Dez Mona - Hilfe Kommt (2009)

De samples smaken naar meer. Zeker ook omdat het vorige album mij indertijd erg goed beviel.
Een album om in de gaten te houden!

Prachtige 3e plaar van deze Antwerpse band. Vind hem beter dan de vorige, is iets toegankelijker, wat niet persé beter is maar in dit geval wel.

Begin herfst en dan deze plaat spelen.. perfect! Het is weer prachtig en vooral de zang zal iets minder afschrikwekkend zijn voor sommige mensen, toch blijft hij zeer specifiek en je moet er echt van houden

Ik moet nog even wachten tot ik de cd in de bus heb maar is het heel erg raar als ik zeg dat deze Dez Mona lichtere stijl op Carry On soms iets weg heeft van Zita Swoon (misschien door de vrouwelijke achtergrondzang)?

klinkt inderdaad raar, maar wellicht heb je gelijk... heb deze cd inmiddels besteld, dus zal gauw kunnen oordelen. Als ie net zo goed is als de vorige kom ik de herfst wel door!!

de cd is binnen! nu luisteren en vrijdag naar concert in Botanique...

ben benieuwd

Moments of Dejection Or Despondency was een onverwachte schoonheid voor mij. Nooit eerder had ik van Dez Mona gehoord maar aangezien ik een zwak heb voor muziek die gemaakt wordt door onze zuiderburen lonkte de luisterpaal in de cd-winkel en zorgde ervoor dat ik van het bestaan van Dez Mona op de hoogte was.
Veel meer dan dat werd het eigenlijk niet. Ik kocht het niet en kreeg daar thuis toch wel wat spijt van met als gevolg dat ik er uiteindelijk toch snel achteraan ben gegaan. Een mooie 4,5* notering was het gevolg inclusief top 10 notering over het jaar 2007.

