Manic Street Preachers - Everything Must Go (1996)

Hun beste plaat, nooit gedacht dat ze na de verschrikkelijke sloganplaat The holy bible nog met zoeits moois op de proppen zouden komen. 4,5*

ik vind "The Holy Bible" hun beste album, met dit als goede tweede

Helemaal mee eens. Holy Bible en deze zijn de twee sterkste albums.
Treden jammergenoeg een beetje weinig op de laatste tijd maar gelukkig hebben we de DVD leaving the 20th century,live in Cardiff, nog.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de zomer van 1996 een paar weken in een bakkerij werkt. Het was echt vreselijk werd en tot overmaat van ramp stond de hele dag 3FM aan. Een keer kwam Everything Must Go langs en meteen was mijn dag goed. Wat een geniaal nummer tussen al die standaard radiorommel... Ze lieten het ook helemaal horen, vooral omdat de DJ het outro (met alleen die drums) zo mooi vond. _o_

Verder is dit wel een goede CD, maar alles lijkt wel een beetje op elkaar... Daarom niet meer dan 4 sterren.

A Design for Life bedoel je... die heeft die outro. Dit is ook wel het MSP-album waar de drummer een speciale rol heeft... Maar Everything Must Go is ook heerlijk gedrumd, de drummer begint het refrein al een paar seconden eerder te drummen dan dat het refrein daadwerkelijk begint, magnifiek!

Niet alleen de drum klinkt gelikt. Ook de gitaar is erg karakteristiek op dit album: in de nummers zonder al te veel distortion is deze glashelder als sprankelend water. Door dit geluid, de warme melodielijnen (zoals in The Girl Who Wanted to Be God) en de klassiek-moderne sfeer (ook in de videoclips) een album waar ik van hou...

Ja, idd. A Design For Life. Everything Must Go was ook niet zo'n populaire single dat 3FM hem oppakte...

Ik kwam er trouwens vandaag pas (opnieuw?) achter dat Kevin Carter een oorlogsfotograaf was die een grote prijs won voor een foto waarin hij een overleden kind (Rwanda/Ethiopie?) portretteerde. Hij kon niet leven met het gegeven dat ie met zo'n foto bekend moest worden en pleegde uiteindelijk zelfmoord.

De betreffende foto laat een volledig uitgehongerd, stervend klein Sudanees meisje zien met op de achtergrond een gier die rustig afwacht. Zelf had hij ook een klein dochtertje...

prachtige plaat van de preachers met veel rock en violen , en prachtige teksten , design for life is een wereldsingle , en toegankelijk , ja sterke plaat

Huh? wat is dit voor zin? Ik weet wel Sean Moore voor het intro en eerste couplet al begint te drummen maar dit is in de muziekbizz vrij gebruikelijk:)

En ik snap niet waar jij het over hebt. Ik had het daar niet over intro en eerste couplet, maar over de aanzet naar het refrein.

Nogal richtingsloze plaat met veel poppy nummers en een stel nummers dat normaal gesproken het nog net tot B-kantje hadden kunnen schoppen.

De minste van de Manics.

Tja welke richting moet een plaat op gaan hè? Ik weet het ook niet. Jan Douwe Kroeske maar eens vragen.... (even off topic: Wat een schande dat die bijna nergens is te horen of te zien, John Peel werd toch ook niet afgeserveerd?) Voorlopig staan hier een paar ijzer sterke liedjes op, maar helemaal in een keer afluisteren is me ook nog nooit gelukt

poef, de 10th anniversary edition is nu uit met prachtige bonustracks(de demo van 'Small Black Flowers In The Sky' is zo mooi...).

Small Black Flowers In The Sky..ik krijg er kippenvel van van teen tot kuif

Small Black Flowers in The Skiy is perfecte nummer, maar kevin carter en design for life mijn favorieten. beste plaat van de preachers vind ik dit.

mee eens, hoewel This Is My Truth, Tell Me Yours ook wel akelig goed is met tracks als Be Natural, Tsunami en Tolerate

De openingsnummer is ook meesterlijk van my truth!

vind ik persoonlijk niet het sterkste nummer van de plaat. de opener van emg is heel sterk.

dit is 1 van die cd's die ik volledig op mijn MP3-speler zet, goed van begin tot eind. Small black flowers is een hoogtepunt, design for life: 1 van die nummers die zo goed zijn en waar je toch wacht op het einde voor die fenomenale drum-outro, en dan de afsluiter 'no surface all feeling' met ook al een superoutro.

Toevallig deze week weer 's gedraaid en ik merkte dat deze plaat voor mij niet echt een blijvertje is. Het blijven razendmooie liedjes, maar het speciale is er na tieneneenhalf jaar wel vanaf. Het start allemaal vrij overdonderend, maar zo ongeveer op de helft weet je het wel. Dat er behalve Small Black Flowers niet echt een afwijkend nummer tussenstaat helpt ook niet echt mee.

Vind het op zich wel jammer dat ik nu naar een 3,5* ga, want de Manics zijn wel een band waar ik destijds mijn hart aan heb verpand (keer of 5 live gezien ook) en ik gun ze dat hogere gemiddelde wel.

Hij blijft mij na 10 en een half jaar nog steeds boeien. Klasse album. Degerlijk, volwsassen en sterk.

A design for life

Dit was een geweldige comeback voor de band nadat duidelijk werd dat de verloren gitarist echt niet meer tevoorschijn zou komen...volledig over de top met de violen, pauken en alles wat maar bombastisch is, maar wat een nummers.....alleen maar hits...5 sterren

De eerste drie nummers zijn echt erg goed, alhoewel de rest van het album zeer zeker ook niet slecht is. Klinkt wel wat gedateerd allemaal, al kan ik er wel een 3,5 aan kwijt.

Weliswaar uit 1996 maar ik vind dit bij lange na niet gedateerd.
Er staan hier nummers op waar de huidige generatie bandjes uit de UK nog een puntje aan kunnen zuigen.
Dit is een klassieker uit de Britpop periode. No Surface All Feelings is echt een knaller!!

Prachtige plaat, comeback album van de Manics nadat Richey verdwenen was. In tegenstelling tot wat men toen verwachtte klinkt het album heel hoopvol en toegankelijk t.o.v. het eerder werk van MSP. Bevat ook de laatste songteksten van Richey, zoals het mooie 'Small Black Flowers That Grow In The Sky'. Maar alle nummers klinken tijdloos en fantastisch. Met 'A Design For Life' als absoluut hoogtepunt.

fantastische cd met design for life als bloedmooi nummer

Hoogtepunt in het oeuvre van deze band, die op andere platen nogal eens te veel hooi op hun vork namen.
Hier is echter alles in balans. Goede songs, zeer begeesterd voorgedragen en zonder het valse sentiment dat hun werk vaak zo flauw maakt.

Vette cd dit, met nog wat hardere nummers erop. Op This Is My Truth doen ze het toch wat rustiger aan.

Toppers van deze cd vind ik: Kevin Carter, Everything Must Go, Enola/Alone, A Design For Life, Australia en natuurlijk Small Black Flowers That Grow In The Sky.

De rest zit er wat onder, met Removables als minste nummer, niet echt heel slecht maar ik zal die niet vaak achter elkaar willen horen..

Helemaal mee eens, want een geweldige CD !