CPR - Live at Cuesta College (1998)

Net zoals vrijwel elk ander CPR album is dit een collector's item geworden. Hier heb ik heel lang naar gezocht en nu eindelijk een exemplaar voor weinig geld gevonden. "Live At Cuesta College" werd voor het eerste studio-album uitgebracht, en was alleen verkrijgbaar via de CPR website.

Een groot verschil met het prachtige "Live At The Wiltern" (1999) is dat deze show volledig akoestisch is (op Wiltern waren ook bassist Andrew Ford en drummer Steve DiStanislao te horen). Daarom alleen al is "Live At Cuesta College" een bijzonder concert, maar ook de sfeer is geweldig.

Ze moeten tijdens de eerste paar nummers duidelijk nog opwarmen, maar vooral 'Where Will I Be / Page 43' en 'Deja Vu' zijn magistraal. Ook bijzonder om 'Guinnevere' eens met driestemmige samenzang en twee gitaren te horen. Crosby geeft ook veel achtergrondinformatie bij de nummers.

Dit concert is een must voor Crosby / CPR liefhebbers, maar toch geef ik 'slechts' 3,5 sterren, omdat het wel een stuk minder is dan "Live At The Wiltern", waarop deze zeer getalenteerde band met name het nieuwe materiaal beter speelt.

Deze is niet volledig akoestisch hoor, dat is ook duidelijk te horen.

Qua sound vind ik dit de mooiste CPR CD, maar vocaal valt deze toch wat tegen. Duidelijk niet Crosby's sterkste dag, maar ach.. De enige keer dat hij echt een flinke blunder maakt is in 'Till it Shines'. Ook in het intro van 'Deja Vu' gebeurt heel kort hetzelfde. Gelukkig blijft Crosby ook op slechte dagen altijd een redelijk niveau halen.

Ik blijf daarnaast ook wat moeite houden met de C+N en CSN nummers. Het zijn hele aardige uitvoeringen, maar ik mis simpelweg de harmoniezang van Graham Nash. Zonder hem vind ik het vaak toch een stuk minder.

Ook bij dit concert weer een hoop gelul voor de nummers. Normaal heb ik daar geen moeite mee, maar je kan ook te ver gaan. Op Live at the Wiltern gebeurt hetzelfde. Als je die praatjes eenmaal een keer gehoord hebt gaat het daarna irriteren.

De eigen nummers blijven niet echt mijn ding, en tijdens de CN/CSN nummers tippen ze gewoon niet aan C(S)N. Ook van mij geen hoge beoordeling dus.

Dit is absoluut volledig akoestisch. Misschien bedoel jij dat er niet alleen akoestische gitaren te horen zijn - dat klopt, maar omdat dit album geen bass en drums heeft is het akoestisch (zo is ook bijv. "Stills Alone" een akoestische plaat, ook al speelt hij soms elektrisch).

De 'praatjes' van Crosby dragen naar mijn mening juist enorm bij aan de geweldige sfeer op de Cuesta College en Wiltern albums. Het maakt deze concerten erg intiem, en ook bij meerdere luisterbeurten stoort het me niet.

Je hebt gelijk dat Crosby niet op zijn best is tijdens dit concert. Ook tijdens 'Somehow She Knew' raakt hij steeds een verkeerde noot. Het is duidelijk dat CPR rond deze tijd nog moest werken aan de live-uitvoeringen van het nieuwe materiaal.

Het wordt elektrisch genoemd als het elektrisch versterkt wordt, dat is hier het geval. Je zou de elektrische gitaar anders niet eens kunnen horen. Als het geluid uit de klankkast komt is het akoestisch. Daar tussenin zit dan nog semi/electro-akoestisch, maargoed we bedoelen in ieder geval hetzelfde.

Toch merkwaardig dat dit album overal een akoestische plaat genoemd wordt (o.a. op 4waysite): maar je hebt gelijk. De ontbrekende bass en drums maken dit in ieder geval heel anders dan het Wiltern optreden, laten we het daarop houden.