Bon Jovi - The Circle (2009)

Ik vind dit maar een matig album. Ik ben denk ik gewoon uitgekeken op Bon Jovi. Na These Days vond ik dat de band weinig fatsoenlijks meer maakte. Ik vind het allemaal wat standaard, wat clichérock en het verveelt me gewoon. Bon Jovi heeft het niet voor mij. Dat zag ik in de eerste helft van de jaren 90 wel anders. Maar nu kan hij mij niet meer bekoren. We Weren't Born To Follow, dat is zo'n standaard rocknummertje, de verveling spat er voor mij vanaf. Na deze ene luisterbeurt gooi ik hem ook weer van de computer af, kopen ga ik dus zeker niet doen.

Ik dacht er na 1 luisterbeurt precies hetzelfde over. Ik was flink teleurgesteld omdat ik dacht dat ze terug zouden grijpen naar albums als keep the faith en new jersey. Maar wat zat ik er ff naast! Dat mag je blijkbaar gewoon niet meer van deze heren verwachten. Maar na een aantal luisterbeurten is het toch wel weer een lekker jovi album hoor! Ik weet ook dat het niet hoogstaand is, maar ik betrap mezelf er op dat ik alles automatisch mee zing en dat ik deze plaat wel erg vaak draai.

tsja wat is hoogstaand? Dit is echt zo'n plaat waar je vrolijk van wordt en in de auto lekker mee kan schreeuwen.

Heb BJ vanaf dag 1 zo'n beetje gevolgd en heb altijd, ondanks soms eens een mindere plaat, wel een zwak voor deze band gehouden.

Vind deze Circle een van hun betere platen. Vind 'm erg dynamisch; zit qua sfeer ergens tussen NewJersey/Slippery en These Days in.

Ik moet zeggen, deze nieuwe van BJ bevalt me wel. Geen topplaat, maar gewoon gevuld met een reeks goede nummers.

Ik als Bon Jovi fan word altijd vrolijk van een nieuw album. Ik vind dit een goede plaat. Het is geen "Keep the faith" maar kan er wel wat mee!

Vindt het alleen jammer dat het totaal niet gepromoot wordt op de radio! Ik heb misschien 2 keer de nieuwe singel op 3fm gehoord. Terwijl het een goed nummer is! In vergelijking met het nieuwe album van U2. Deze wordt volop gedraaid en vind het "naar mijn mening" niet om aan te horen.

Maar goed, tegenwoordig zijn er meer mensen tegen Bon Jovi als voor. Jammer!

Maakt toch weinig uit hoeveel airplay een band krijgt. Als je het aankoopt, kan je het beluisteren zoveel je wilt.
Het merendeel van wat ik beluister passeert nooit op de radio.

Daar heb je gelijk in maar vindt het wel jammer. Zo houd je het vooroordeel in stand. Iemand die Crush heeft beluisterd en het niks vond (dit was wel veel op de radio), luistert het nieuwe album niet meer, hoort het ook niet op de radio en verteld op deze site dat het bagger is. Jammer.

Bon Jovi is toch wel een mainstream band dacht ik zo. Normaal gesproken krijgen ze ook wel veel airplay. Echter van het album Lost Highway heb ik ook niks gezien of gehoord op radio en tv. En bij dit album geld hetzelfde. Toch wel apart, want zoals gezegd, Bon Jovi is een mainstream band. En inderdaad, dat #$%#$âlbum van u2 krijgt veel meer airplay...

Beide gay, lekker boeiend.

Superman Tonight is de nieuwe single. Best wel raar dat de singles zo snel elkaar opvolgen. When we were beautiful was de 2e single, maar daar is nog nie eens een clip van

Superman Tonight is de 2e officiële single, WWWB is ten tijde alleen op I-tunes verschenen i.v.m. de documentaire:)

Ah oke weet ik dat ook weer

Eerste luisterbeurt is goed, al zakt het naar het einde toe iets in. Maar duidelijk beter dan de laatste 2 albums. Wordt vervolgd...

Het is dat er nog maar 36 stemmen zijn, maar het is nu het beste album dat Bon Jovi heeft gemaakt, volgens de musicmeters-gebruikers.
Ik stem er mee in. Het is volgens mij een perfecte combinatie van de laatste twee albums (Have A Nice Day en Lost Highway) met een vleugje van de vroegere Bon Jovi.

Het heeft dus even geduurd, maar het is er dan toch!

Om dan ook nog maar even te komen op de laatste live dvd (Madison Square Garden)...
Die vind ik dan weer minder. En dat komt alleen maar doordat ik daarvoor bijvoorbeeld Bruce Springsteen (Barcelona/NewYorkCity) of The Killers (Royal Albert Hall) erin had zitten. Wat een verschil zeg! De laatste twee genoemde artiesten stralen echt kracht uit met elk nummer dat ze zingen.

Bij Bon Jovi vind ik het allemaal op de automatische piloot gaan. Beetje jammer dus.

klopt auto pilot music....
vond het solowerk van sambora lijken op keith urban,,,,,
blijkt dat urban een bj fan is.......

