Manic Street Preachers - Everything Must Go (1996)

Ik heb dit album in het verleden veel gedraaid en het is net alsof Phil Spector hier met het geluid bezig geweest is. 'Know your enemy' is ook zo'n topper van The Manics.

Duidelijk een van de betere albums als je het mij vraagt. Op de een of andere manier klopt het hier allemaal en valt alles goed samen waar ik andere albums vaak deels geslaagd vind en deels niet zo bijzonder.

Na de fantastische laatste plaat toch ook maar eens deze beluisterd. Uiterst fijne rock, met prachtige strijkers die voor een warmer geluid zorgen van de Manics.

Ben ik trouwens de enige of moeten andere mensen bij dat laatste ook een beetje denken aan My Bloody Valentine ten tijde van Loveless? Prachtig nummer hoor.

4*

euhm......nee niet echt.
Hoor hier een zuiver en strak geluid in tegenstelling tot de stofzuigersound van MBV

MBV had ten tijde van Loveless geen stofzuigergeluid.

Maar als ik de intro van 'No Surface All Feeling' hoor, met die gitaarmuur en daar die drumroffel overheen, dan denk ik meteen aan MBV.

Niet? Wat mij betreft staat er tijdens Loveless een Nilfisk van 2200 watt te zuigen.
Maar goed, ieder zijn eigen opvatting. Als we het maar eens zijn dat No Surface All Feelings een geweldig nummer is.

Bij het stofzuigergeluid moet ik meer denken aan Psychocandy van The Jesus and Mary Chain.

Maar het is idd een geweldig nummer, daar zijn we het over eens

a design for life is hemels , die zanger , maar ook kevin carter , small black flowers en no surface no feeling zijn beklijvende nummers .

Pracht album die ik pas een aantal jaren geleden voor het eerst heb gehoord (beter laat dan nooit) ik was meteen verkocht , en heb gelijk ook alle andere platen van de band in huis gehaald.

Nog niet zo sterk als This is my truth maar ik geef hem nog een paar draaibeurten en wellicht dattie dan valt.

De meest consistente en beste manics plaat vind ik. Niet alleen de singles zijn de sterkste uit de manics discografie maar ook album tracks. Prachtige afsluiter ook. Waar voorgaande albums vaak onevenwichtig waren en te pretentieus is dit goed in balans. Opvolger TIMTTMY is ook best te pruimen en Lifeblood ook maar hier staat geen skipmoment op. Classic

Prachtig album van de Manics, deze bevalt mij merkelijk meer dan hun debuut (waar de Manics nog zoekende zijn) en het wat te pretentieuze The Holy Bible: melodieuzer, warmer en evenwichtiger. Ik denk dat de Manics beter uit de verf komen in melancholische popsongs dan in heftige punkrock. Hier lijkt alles goed in balans te zijn: de prima zang, de teksten en de songs die ditmaal allemaal weten te beklijven met A Design for Life, Everything Must Go en afsluiter No Surface All Feeling als toppers die ik heb aangevinkt.

Samen met opvolger This Is My Truth, Tell Me Yours dat iets somberder en ook wat bombastischer klinkt vooralsnog mijn favoriete Manics-album, de daaropvolgende albums zijn wat wisselvalliger, al vind ik Journal for Plague Lovers ook nog prima.

Hoort zeker in de top 100. Een britrock topper uit de fantastische jaren '90. De Manics hadden me nooit zo geraakt tot dat ik A Design For Life hoorde. Zeker één van de beste nummers allertijden. Die prachtige strijkers in nummers als Everything Must Go en The Girl Whp Wanted To Be God geven de nummers inderdaad iets extra. Er zit een heerlijk drive in alle nummers. De sfeer en emotie is gemeend. Je kan horen dat ze echt het verleden proberen achter te laten en hun emoties van Richey's vermissing in de muziek proberen te verwerken. Dit gegeven geeft dit album een iets beladen sfeer. Maar ondanks dit klinkt de muziek vrij vrolijk. Of ik deze of de opvolger nou beter vind weet ik nog steeds niet echt maar weaarschijnlijk This Is... iets beter omdat de emoties eerlijker klinken en nog beter open zijn gelegd.