Logisch dus dat Hilfe Kommt iets anders benaderd werd door mij.
Het begon al met het zoeken naar samples en de single Carry On die gelijk al goed aansloeg bij mij. Zoals ik hier al eerder gemeld heb doet dat nummer me qua sfeer erg denken aan het door mij zo geliefde Zita Swoon. En ja, daarmee zeg ik gelijk ook wel dat het wat toegankelijker klinkt en dat sijpelde ook wel door in de persberichten rondom deze release. Daarbij wezen de samples dat ook wel uit voor zover die natuurlijk een redelijke indruk kunnen geven.
Opener Beyond Redemption laat gelijk al een laidback feel horen en ik moet zeggen dat het aanslaat. Ik was eigenlijk ook best in mijn nopjes met het feit dat ze wat toegankelijker zouden klinken. Hoe goed ik de voorganger ook vind: ik moet er telkens wel wat moeite voor doen. Het is niet iets dat ik zomaar even opzet en die ervaring heb ik met een band als Zita Swoon ook. Die werden ook steeds makkelijker in beluistering en dat beviel mij uitstekend.
Carry On is een nummer dat me na meedere draaibeurten nog steeds niet weet te vervelen. Ik ben verliefd geworden op de samenzang en het dameskoortje wordt bij deze hartelijk bedankt daarvoor. Het was een verrijking voor Zita Swoon en het is een verrijking voor Dez Mona wat mij betreft. Heerlijk nummer!
Get Out of Here heeft die onderhuidse spanning die we ook konden horen op het vorige album, maar de zwoele dameszang geeft het een warm en knus gevoel mee, en de zang van zanger Gregory Frateur klinkt hier minder geforceerd (iets waar ik soms wat moeite mee had: nét even wat te gemaakt af en toe). Het is haast alternatieve gospel als je het zo beluistert.
In the Yard laat horen dat de akoestische bas van groot belang is in deze band. Nicolas Rombouts is net zo belangrijk voor de sound als Frateur dat is. Daarbij zijn deze twee mannen ook de schrijvers van de nummers. Knisperend broeit dit nummer als een haardvuur dat nog net niet helemaal uit is. Dit zijn van die typische nummers die je eigenlijk via koptelefoon moet beluisteren want dan mis je zeker de kleine details niet die dit nummer zo subtiel weten te verrijken. Het is op dit album veel meer ingehouden drama en het bevalt mij uitstekend.
Distinguished Way gooit het tempo een klein beetje omhoog. Wat dat aan gaat is de vibe van Hilfe Kommt uiterst kalm. Een klein beetje peper in de vorm van een wat gedrevener ritme en op de achtergrond toeterende blazers laten dit album heerlijk een ietwat andere richting op gaan. Niet radicaal, maar uiterst beheerst en zeer goed passend. Naarmate het einde vordert loopt de spanning dan ook op om abrupt te worden afgebroken en over te gaan in Passage to the Sun dat gelijk weer een tandje lager gaat. Ik was het bijna vergeten, maar de accordion, gespeeld door Raul del Campo, krijgt een grotere rol. Dit instrument was op het vorige album nogal kenmerkend.Het slepende tempo werkt haast bedwelmend, zo mooi! En hoe fijn is het strijkers-arrangement van Rombouts toch: heel smaakvol gedaan. Absoluut een hoogtepunt op deze cd.
Road gaat kaal van start op bas en zang. Ook hier weet Frateur zijn vocale acrobatiek in toom te houden. Vervolgens worden er blazers aan toegevoegd die voor een trieste sfeer zorgen. Het is een behoorlijk ongrijpbaar nummer geworden.
Tom Waits duikt op in Jack's Hat. Niet letterlijk maar het ademt wel de sfeer die deze artiest ook weet neer te zetten. Een uiterst bijzonder, ingehouden, nummer waar de spanning voelbaar is maar nergens uitbarst en toch voelt dat wel zo. Alleen grote artiesten krijgen zoiets voor elkaar. Chapeau!
Our Time krijgt van alles wat moois mee. De heerlijke zang van de dames (Tutu Puoane, Monique Harcum en Joy Frempong), tintelende piano, zwoele hammond, puik baswerk en goede vocalen van Frateur. Dit alles buitelt door en over elkaar heen zonder chaos te worden. Ieder eist zijn of haar bescheiden plek op waardoor Our Time een zeer fijn nummer is geworden. Enige minpuntje wat mij betreft is de toch wat onverwachte fade-out.
My Friend start op een manier waar ik altijd erg gevoelig voor ben: Octo Celli zorgt met de cellos voor een heerlijk strijkersmoment. Langzaam voegen bas, accordion, tuba en piano zich bij de cellos en horen we klanken die tijdloos zijn. Alsof je langzaam opgetild wordt om vervolgens 5 minuten lang niet meer op aarde te landen.

Eigenlijk kan ik die laatste opmerking ook wel geven over het gehele album. Hilfe Kommt zorgt er ruim drie kwartier voor dat je even helemaal weg bent van deze wereld.
Ik had vooraf al het gevoel dat dit album door zijn iets toegankelijker stijl en toevoeging van andere geluiden wel eens heel goed zou kunnen aanslaan bij mij, maar dat het zo fantastisch zou zijn had ik nooit durven dromen. Het moge duidelijk zijn dat de beoordeling er ook naar is!

Dank voor deze mooie recensie aERo. Dit is inderdaad een prachtige plaat geworden. Voor mij een kennismaking met Dez Mona. En wat voor een ! Nu ben ik helemaal klaar voor de winter. Hij staat in de kast mooi naast Devastations, en dat klopt wat sfeer betreft wel

Trouwens wel een groot minpunt voor vinyl draaiers ... Het prachtige Passage to the Sun ontbreekt daarop.
Ook een wat andere nummervolgorde en een witte hoes, maar daar is mee te leven

Ik moest aan Grace Jones denken.

Persoonlijk vind ik de witte hoes mooier, dus dat is mooi meegenomen. Maarrrrr.... als er een nummer onbreekt is dat balen. Het is des te slordiger als er in de colofoon/credits gedeelte gewoon gesproken wordt van 10 nummers... Te makkelijk knip en plakwerk vanuit de cd-hoes. Jammer, jammer. Een belediging voor de vinyl-o-fielen onder ons.

Voor de rest, NIETS DAN LOF! Erg, erg erg erg mooi!