De cdsingle We weren't born to follow is wel op single verschenen want die heb ik en trouwens Superman tonight is nu al te koop op cdsingle! Dus graag correcte informatie geven!

Ik vond BJ altijd wel een aardige band, maar dit album pakt mij na een stuk of wat luisterbeurten nog steeds niet.

Deze maar weer eens opgezet na een hele lange tijd. En blijft gewoon een leuk plaatje en is zn 4 sterren gewoon waard. Brokenpromiseland en Loves the Only Rule blijven de favorieten. Verder niet echt hoogtepuntjes, maar ook zeker geen dieptepunten. Valt me trouwens op dat er maar weinig gestemd is op dit album, zelfs nog minder dan de eerste 2 platen...

Bij de eerste luisterbeurten, valt het mee, de nieuwe Bon Jovi.
Maar dan begint de 'al-eens-eerder-gehoord-van-die-gasten' toch wel de bovenhand te halen.
Enige tijd geleden het 'promotie'-concert gezien van dit album op MTV.
Genant hoe Jon 'door de knieën ging' en de hoge tonen bij 'You give love a bad name' bijlange niet meer kon zingen.
In triest voor een groep die in de jaren 80 knetterde van de speelse adrealine.
Een goede raad aan de groep: hou het bij de hits.
Na 'Have a nice day' lijkt de richting zoek en de bron opgedroogd.
Geen nieuw werk meer uitbrengen is écht geen schande.
De hits blijven klassiekers zoals oa. 'Bad Medicine'.
Met 'meer-van-hetzelfde' is niemand gebaat.

M'n eerste studio album van Bon Jovi wat ik aanschaf sinds Crush.
Ik ben altijd fan geweest van Richie Sambora en daarom grijp je nog weleens naar deze band terug. Want zijn 2 solo albums zijn beter als de discography van zijn band.

De plaat is zeer gevarieerd de stem van Jon Bon Jovi heeft volgens mij nog nooit zo zuiver geklonken.
Bij Work for the working man kunnen de heren het toch niet laten om een Livin'on a prayer loopje te gebruiken maar het geheel klinkt fantastisch.

Op de plaat en op de bühne zijn ze nog een band maar bij de extra dvd die bij de cd zit zie je dat dhr Bon Jovi himself toch wel alle aandacht naar zichzelf toetrekt. Onterecht want de belangrijkste persoon muzikaal gezien met ook nog een mooiere zuivere en betere stem en met meer muzikaliteit in z'n flikker is toch Richie.

Goed album. Geen topper, maar luistert lekker weg en verveelt me niet. Elke keer als ik dit album beluister. Went al na slechts een paar luisterbeurten.
Helpt ook wel goed door de tijd te komen als je vervelend huiswerk hebt

Eindelijk weer eens een goede rockplaat van de mannen uit New Jersey. Ben positief verrast. Ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat ze geen goede plaat meer zouden maken, maar ik vind dit hun beste plaat sinds het geweldige 4-luik Slippery When Wet t/m These Days.

Voorlopige favorieten Superman Tonight, Bullet en BrokenPromiseland.
2e helft van het album is wel wat minder dan de erg goede eerste helft.
Mooie hoes ook overigens.

Als eerste moet ik zeggen dat The Circle erg goed is! Bon Jovi haalt er alles uit.

Waarom doen de meesten zo negatief over Bon Jovi? ik bedoel Bon Jovi is nog een band die goede live shows geeft, en die nog op eigen voeten staat. Tuurlijk zijn er wat mindere albums tussen, maar als ze allemaal zoals bijv. Keep The Faith klinken vind je het toch na een poosje ook niet meer mooi. En ze hebben niet voor niks een Global Awards gewonnen.
Het is ook heel dom dat hier mensen reageren die Bon Jovi zowieso al niks aan vinden, en dan zeggen dat Bon Jovi niks meer is. Ze hebben er geen bal verstand van, ga maar is naar een concert van hun toe..

Ik heb deze CD sterk afgeprijsd gekocht op de platen - en CD-beurs.
In het begin klinkt het heel erg catchy met nummers in de stijl van It's my life en Everyday, later klinkt het hier en daar een beetje als eighties-pop.
Niet één van hun beste albums, maar ik vind het wel beter dan Have a Nice Day en Lost Highway.

Omdat Bon Jovi mainstream is. Er zijn hier veel al mensen die, laat ik het zo zeggen, kritisch luisteren naar muziek. En niet luisteren naar hap-slik-weg muziek, want dat is Bon Jovi.
Muziek dat makkelijk in het gehoor ligt en geen 5 luisterbeurten nodig heeft om leuk te vinden.

Ik heb een beetje van beide
Daarom heb ik geen problemen met Bon Jovi...

