Tracy Chapman - New Beginning (1995)

Tracy Chapman wordt bedankt. Haar album ‘New Beginnings’ wijst mij er eens op dat ik eigenlijk ontzettend bevooroordeeld ben. Bevooroordeeld? Wat heet: ik ben een racist en een seksist. Zo, dat is er uit.

Maar waarom wijst mevrouw Chapman mij daar haarfijn op? Dat heeft alles te maken met dat dit eigenlijk gewoon een blanke folkplaat is, waar artiesten als Neil Young en Bob Dylan duidelijk model voor gestaan hebben. Mannen nota bene. Witte mannen. Tracy, dat –man in haar achternaam is wat storend in de context van deze bespreking, mag dan wel een stem a la Nina Simone hebben, maar verder is het akoestische gitaar hier, orgeltje daar, en de witte folkplaat is klaar. Op zich is dat niet zo’n probleem: hoeveel blanken zijn er niet aan de gang gegaan met soul, hiphop, blues, etcetera, terwijl we dat als zwarte muziek zien? Waarom mag een gekleurde medemens dan niet aan de slag met folk?

Ik kom er zelf niet uit, zoals zoveel dingen waar ik niet uitkom als ik er over na ga denken. In dit licht bezien is mijn verplichte Bijbellectuur van de laatste tijd ook niet erg gezond voor me. Als je er over na gaat denken waarom het zo lang duurt eer iedereen in Exodus eens kinderen krijgt, dan kom je daar ook gewoon niet meer uit. Wilden ze eerst carrière maken? Ik weet het niet. Evenzeer weet ik niet waarom ik het vreemd vind dat Tracy Chapman, een gekleurde vrouw, geen teksten zingt over hoe zwaar het is om als gekleurde vrouw in de Verenigde Staten te leven, wat, zoals we allemaal weten, een vrees’lijk seksistische en racistische samenleving is. Maar duw ik nou juist Tracy in een hokje? Ben ik nu de racist en de seksist omdat ik verwacht dat Tracy het over zulke vraagstukken zal gaan hebben? Ik kom er niet uit als ik er over nadenk en dat maakt het luisteren naar New Beginnings een lastige luisterervaring.