Vader en moeder hadden dit album in 1998 onder een mistletoekak gegooid. Althans dat dachten ze.Ik had de cd voor kerstmis verwacht, maar had 'm al een keer of tien beluisterd, zonder de notie van vader of moeder, en weer keurig netjes ingepakt. Hetgeen wel een keer of tien luistergenot gegeven heeft. James Dean Bradfield zingt soms zo onnoemelijk hoog dat het maar moeilijk na te spelen (en te zingen) is....op zich al een hulde aan de kleine man met de gitaar...

Komt bij dat het productieniveau erg hoog is bij deze plaat. Tel daarbij het plotse gemis van Richey en het komt dus toch wel goed ( Dankzij de analoge productie van Mike Hedges)
Tot 14 Mei in De Melkweg! 4 The Lucky Ones...

Vorige week de 10 th anniversary deluxe edition meegenomen bij de Media Markt voor 9 euro.
Was eigenlijk al een beetje vergeten hoe het hele album klonk,maar nu ik hem weer draai kan ik alles nog meezingen.Het blijft een sterke plaat.Het is niet hemelbestormend,maar mij doet de overdreven pathos wel wat.Blij dat ik hem weer heb kunnen terugkopen voor niet al teveel geld.A Design For Life,Kevin Carter en de titeltrack zijn voor mij de prijsbeesten hier.Ook Small Black Flowers That Grow in the Sky is een wonderschoon liedje.De bonus disc is leuk ,maar niet echt heel erg essentieel.De dvd die bij dit pakket zit is een stuk leuker.Een making of een aantal tv optredens (Jools Holland) en wat video's .Ik zal de bonus disc hier nog wel toevoegen als ik weet hoe dat zou moeten,maar ik verdiep me er even in.

Zeker geen slechte plaat, maar ik had de zang wat anders verwacht. Dit vind ik niet echt Britpop-zang. Maar zeker een degelijke plaat en kan nog groeien.

Ik vind de zang ook minder hier, en This is my truth , Tell Me yours vind ik ook iets sterker.
toch staan hier ook een aantal parels op. Natuurlijk Design For Life en The Girl Who Wanted to Be God heeft ook een lekkere beat en ritme.

Cd overtuigt me nergens behalve genoemde nummers en Australia, meteen de top 3 van dit album.

Grappig, ik vind juist dat er op deze plaat geweldig en met veel passie gezongen wordt.

Dat kan ik alleen maar beamen.

En weer een album van MSP dat de score van (minstens) 4 sterren verdient. Enkel de opvolger heeft een nog hogere score vanuit mij gekregen.
Dit album wekte mijn interesse voor de groep. 'Small Black Flowers That Grow in the Sky' is enorm gegroeid voor mij nadat ik deze live heb mogen aanschouwen, verder is 'A Design For Life' een tijdloze klassieker voor mij. De afsluiter krijgt ook een sterretje, maar het is koffiedik kijken, het niveau ligt over het hele album hoog.

Volgende donderdag 28 april brengen de Manics dit album integraal in de Effenaar.

En vrijdag 29 in Paradiso.

Gisteren de Manics dit album integraal zien spelen in Effenaar. De band was in topvorm en voor mij werd het nogmaals duidelijk hoe goed dit album nog steeds is. Nummers als A Design for Life, Enola / Alone, Everything Must Go, Australia, No Surface All Feeling .... och ja, het hele album is top!

Lekker laat na 7 jaar, maar ik heb de neiging om bij de openingsriff "Today" van de Pumpkins te gaan zingen. Van een album dat overigens zwaar beïnvloed is door Loveless, dus zo heel gek is je associatie niet.

Het eerste album na de vermissing van Richey Edwards. De band heeft destijds enige tijd getwijfeld door te gaan en bassist/tekstschrijver Nicky Wire zag dan ook aanvankelijk geen bestaansrecht in het schrijven van liedjes van enkel zijn eigen hand. Hij miste de invloed van Edwards substantieel.