Door Bon Jovi ben ik de muziekliefhebber geworden die ik tegenwoordig ben. Het is allemaal met Bon Jovi begonnen en daarom zal ik altijd een zwak voor ze blijven houden. Ze moeten nu echter wel oppassen. Ik vind dit album nog een aantal erg sterke songs bevatten, maar de nieuwe nummers op de greatest hits (m.u.v. what do you got) vind ik echt zwaar en zwaar onder de maat. Dat gaat echt richting lady gaga/rihanna niveau

Persoonlijk vind ik dit het meest saaie album van Bon Jovi. Het blijft in de lijn zitten van Crush. Wat ik overigens een veel beter album vind. Jammer

redelijk album, beter dan het vorige Lost Highway. Het is weer wat meer rock. Voor mij is het een goed album maar daar blijft het bij. Kan niet wachten ze in juli weer live te zien tijdens the circle tour. Want live zijn ze nog steeds geweldig! 4*

Het beste album sinds These Days , er staan weinig zwakke nummers op en de plaat over zijn geheel vindt ik van een redelijk hoog niveau; favorieten zijn Live Before You Die en Love's The Only Rule.

EDIT:

Het beste album sinds These Days , er staan geen mindere nummers op en de plaat over zijn geheel vindt ik van een redelijk hoog niveau; favorieten zijn Live Before You Die en Love's The Only Rule.

"The Circle" is gewoon een degelijke en lekkere rockplaat van Bon Jovi. Waar Bon Jovi op hun vorige plaat "Lost Highway" zich nog lieten beïnvloeden door Nashville, is "The Circle" gewoon weer rock zoals we van Bon Jovi gewend zijn. Helemaal niks mis mee wat mij betreft. Ik heb toch altijd een zwak gehad voor deze band, aangezien het allereerste concert waar ik ooit ben geweest er eentje van Bon Jovi was. Tijdens de "These Days" Tour in 1996 maakte ik kennis met het fenomeen rock/stadion concert. Daarvoor kende ik de muziek van Bon Jovi natuurlijk ook al, en ik moet zeggen dat Bon Jovi op "The Circle" wel een beetje teruggrijpt naar hun beginperiode, maar dan wel met een hedendaags sausje. Ook gitarist Richie Sambora laat horen nog steeds te kunnen rocken, zonder overdadig te strooien met gitaarsolo's. Gewoon mooie riffs en ritmepartijen en af en toe eens een felle maar korte solo. Kortom de heren uit New Jersey laten horen dat ze nog steeds een goede rockplaat af te leveren.

Tof, dat was ook mijn eerste concert. Ik was elf en zat op mijn vaders schouders. Een man naast ons bood na een uur aan om het over te nemen. Ik geloof dat mijn pa daar wel erg blij mee was. Verder herinner ik me weinig details over het concert zelf behalve dat ik alle nummers toen al kende. Het meest helder staat me voor de geest dat ik diep onder de indruk was van Tico's gouden bekkenstandaards, haha. Dog Eat Dog deed het voorprogramma, die ik toen nog niet kende, en waar mijn pa zich mateloos aan ergerde: die flapdrol van een saxofonist kon maar drie noten uit zijn instrument halen! Van Van Dik Hout kregen we nog net het laatste nummer mee, wat gok ik, toen al Stil In Mij was. We kwamen namelijk in eerste instantie aan op de 'locatie van bestemming' om daar 10 gulden te betalen om met de bus naar het terrein te mogen, Het Rutbeek in Enschede. Schande was dat. Maar uiteraard een gouden herinnering. Bon Jovi heeft mij na These Days nooit meer iets gedaan. Te veilige nummers en te weinig - om niet te zeggen géén - flitsend spel meer van Sambora. Crush ging nog, maar op deze The Circle staat wat mij betreft geen enkel waardig nummer.

Zal ik 'm meepakken of niet? Dacht ik vorige week zaterdag toen ik deze CD bij No Dust in Wezep in de bakken van 2 euro zag staan. Altijd wel een zwak gehad voor Bon Jovi, al had ik de indruk dat het niveau van hun albums al tijdens, maar met name ná Crush wel steil omlaag ging.

Over deze had ik dan nog wel aardige dingen gelezen, maar ik kan me indenken dat de relatieve euforie destijds vooral was ingegeven door de terugkeer van Richie Sambora. Na het album een paar keer beluisterd te hebben, constateer ik dat hij beantwoordt aan de - toegegeven: niet al te hoge - verwachtingen.

Er staan een paar aardige nummers op, geen enkel nummer zakt echt door de ondergrens en als geheel komt-ie niet in de buurt van een Slippery when wet of These days, maar dat had ik ook niet verwacht. Hij komt in de buurt van Crush, en dat vind ik eigenlijk al heel wat. Minpunten zijn er ook: Jons stem is achteruit gegaan - en hij was al geen wereldzanger - al zou het naderhand nog erger worden.
Dat Work for the working man het basloopje heeft geleend van Livin' on a prayer was gezien de thematiek van het nummer waarschijnlijk een opzettelijke move. Maar het is wel een van de nummers die ik snel zat ben. Het refrein is weliswaar herkenbaar, maar veel te simpel en begint bij herhaalde beluistering zelfs storend te worden. Hetzelfde geldt voor de vele nanana's die (te) vaak terugkeren in verschillende songs. Dat helpt zelfs een van de aardigste nummers, Brokenpromiseland, zelfs een beetje om zeep.

Een voldoende kan ik er wel aan kwijt, maar veel meer dan drie sterren zal het vermoedelijk niet worden.