The Doors - Live in New York (2009)

Vier geweldige live show in twee dagen in 1970 in New York. Geen dronken of stoned Jim, maar een rasartiest met een fantastische strot in bloedvorm net als zijn band. Want dat hoor je ook goed terug op dit album: wat een uitstekende band the Doors ook was. Wat een samenspel ook en wat een fraaie improvisaties. Ook al staan sommige nummers er een aantal keren op, vrijwel nooit klinkt het hetzelfde.

Nadeel van deze box is de prijs. Daar komt bij dat als je alle niet-songs weg haalt je concert 1, 2 en 3 (vrijwel) helemaal elk op 1 schijfje kan zetten. Alleen bij concert 4 is dat lastiger, maar dan kan je wel gebruik maken van de doublures. 3x Roadhouse Blues / Ship of Fools / Break on Through / Alabama Song volstaat wel, zodat de rest ook mooi op 1 schijfje past. Zo heb ik 4 concerten op 4 schijfjes (officieel) gedownload in cd kwaliteit. En wat een uitstekende kwaliteit is dat zeg! Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat je the Doors uit 1970 zo kan horen, het is alsof je naast ze op het podium staat. Ze spelen in totaal 27 verschillende nummers en tal van improvisaties voor je. Fantastisch!

Dit is echt een briljante live box.
Om te beginnen de vormgeving. Mooie compacte box met een boekje met verslagen en korte interviews. De heren geven aan dat NY voor hen altijd thuis komen was. Na Miami hadden The Doors moeite om geboekt te worden en besloten ze terug te gaan naar de basis: 2 shows op 1 avond.
In alles kan je horen dat ze gedreven waren om zichzelf te bewijzen. Krieger, Densmore en Manzarek presteren hier op de toppen van hun kunnen. Schitterende improvisaties die ervoor zorgen dat de dubbele nummers niet vervelend worden.
Morrison is zo nuchter als hij kan zijn en laat horen dat hij een rasartiest is en een hele goede entertainer.

Show 1
Muzikaal gezien slaat het gelijk in als een bom. Opvallend is dat Jim enigszins vlak klinkt, alsof hij zijn stem wat wil sparen (niet onlogisch met 4 optredens in 2 dagen). Bij Little Red Rooster komt hij echt los en dat is dan voor mij ook het hoogtepunt van show 1 samen met een briljante versie van Light My Fire.

Show 2
Jim klinkt nu duidelijk losser dan tijdens show 1, maar gedurende deze show kan je goed horen dat zijn stem meer te lijden krijgt. Tijdens deze show laten de heren goed horen dat ze een hele goede bluesband zijn. In het boekje vertellen ze ook dat ze zichzelf ook altijd als bluesband hebben gezien. De muzikale improvisaties in Light My Fire laten de gedrevenheid uitstekend horen. uiteindelijk sluiten ze af met een strakke, sterk gespeelde versie van The End. Jim klinkt erg clean wat de songs echt ten goede komt.

Show 3
Misschien wel de meest doorsnee show van de 4. De show wordt opgeleukt door briljante versies van Five To One en When The Music 's Over. Jim zijn stem klinkt behoorlijk kwetsbaar.

Show 4
De laatste en misschien wel de beste van de 4. Dit is de enige show waar het lijkt of Jim iets te beneveld aan de show begint, maar na en paar nummers begint hij bij te trekken en keert hij terug naar het hoge niveau van de anderen. Jim zijn stem is vanaf het begin al heel schor. Dit is echter perfect voor de typische oerschreeuw waarmee hij Back Door Man begint en When The Music's Over eindigt. Hoogtepunt is de volledige uitvoering van Celebration Of The Lizard waarin; bij uitstek het nummer waarin Jim de dichter in zichzelf kan laten horen. De uitvoering van Music is door het verder verdwijnen van de stem van Jim erg rauw en hij spreekt de tekst bijna meer dan dat hij zingt. De schreeuw aan het eind is eigenlijk het definitieve einde van zijn stem. Aan het eind van de set gaan The Doors volledig op de bluestour en met Jim die zijn stem nagenoeg kwijt is, klint dat echt fantastisch.

Beter dan op deze box zullen The Doors nooit meer te horen zijn, dus als je The Doors goed vindt, is dit een must have!