Nevermore - Enemies of Reality (2003)

Enemies of Reality was helaas mijn kennismaking met Nevermore. Al snel na aankoop werd dit album een teleurstelling, en daarmee heeft het even geduurd voor ik andere albums van Nevermore ging luisteren.

Vorig jaar heb ik uit nieuwsgierigheid de remix van Andy Sneap gekocht. Die mix geeft de verschillende instrumenten, en vooral de zang, veel meer de ruimte. Tegelijkertijd kan een remix (uiteraard) matig songmateriaal niet omtoveren tot een meesterwerk, of tot iets dat op hetzelfde niveau ligt als de meeste andere albums die Nevermore op de mensheid heeft losgelaten.

Het probleem met dit album is voor mij vooral dat het songmateriaal zo simpel overkomt. Bestrijken andere albums van Nevermore vaak een breed palet aan emoties, hier is het vooral boosheid wat de klok slaat. Daarbij is er weinig afwisseling binnen de nummers: het is óf vol gas vooruit, óf een rustig nummer zonder plotselinge geweldsuitbarstingen. Alle rustige nummers op Enemies of Reality, met Noumenon als uitschieter, zijn bovendien missers.

Het is niet alleen maar ellende: het titelnummer, I, Voyager en Seed Awakening zijn best leuk. Drie goede nummers is alleen niet genoeg om een album te redden.

2.5*

Ik heb de originele mix nooit gehoord, dus ik kan ook geen commentaar geven op hoe de productie nu verbeterd zou zijn ten opzichte van mijn remix-variant. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik het lovenswaardig vind dat de band na het vrij radiovriendelijke Dead Heart In A Dead World alsnog is gegaan voor een album dat weer een stuk ruiger is en daarmee toch beduidend minder commercieel. Ik las op internet veel dingen over simpele songstructuren en popgehaltes, maar ik hoor hier een band die erg pissig is en daarbij flinke klappen uitdeelt. Meerdere malen hoor ik deathmetalstructuren voorbij komen en klinkt Warrel Dane echt verdomd pissig. Het album duurt ook niet lang, waardoor het allemaal nog steeds een lekkere impact blijft houden. Wat mij betreft erg onderschat en stiekem toch spannender dan Dead Heart In A Dead World of Dreaming Neon Black.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. Enemies Of Reality
4. Dead Heart In A Dead World
5. In Memory
6. Dreaming Neon Black

Het kan zijn dat Enemies Of Reality ook mijn kennismaking was met Nevermore. Ik weet nog goed dat dit de plaat van de maand was in de Aardschok. Dat nog in een tijd dat ik het blad van voor naar achteren las. Volgens mij heb ik er toen nog wat nummers van gedownload, omdat veel mensen met deze band wegliepen in die tijd. Het deed me niks toen. Nu ik het hoor, heb ik geen idee welke versie ik geluisterd heb, maar na het wat saaie en simpele Dead Heart In A Dead World, ben ik al blij dat de muziek weer rost. Je kan horen dat de heren kwaad zijn. Er is weer bezieling. Warrell Dane zingt duidelijk wat bezetener, al haalt hij het oude niveau nog niet. Er staan een aantal goede songs op, zoals de naargeestige ballad Tomorrow Turned Into Yesterday en het freaky Seed Awakening. Het gitaargeluid is naar mijn smaak vaak te modern. Wellicht verhelpt een andere mix dat. Nogmaals, Nevermore is er nog niet, maar zeker op de goede weg.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black
5, Enemies of Reality
6. Dead Heart In A Dead World