The Don Ellis Orchestra - Electric Bath (1967)

Heb hem net beluisterd, maar ik ben niet erg enthousiast van dit werkje. De gehele compositie klinkt in mijn oren wat rechtlijnig en 'oppervlakkig'. Het klinkt vrij jaren 40 50 bigband, maar het heeft ook die zelfde swing in zich verstopt. op dit album komt die swing erg saai over. Dit wordt weg gedrukt onder het quasi- experimentele psychedelische karakter van de plaat. Het album heeft een aanal sterke mommenten zoals de freaky sounds op indian lady.

Conclusie: Ik ben hier geen fan van

Vandaag tweemaal beluisterd en daarmee vind ik het ook wel weer even genoeg. Ik hoor dat hier wel iets speciaals mee geweest kan zijn in 1967, maar met moeite. Het is al gezegd: het blijft - op het wat minimalistische Open Beauty na - toch wel erg een bigband-plaat. En met alle modernismen - bijzondere instrumenten, een sitar en inderdaad wel wat onverwachte wendingen en maatwisselingen, is de basis toch vooral standaard. Alone is eigenlijk best een gewone bossa nova en Turkish Bath is toch een recht-door chachacha, zij het met een aparte aanloop en een bluesmelodie eronder.
Ik ben het ook wel eens met korenbloem dat Epitaph meer te bieden heeft als bigband; klinkt weliswaar traditioneler, maar muzikaal gebeurt er veel meer.

Indian Lady is wel leuk om te onthouden als ik weer eens moet draaien op een thema (hippie/60´s?) feestje; mij zei het zo niets, maar het klinkt wel feestelijk en ik kan me ook wel voorstellen dat dit een camp-hitje is geweest tussen het flowerpowergeweld. Op het album dat ik beluisterde stond een ´single version´ en als ik die ooit nog eens tegenkom wil ik m toch wel hebben.