Toen Wire met A Design For Life kwam, raakte de band weer in de vibe van weleer en ging het balletje weer rollen in de oefenruimte. Het verdriet van het missen van Edwards werd vertaald naar krachtige songs met grotendeels lyrics van de man zelf. Aangevuld door Wire, die opnieuw zijn kracht had gevonden en de teksten afmaakte.

Ik vind het ontzettend bewonderenswaardig dat een band er in slaagt halve teksten af te maken en te voorzien van arrangementen. Terwijl Edwards niets meer kon inbrengen, slaagde de band er in een album af te leveren dat vol staat met schitterende songs waarin de stem van Bradfield zoals vanouds de hoofdrol speelt, maar waarbij een minstens zo belangrijke rol voor de gitaar, orkesten, een harp (!) en eigenlijk een gekopieerde 'wall of sound' productie van Mike Hedges is weggelegd.

Richey staat altijd op het netvlies bij The Manics en zo nu en dan komt er klein eerbetoon tijdens live optredens. Verder mijdt de band de exposure hieromtrent en dat staat ze goed.

Heeft de schrijver boven mij zo'n prachtig stukje geschreven, is hij elf uur en één minuut later geband. Het ene moment schrijf je over Richey, een paar momenten later ben je zelf net zo verdwenen als Richey.

Groep leren kennen via de ongelofelijke knappe single "motorcycle emptiness ".
Jaren geleden een verzamelaar van deze band gekocht., maar ik vond toch dat de band méér was dan enkel de hits. Twee studio platen heb ik al in mijn kast nl. "Postcards from a Young Man " en "Send Away the Tigers ".
Onlangs zag ik deze liggen voor een prikje. Zeker weer een mooie aanwinst alvast.

Die 'hits' zijn aardig maar de heren hebben veel interessanter materiaal uitgebracht dan de bekende songs.
Ik zou zeker eens gaan grasduinen in het oeuvre van de band, genoeg te ontdekken.

Eind jaren 90 helemaal maar dan ook helemaal grijsgedraaid. En luistert nog steeds heerlijk weg.

Everything Must Go is de plaat waarbij de heren de bravoure en jeugdigheid langzaamaan verloren.
Na drie bij vlagen wat onstuimige platen, een gezonde dosis arrogantie en een rebelse inborst kroop de band richting het geluid dat men vandaag de dag nog tentoon spreidt.
Dat zijn weidse melodieën, een Bradfield die wat bedeesder voor de dag komt en refreinen die eerder zalvend werken dan een punkachtige attitude hebben.
The Manics is geen band die mij van de sokken heeft geblazen met hun songmateriaal, hoewel Lifeblood voor mij nog steeds een uitstekende worp is.
Neen, de heren weten hoe je songs moet schrijven, weten soms te verrassen met aparte invalshoek, maar zoeken al een jaar of 30 geen muzikale grenzen meer op.
Dat is allerminst erg, in hun zoektocht naar een mooie melodie weet men veel nummers dermate fraai te arrangeren, dat de meeste tracks zich behaaglijk in je hoofd weten te nestelen.
Met Everything Must Go werd de eerste aanzet hiertoe gegeven, desalniettemin heeft deze plaat mij nooit zo gegrepen. Datzelfde geldt voor de opvolger This Is My Truth.
Pas bij Know Your Enemy kwam er beweging in mijn liefde voor dit collectief uit Wales.
Everything Must Go, is vrij degelijk en kent met afsluiter No Surface All Feeling een pracht van een song.
Op Lifeblood, het meest melodieuze schijfje en schaamteloos zoet, zou alles voor mij mooi samenkomen. Sindsdien kijk ik elke keer uit naar een nieuwe worp van de band, hoewel je eigenlijk van te voren al weet hoe de heren voor de dag gaan komen, dat is trouwens geen negatieve aanbeveling.