Nevermore - Nevermore (1995)

Ok, ik geef toe dat de dood van Warrel Dane de voornaamste reden was om Nevermore voor de nieuwe marathon te kiezen. Een van mijn favoriete zangers aller tijden wiens dood me toch flink heeft geraakt. Tijd om hem nog even goed te eren.

Ik luister het debuut eigenlijk bijna nooit. Bij deze luisterbeurt blijkt dit echter compleet onterecht te zijn, want het songmateriaal is ijzersterk. Het solowerk van Loomis spettert alle kanten op en Dane maakt hier nog flink gebruik van zijn falsetzang, waardoor de songs lekker dynamisch en maniakaal aanvoelen. Muzikaal is het een wat meer groovy variant van Sanctuary met een portie thrash en de waanzin van Psychotic Waltz. The Hurting Words is een uitzonderlijk sinistere track, terwijl de solo's op C.B.F. absoluut topwerk zijn. Ik verhoog hem gewoon en neem mezelf voor om deze meer te gaan beluisteren.

Nevermore is de band waarvan ik jaren geleden besloten had dat het niet mijn ding was. Ik vond het wat hysterisch en te modern. Toch kocht ik dit album een tijd geleden omdat een vriend beloofde dat het wel op Sanctuary leek en uiteindelijk waardeerde ik het met vier sterren. Nu gaat er toch met veel overtuiging een halve bij. Een volle vijf sterren in de toekomst sluit ik zelfs niet meer uit. Ik geniet er van hoe Nevermore hier bevlogen klinkt. Warrell Dane is hier geweldig op dreef. Ik vind het wel duidelijk anders dan Sanctuary, maar de thrash metal is duidelijk aanwezig. Voor een album uit 1995 is dat wel opvallend, maar Nevermore gaat verder prima met zijn tijd mee. Het doet me wel wat denken aan Fear of God. Vooral door de geweldig zingende Dane klinkt dit album maniakaal, koud en sinister. Er zit veel pijn in de teksten. Zonde dat ik deze plaat niet kende toen ik zestien was.