Nevermore - Nevermore (1995)

Redelijk indrukwekkend debuut van deze groep. Opener 'What Tomorrow Knows' legt de lat meteen hoog, maar dit niveau wordt ook bij de andere songs gehaald. 'The Sanity Assassin' en 'The Hurting Words' laten horen dat deze band ook een goed gevoel heeft voor goede ballads schrijven. Wel moet vermeld worden dat deze plaat een groeiplaat is. De eerste keer dat ik deze plaat hoorde, moest ik nog wennen aan de tempowisselingen aan het eind van de nummers. Dat is ook de reden waarom ik deze plaat niet de volle 5 sterren geef. Ik raad ook aan eerst een van de 2 laatste platen te kopen, anders zou je aandacht voor deze band wel kunnen verwateren en dat zijn ze zeker niet waard! 4,5*

Jammer dat er bij dit album zo weinig stemmen zijn uitgebracht. Voor wat eigenlijk een veredelde demo is klinkt het inderdaad behoorlijk indrukwekkend moet ik zeggen. Je merkt wel dat de band nog een klein beetje zoekende is wat betreft stijl en ook de opbouw van de nummers verloopt niet altijd even lekker maar toch...om als nieuwe band een dergelijk debuut af te leveren moet je toch van goede huize komen. Nummers als "The Sanity Assassin" (nog altijd mijn favoriete Nevermore song) en "What Tomorrow Knows" zijn ook vijftien jaar later gewoon erg sterk.

Overigens heb ik de remaster - waar als bonus "The System's Failing" op staat plus nog een handvol demo tracks (die niet allemaal even goed klinken overigens).

Behoorlijk sterk album. Weliswaar niet zo sterk als zijn opvolger, maar de afwisseling, de eigenzinnige nummers en de opvallende vocalen van Warrel Dane zijn hier al prominent aanwezig.
Het openingsnummer is voor mij de uitschieter op dit album, maar daarbij moet ik opmerken dat er eigenlijk geen slechte nummers zijn hier. De intro van Timothy Leary doet me een beetje denken aan (de Sanctuary-cover van) White Rabbit van Jefferson Airplane. Maar dat kan natuurlijk ook gewoon aan mij liggen.

Al met al een bijzonder sterke eerste plaat van Nevermore.

4.0*

Ok, ik geef toe dat de dood van Warrel Dane de voornaamste reden was om Nevermore voor de nieuwe marathon te kiezen. Een van mijn favoriete zangers aller tijden wiens dood me toch flink heeft geraakt. Tijd om hem nog even goed te eren.

Ik luister het debuut eigenlijk bijna nooit. Bij deze luisterbeurt blijkt dit echter compleet onterecht te zijn, want het songmateriaal is ijzersterk. Het solowerk van Loomis spettert alle kanten op en Dane maakt hier nog flink gebruik van zijn falsetzang, waardoor de songs lekker dynamisch en maniakaal aanvoelen. Muzikaal is het een wat meer groovy variant van Sanctuary met een portie thrash en de waanzin van Psychotic Waltz. The Hurting Words is een uitzonderlijk sinistere track, terwijl de solo's op C.B.F. absoluut topwerk zijn. Ik verhoog hem gewoon en neem mezelf voor om deze meer te gaan beluisteren.

Nevermore is de band waarvan ik jaren geleden besloten had dat het niet mijn ding was. Ik vond het wat hysterisch en te modern. Toch kocht ik dit album een tijd geleden omdat een vriend beloofde dat het wel op Sanctuary leek en uiteindelijk waardeerde ik het met vier sterren. Nu gaat er toch met veel overtuiging een halve bij. Een volle vijf sterren in de toekomst sluit ik zelfs niet meer uit. Ik geniet er van hoe Nevermore hier bevlogen klinkt. Warrell Dane is hier geweldig op dreef. Ik vind het wel duidelijk anders dan Sanctuary, maar de thrash metal is duidelijk aanwezig. Voor een album uit 1995 is dat wel opvallend, maar Nevermore gaat verder prima met zijn tijd mee. Het doet me wel wat denken aan Fear of God. Vooral door de geweldig zingende Dane klinkt dit album maniakaal, koud en sinister. Er zit veel pijn in de teksten. Zonde dat ik deze plaat niet kende toen ik zestien was.

Wat een parel is dit nog steeds! Was superblij dat Dane en kornuiten weer platen gingen maken, deze cd kwam meteen flink binnen. Heb "Garden of Gray" ooit eerst nog eens gehoord, omdat er schijfje bij één of ander blad zat, samen met andere bands. Zal nog wel ergens liggen in mijn collectie.
Moest wel eerst wat wennen omdat het toch wat anders was dan Sanctuary, kon het nog niet goed plaatsen, kon meteen merken dat het een uniek plaatje was... en verdomde goed! En rauw!
De opener is en blijft een favoriet, tweede nummer geeft al een beetje aan in welke richting de band zich zou gaan ontwikkelen. Warrel heeft op deze plaat nog dat heerlijk maniakale wat later langzaam maar zeker zou verdwijnen... en daarmee ook langzaam maar zeker mijn interesse, maar dat is later.
Met "The Sanity Assassin" en "The Hurting Words" zetten ze iets voort waar Sanctuary ook al goed in was, gas en distortion terugnemen maar drama en intensiteit juist verhogen. "Garden of Gray", hoe het begint alleen al, de drums... die magische stem, het marcherende bijna... absoluut top! Überhaupt één van de lekkerste nummers voor Dane die ik ooit heb gehoord.
En uiteraard weer een aanklacht tegen georganiseerde religie en de misbruik van macht daarbij met "Godmoney", tv-priesters en dergelijk tuig. Een plaat zoals altijd waar Warrel diep graaft in zijn frustratie en emoties en het vocaal perfect weet neer te zetten.
Heb ze moeten missen met ik meen DOA dat het was, maar heb ze gelukkig wel kunnen treffen in Zaandam (Drieluik) met Iced Earth die hard aan de weg timmerde, genieten...

Het debuut van Nevermore heb ik altijd links laten liggen. Waarom, dat weet ik niet. Ik was ingestapt bij Dreaming Neon Black, toen deze net uit was. Dat was rond 1999. Toen waren cd's nog peperduur en om dan een band 'terug' te luisteren, kostte je een aardige cent.

Daarna brak het download-tijdperk aan, met alle gevolgen vandien. Maar nu in het streaming-tijdperk, kun je zonder schaamte en juridische konsekwenties allerlei bands binchen of wat je maar je wilt.

In elk geval een kans voor mij om die schijven op te zetten die ik zo lang links heb laten liggen. Onterecht zo het blijkt.

Nevermore is die band die moeiteloos groove/thrash mengt met power/progressive metal. Hier klinkt het nog wat rommelig en blikkerig geproduceerd. Maar het technisch en muzikaal talent van de band is hier wel al overduidelijk.

Warrel klinkt al lekker maniakaal en gestoord. Precies hoe ik hem horen wel. En Jeff Loomis rifft en soleert als geen ander. Een gitarist waar je niet snel mensen over hoort praten. En dat zou wel moeten.