Nevermore - Dead Heart in a Dead World (2000)

Jammer dat er nog zo weinig reacties bij dit album zijn (en dat het grootste deel van de discussie gaat over veertienjarige skaters), want dit album verdient meer aandacht dan het tot dusverre heeft gekregen.
Samen met Dreaming Neon Black is dit het laatste album van Nevermore dat ik ben gaan luisteren. Samen met DNB is het ook de cd waarbij het het langst duurde voordat ik het hem begon te waarderen. Nevermore's eerste 2 albums zitten voor mijn gevoel makkelijker in elkaar en zijn meer gitaargeorienteerd, terwijl albums als This Godless Endeavor gewoon bruut klinken en daarom al bij de eerste paar luisterbeurten indruk maken.

Naar Dead Heart dan.
Het album heeft relatief veel rustigere nummers (om ze nou ballads te noemen is een beetje overdreven), die prima ingepast worden tussen de hardere nummers. Waar ik de voorgangers van dit album vooral (overigens uitstekende) verzamelingen van losse nummers vind, klinkt dit album als een gebalanceerd geheel. Daardoor klinkt het aanvankelijk misschien een beetje als een 'lange brei' zoals jasper1991 boven me vindt. Voor mij bleek de remedie tegen dat gevoel simpel: nog een keer draaien, en nog een keer, totdat ik het album goed leerde kennen.
Dit album is een van de weinige die ik heb waarbij ik bij bijna elk nummer dacht 'dit is het beste nummer van het album'. Alleen bij de openingstrack, Believe in Nothing en het titelnummer is die gedachte me nog niet door het hoofd geschoten. Toch zijn ook dat prima nummers.

Kortom, een aanrader als je houdt van metal die niet precies binnen de lijntjes van een genre past (nou ja, misschien is progressieve thrash met een bij vlagen groovend randje en geschifte zang wel een genre intussen) en van de zang van Warrel Dane houdt.

Samen met Politics of Ecstacy het beste Nevermore-album: 4.5*

Vroeger deed ik Nevermore altijd af als jankband. Toen ik ze op Waldrock in 2004 zag, hield ik het dan ook niet lang vol. Dat waren de dagen van Enemies Of Reality. Nu ik het allemaal goed kan waarderen, kijk ik natuurlijk erg uit naar het unaniem tot magnum opus verklaarde Dead Heart In A Dead World. Zouden het de verwachtingen zijn of is er iets anders? Ik trek dit namelijk echt een stuk minder. Ik moet zeggen dat een nummer als The Heart Collector me nog redelijk goed aanspreekt, maar het valt erg tegen. De snelle songs missen echt het venijn. Instrumentaal is het allemaal een stuk minder geworden. Warrell Dane gooit niet langer zijn frustraties eruit. Daarmee is de angel eruit gehaald, Waar ik eerder steeds op het puntje van mijn stoel zat, veer ik nu af en toe nog op. Een cover is normaal gesproken geen probleem, maar Sound of Silence is een lied dat zo ongelooflijk sterk is omdat het subtiel en gevoelig is. Nevermore pakt het precies tegenovergesteld aan. Dit werkt op de lachspieren. Precies de reactie wanneer iemand Lang zal je leven krijst.

Nevermore is op dit album vooral erg toegankelijk. Dit moet dan de doorbraak wezen, maar ik haak juist af omdat ik als luisteraar niet meer uitgedaagd word.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black
5. Dead Heart In A Dead World

Heel lang zou ik dit als een van de beste Nevermore-albums omschreven hebben, maar het valt me (nu blijkt dat het debuut en The Politics Of Ecstacy me zo goed bevielen) toch op dat het album toch vooral draait om de ijzersterke ballads, The River Dragon Has Come en Dead Heart In A Dead World. De opener is niet ijzersterk, de Simon And Garfunkel-cover is... interessant, maar niet echt goed en alles bij elkaar is de band als het hard gaat niet heel erg freaky zoals dat op bijvoorbeeld The Politics Of Ecstacy wel het geval was. Nog steeds vind ik het prima te genieten en staan met Evolution 169, The Heart Collector en The River Dragon Has Come een paar van mijn favoriete Nevermore nummers op het album, maar er zijn toch betere albums van deze band.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. Dead Heart In A Dead World
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black