Liesbeth List - Verloren en Gewonnen (2009)

Van Liesbeth List ken ik alleen haar werk met Ramses Shaffy en dat bevalt me regelmatig zeer goed: franse chansons he..... doet het altijd wel lekker bij mij.
Ik had geen idee wat ik hier van moest verwachten. Na de toch wat lichte teleurstelling over de eerste cd in het nederlands gezongen door Ellen ten Damme was ik nu al wat meer op mijn hoede. Zou de grande dame me beter weten te raken?
Het antwoord is ja en nee. Ik ben gecharmeerd van haar stem, de nummers zitten prima in elkaar maar tegelijkertijd is het ook allemaal wel erg gewoontjes en zelfs saai. Tekstueel gezien erger ik me hier niet zoals bij ten Damme (ik maak de vergelijking doordat ik deze twee albums kort achter elkaar heb leren kennen).
Ik mis echt de spanning: het is zo ongelooflijk radio 2-veilig. Waar een Boudewijn de Groot me altijd wel weet te verrassen of raken daar is dit net wat te veel kraak noch smaak en ik had deze dame meer gegund dan dat. Haar oude werk met Shaffy toont immers ook aan dat ze er toe in staat is.
Dit is leuk voor als oma op visite komt en je dan iets hebt wat je op de achtergrond voort kan laten kabbelen en het is altijd nog beter dan Frankse of Guus waar oma vast ook wel dol op zal zijn.
Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dit als onvoldoende te bestempelen (ik draai op z'n tijd ook wel graag Paul de Leeuw en daar doet het soms wel wat aan denken qua composities).
De mooi stem van List redt de boel aardig en ach, soms is het lekker om niet te veel te hoeven nadenken bij muziek en dan is dit album eigenlijk best mooi om naar te luisteren. De gastartiesten zijn leuke toevoegingen (zo zingt Frank Boeijen mee op de cover van zijn eigen nummer en mag Ramses Shaffy een 'gesproken woord' meedoen).
Volgende keer wat meer pit en ik word fan (of heeft ze al van dat soort albums en kan iemand mij die dan aanraden?).

Toch wel aangenaam deze cd van La List.Dat komt voornamelijk door de prima composities ,die worden aangedragen door Frank Boeijen,Maarten Peters,Stef Bos en Boudewijn de Groot.Ook Freek de Jonge levert een prima liedje af.Waar ik altijd tegen aanloop bij Liesbeth List is dat "valse patetische".De ene keer zoals samen met Shaffy trek ik dat beter dan de andere keer.Neemt niet weg dat dit een aangename plaat is,die nergens stoort of overdreven hip wil zijn.List doet wat ze moet doen met prima composities van anderen en weet zich geruggesteund door een prima band.

Ken alleen 'Jij moet blijven', dat lang niet kwaad en misschien zelfs wel echt goed is, het pathos dat List altijd wel heeft en dat inderdaad ook weleens storend kan zijn, komt dit nummer zeker ten goede. Alleen: lijkt dit liedje eigenlijk niet heel erg op 'Zanger zonder meer' (dus op '(Un Gars) Ordinaire' van Robert Charlebois)? Muzikaal sowieso, maar zelfs ook een beetje in de strekking van de tekst?

Een laat antwoord op aERO's vraag van 3 jaar geleden: ze heeft inderdaad van dat soort albums. Mijn favorieten:
- Liesbeth List (1966, debuutalbum)
- Liesbeth List zingt Theodorakis (1967, over concentratiekampen)
- Pastorale (1968, invloeden van Boudewijn De Groot echt herkenbaar)
- Noach (1996, invloeden van Frank Boeijen echt herkenbaar)
Hou niet echt van haar Brelversies.
Dit album waarover het gaat, is een middenmotor.