Liesbeth List - Verloren en Gewonnen (2009)

Van Liesbeth List ken ik alleen haar werk met Ramses Shaffy en dat bevalt me regelmatig zeer goed: franse chansons he..... doet het altijd wel lekker bij mij.
Ik had geen idee wat ik hier van moest verwachten. Na de toch wat lichte teleurstelling over de eerste cd in het nederlands gezongen door Ellen ten Damme was ik nu al wat meer op mijn hoede. Zou de grande dame me beter weten te raken?
Het antwoord is ja en nee. Ik ben gecharmeerd van haar stem, de nummers zitten prima in elkaar maar tegelijkertijd is het ook allemaal wel erg gewoontjes en zelfs saai. Tekstueel gezien erger ik me hier niet zoals bij ten Damme (ik maak de vergelijking doordat ik deze twee albums kort achter elkaar heb leren kennen).
Ik mis echt de spanning: het is zo ongelooflijk radio 2-veilig. Waar een Boudewijn de Groot me altijd wel weet te verrassen of raken daar is dit net wat te veel kraak noch smaak en ik had deze dame meer gegund dan dat. Haar oude werk met Shaffy toont immers ook aan dat ze er toe in staat is.
Dit is leuk voor als oma op visite komt en je dan iets hebt wat je op de achtergrond voort kan laten kabbelen en het is altijd nog beter dan Frankse of Guus waar oma vast ook wel dol op zal zijn.
Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dit als onvoldoende te bestempelen (ik draai op z'n tijd ook wel graag Paul de Leeuw en daar doet het soms wel wat aan denken qua composities).
De mooi stem van List redt de boel aardig en ach, soms is het lekker om niet te veel te hoeven nadenken bij muziek en dan is dit album eigenlijk best mooi om naar te luisteren. De gastartiesten zijn leuke toevoegingen (zo zingt Frank Boeijen mee op de cover van zijn eigen nummer en mag Ramses Shaffy een 'gesproken woord' meedoen).
Volgende keer wat meer pit en ik word fan (of heeft ze al van dat soort albums en kan iemand mij die dan aanraden?).