Met het uiterlijk van een metroseksuele nerd is Ghettosocks duidelijk niet een stereotype hiphopper, maar eerder een opvallende verschijning binnen de scene. Dat uiterlijk niks zegt over de kwaliteiten van een artiest is duidelijk, dat bewees Ghettosocks al op zijn debuutalbum Get Some Friends: een plaat vol met ouderwetse hiphopbeats en doordachte raps met veel humor. Door de wat verveelde manier van rappen etaleert de Canadese rapper zich als een rasdroogkloot en die lijn zet hij voort op Treat of the Day.
Het grote verschil tussen Get Some Friends en Treat of the Day is dat er met het laatste album meer geld gemoeid lijkt te zijn. Zo zette Ghettosocks vijf video’s in elkaar en plaatste hij deze op zijn site om zo het album te promoten, schoot hij een clip voor Don’t Turn Around en daarnaast nam hij een nummer op met El Da Sensei, de gerespecteerde rapper van Artifacts. Door deze professionele aanpak is het extra knullig toen bleek dat de distributie erg moeizaam verliep en veel kopers lang op het album moesten wachten; ook de samenwerking met iTunes liep niet voorspoedig en zo kwam Treat of the Day later op de markt dan gepland. Enfin, van dergelijke fouten mag nog geleerd worden, het album is eindelijk daar waar het moet zijn en kan beoordeeld worden.
Met een dialoog die van een horrorfilm afkomstig lijkt te zijn: “Look mister, there's three more rules you've got to follow: keep him out of the light, he hates bright light, especially sunlight, it will kill him. And keep him away from water, don’t get him wet. But the most important rule, the rule that you can never forget, no matter how much he cries, no matter how much he begs, never, never, feed him after midnight.” is het album geopend. Daarna volgen er wat bekende lines van oldschoottracks die zorgvuldig verwerkt zijn in de scratches en laat Ghettosocks zich voor het eerst horen. Nog altijd rapt hij op de voor hem kenmerkende, verveelde manier; dit zal voor de luisteraar die nog niet eerder in aanraking met ‘G-socks’ is gekomen even wennen zijn, voor de trouwe volger van de rapper is het pure herkenning.
Maar Ghettosocks is meer dan alleen de ‘verveelde rapper’; in een hoog tempo rapt hij met veel gemak over voornamelijk koetjes en kalfjes. Dat is niet denigrerend bedoeld, want de rapper kan over alles vertellen en toch interessant blijven. Daarnaast gooit de MC er veel leuke oneliners uit: “Beatboxin’ is just a form of mouthfarting”, “Never discriminate the black, white or Asian kids, ain’t none of them better than Socks, even Jadakiss.” en “I make it fit, like I’m playing Tetris”. En als de MC het niet doet dan zijn het de vaak ijzersterke scratches die de nummers een extra dimensie geven. Grootheden als KRS-One en Guru (“Lemonade was a popular drink and it still is//I get more stunts and probs than Bruce Willis”) dragen op die manier toch hun steentje bij aan Treat of the Day.
Eten en drinken - om weer terug te gaan naar de koetjes en de kalfjes - vormen een onderdeel van het album. Out for Treats bijvoorbeeld kenmerkt zich door een grappig geluidseffect, tijdens dit nummer hoor je met regelmaat het geluid van iemand die op een appel bijt. Pink Lemonade bevat op haar beurt de eerder genoemde klassieke line van Guru. En zo wordt het duidelijk waarom Ghettosocks voor de albumtitel heeft gekozen.
De beats op het album doen niet veel onder van de raps. Het aspect van de vele scratches is reeds behandeld, maar de producties zijn meer dan alleen dat. Met name op dit gebied is het allemaal wat professioneler geworden. Waar Get Some Friends kaler was qua geluid is het op Treat of the Day wat meer gelikt. Nadeel is wel dat er een vleugje van de spontaniteit verloren gaat. Toch levert het leuke beats op: zo zijn er mooie blaassamples uitgekozen voor Stolen Kids en U Ain’t This (van respectievelijk Bix - die de meeste beats aanlevert voor Ghettosocks op dit album - en Fresh Kills) en werkt het pianoloopje op Role Models (gebakken door de tamelijk onbekende Dexter Dolittle) hypnotiserend. Op Guillotine neemt de productie je dan weer terug in de tijd; de beat is opgeknipt zoals DJ Premier het vroeger ook zou doen en bevat deze keer ook de klassieke en razendsnelle vinylscratches. Take Chains Off is qua productie de vreemde eend in de bijt, het foute I’ve Got the Power van ‘dancesensatie’ Snap! is hier door Ghettosocks zelf in een modern jasje gestoken. En hoewel het duidelijk beter is dan het origineel was het beter geweest als dit het album niet had gehaald.
Treat of the Day is wederom een sterk album van G-Socks, die het dit keer professioneler heeft aangepakt, maar daardoor aan spontaniteit heeft moeten inboeten. Toch blijft Ghettosocks een droogkloot pur sang en kent Treat of the Day nog altijd de nodige humor. En is het zijn humor niet, dan zijn er nog altijd de sterke scratches die voor vermaak zorgen. Zo is Treat of the Day een aangename traktatie geworden.
Bron:
Hiphopleeft - Home (duh)