. Over originaliteit gesproken...

ja/nee dat klopt

niet dat ik weet. Het is populaire kunst en "sex sells".....dus

Op beide albums is er een track te vinden met een titel die verwijst naar het turkse badritueel...noem het maar inspiratie

In 2005 is het live dubbelalbum Tears Of Joy (1971) van Don Ellis heruitgebracht. Daarop speelt de bigband gewoon recht toe recht aan, zonder trucs of zijwegen om het concert op te leuken. Wat mij betreft de beste muziek die Ellis en zijn band hebben geregistreerd. Zeer genietbaar.