Ik heb het geluk gehad dit album live te mogen aanschouwen. Het try-out concert in de geweldige locatie de Singer (Rijkevoorsel) was een prima gelegenheid om de 'nieuwe' Dez Mona te beluisteren. Twee jaar terug trad de band daar ook op en toen stond de vorige plaat centraal en dat was een verbluffend concert.
Deze keer was het meer ingetogen en dat is ook duidelijk het geval met de nieuwe cd. Helaas is de accordeon minder prominent aanwezig en eigenlijk is de sound behoorlijk gewijzigd. Je moet ervan houden en gezien de lovende kritieken blijkbaar een juiste keuze, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Moments of Dejection Or Despondency. Dat was meer avant-garde terwijl het nu toch wel erg dicht bij gospel komt.

Neemt niet weg dat het gewoon een uitstekend album is om de wintermaanden goed me door te komen.

Het noemen van Zita Swoon, waar ik een groot liefhebber van ben, door aERodynamIC triggerde mij om deze plaat eens te beluisteren.
En Antwerpen is niet de enige overeenkomst.
Deze bevalt mij goed, zal de rest van deze band ook eens beluisteren.

Dat geldt niet voor hun concerten. Ik heb Dez Mona ook live gehoord onlangs en daar scheurde en swingde de accordeon net als voorheen. Maar je hebt gelijk, de sound op de plaat is ingetogener.

Daar hoor ik geen Zita Swoon meer in hoor: die vorige cd is een stuk minder toegankelijk en de eerste is soms zelfs lastig te doorgronden en mij iets te arty-farty.

Heeft iemand trouwens een idee waarom Dez Mona zelf rept over accordion i.p.v. accordeon?

Het hoeft ook niet op elkaar te lijken.
Ik probeer het toch.

Dan zou ik eerst de vorige proberen: Moments of Dejection Or Despondency.

al was het maar omdat hun debuut nergens te vinden is. ze zouden die plaat opnieuw gaan opnemen, zo zei Frateur vorig jaar op een concert. maar van dat project heb ik niets meer vernomen.

Omdat accordion Engels is voor accordeon.

(Soms is het leven zo simpel

Yeah! Vanavond in kleine zaal Paradiso, kan niet wachten.

Enkele weken geleden heb ik Dez Mona gratis aan het werk gezien in de Antwerpse Arenberg. Ik kende de groep enkel van naam en had mij, m.u.v. een korte luistersessie op YouTube, niet "voorbereid". Tijdens het concert ging het mij er echter net iets te vaak té pathetisch aan toe. Er waren echter ook enkele nummers, waaronder single "Carry On", die Gregory subtieler zong en die lagen mij een stuk beter. Het voorprogramma van Rudy Trouvé en zijn sextet was in ieder geval meer spek naar mijn bek .

@ Martin Visser: over die debuutplaat zei Gregory nog steeds hetzelfde

Inderdaad een stijlverandering in vergelijking met het prachtige 'Moments of Dejection Or Despondency'. 'Hilfe kommt' is op een eigen, ingetogen manier een stuk pathetischer, waarbij goed naar dEUS en inderdaad ook Zita Swoon geluisterd is. Aangenaam, maar stiekem had ik een ruwere plaat gewild...

samen met Scott Matthew - There Is an Ocean That... de beste cd's van 2009 en deze recentie wil ik jullie toch niet onthouden, ja ik ben toch en beetje fier op deze landgenoten

mvg

Beide albums in mijn top 3 over 2009 dus ik ben het helemaal met je eens.
Komende vrijdag mogen ze het live gaan waarmaken en van user Martin Visser heb ik begrepen dat dat ook wel snor zit (letterlijk geloof ik als ik de zanger zie).

Nu maak je me wel erg nieuwsgierig naar die derde, toch niet Antony?

mvg

Uiteraard Antony

Voor de liefhebbers, morgen 26 juli, gratis en voor niets te zien op Grensrock Menen, België


mvg

db

Voorlopig 3,5* , maar verhoging is zeker mogelijk, want het is een groeier! Aangezien ik de eerste luisterbeurt het wel aardig vond klinken, maar niet precies wist wat ik er nou mee aan moest..

Het is weer volop herfst, tijd voor dit album!

sterkste lp van de groep

Live in Utrecht
Dez Mona - Get Out Of Here @ Ekko